Terror! Il castello delle donne maledette

Wuchak (منتقد)

**_دو مرد غارنشین در غارهای نزدیک قلعه فرانکنشتاین پرسه می‌زنند_** وقتی این فیلم ساخته شد، کمپانی هامر (Hammer) تا اون موقع ۶تا فیلم فرانکنشتاین ساخته بود و فقط یکی دیگه از این سری مونده بود. بهترین مقایسه می‌تونه فیلم «لیدی فرانکنشتاین» باشه که ۱ سال و نیم زودتر ساخته شده بود. مثل اون فیلم، این یکی هم یه محصول ایتالیاییه، اما با یه گروه بازیگر بین‌المللی. «عشق بزرگ کنت دراکولا» اثر پل ناشچی هم شباهت خوب دیگه‌ایه (با وجود اینکه یه فیلم خون‌آشامیه). در حالی که منتقدا دوست دارن به عنوان «بدترین فیلم فرانکنشتاین که تا حالا ساخته شده» مسخره‌اش کنن، فقط یه عنصر واقعاً «دروغکی و دم‌دستی» توش هست، اونم حضور عجیب و غریب یه مرد غارنشینه که کوتوله تبعیدی باهاش دوست میشه و اسمش اوک (Ook)ه. لباس پوست حیوونیش انگار از تو حراجی یه فروشگاه لباس محلی خریداری شده. گریم پیشونی هیولای فرانکنشتاین هم مشکوکه. اما بیخیال، این یه فیلم ترسناک اروپایی زودبازده از اوایل دهه ۷۰ میلادیه. حالا که صحبت از «هیولا» شد، ایده استفاده کردن بارون از یه نئاندرتالِ باقی‌مونده از اواخر دوره پلیستوسن برای آزمایش‌هاش، حداقل خلاقانه‌ست. بقیه نکات برجسته فیلم شامل رنگ‌های زنده‌اش، لوکیشن‌های واقعی قلعه و یه حس و حال همه‌جانبه شبیه به کارتون اسکوبی‌دو (Scooby-Doo) هست، منهای خود سگ و اون بچه‌های کارآگاه. در مورد نکته آخر، دو تا صحنه هست که آدم‌های اون طرف دیوار از یه قاب عکس برای جاسوسی تو موقعیت‌های (احتمالاً منشوری) استفاده می‌کنن. یادتون باشه این فیلم چند سال بعد از پخش اولین قسمت اسکوبی‌دو ساخته شده. عناصر ثابت همیشگی سرجاشون هستن: قبرکنی، یه دستیار گوژپشت به اسم ایگور، دخترای زیبا، آزمایشگاه‌های شیطانی، شورش اهالی روستا با مشعل و غیره. صحبت از دخترای زیبا شد، سیمونتا ویتلی، بلوند ایتالیایی، دقیقاً مثل اگنتا فالتسکوگ از گروه آبا جذاب و خیره‌کننده‌ست. این فیلم اتفاقاً آخرین فیلم کارنامه هنریش شد. کریستیان روکر هم به عنوان کریستا، یه دانشجوی علم و دانش که مجذوب نبوغ فرانکنشتاین شده، جالب توجهه که باعث شکل‌گیری یه خط داستانی فرعی جذاب میشه. پس، می‌تونید به این فیلم بخندید یا مثل یه اقتباس آزاد از داستان نمادین مری شی باهاش کنار بیایید. در هر صورت، سرگرم‌کننده‌ست؛ و این همون چیزیه که اهمیت داره. در مورد کسانی هم که می‌گن فیلم «بی‌معنی و بدون داستانه»، حدس می‌زنم اصلاً نمی‌دونن داستان یعنی چی. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۰ دقیقه ست و اواخر سال ۱۹۷۲ / اوایل ۱۹۷۳ در منطقه لاتیو در اطراف رم با استفاده از دکورهای آماده یا ویلاهای تاریخی فیلمبرداری شده. نمره: B-