Z.P.G.

CinemaSerf (منتقد)

سیاره ما دچار تراکم بیش از حد جمعیت شده، برای همین حکومت یک سیاست سخت‌گیرانه مبنی بر ممنوعیت فرزندآوری وضع کرده. همه ما باید با ربات‌های بچه‌نما سر کنیم؛ هر کسی هم که حین تلاش برای داشتن یک بچه واقعی دستگیر بشه، تیرباران میشه! با این حال «راس» (الیور رید) و «کارول» (جرالدین چاپلین) مصمم هستن که بچه‌دار بشن و داستان فیلم ماجراهای اونا رو حین تلاش برای بارداری و دور نگه داشتن خودشون و بچه‌شون از چشم و گوش تیز حکومت دنبال میکنه. ایده اولیه خیلی اورجینال و جذابه و مشخصه که الهام‌بخش آثار بعدی هم بوده (به‌خصوص «فرار لوگان» در سال ۱۹۷۶)، اما ساخت و اجرای کار واقعاً تو ذوق میزنه. دایان سلنتو زن فوق‌العاده زیبایی بود، اما اینجا مثل خیلی از کارهای دیگه‌ش، بازیگریش — به‌خصوص سر موضوعی تا این حد ملموس و احساسی — فاقد حس و شور لازم هست؛ راستش شاید یه بچه رباتیک بیشتر به شخصیتش می‌اومد! تعلیق و خطرات خوبی موقع فرار کردنشون با بچه‌شون وجود داره و نقد اجتماعی-سیاسی جوامعی که اراده آزادشون رو کاملاً از دست دادن به روشنی به تصویر کشیده شده، ولی کل فیلم بی‌روح و بی‌حاله و فرانکلی بگیم، بازی رید هم اصلاً متقاعدکننده نیست. حیف شد، پتانسیل خوبی داشت ولی حیف که هدر رفت.