The Harrad Experiment
در کالج هارد (Harrad College)، جایی که شرایط زندگی مشترک و جنجالی دختران و پسران پایه‌گذاری شده است، دانشجویان مجبور می‌شوند با تمایلات جنسی خود به روش‌هایی روبرو شوند که جامعه پیش از این آن‌ها را طرد می‌کرد. بخشی از این آزمایش، هم‌اتاق کردن دختران و پسران ناسازگار با یکدیگر است تا آن‌ها را از مفهوم سنتی تک‌همسری دور کند. دو «زوج» اصلی فیلم عبارتند از استنلیِ (Stanley) تشنه سکس و شیلای (Sheila) بسیار خجالتی، و هریِ (Harry) بی‌اعتمادبه‌نفس و بثِ (Beth) آزاداندیش. مسئولیت این «آزمایش» بر عهده پروفسور فیلیپ (Philip) و همسرش مارگارت (Margaret) است؛ کسانی که به نظر می‌رسد از تنش‌های ایجادشده و همچنین ماجراهای جنسی بی‌پرده‌ای که رخ می‌دهد، لذت می‌برند.
سال انتشار: 1973 کارگردان: Ted Post ژانر: Comedy، Drama، Romance نویسندگان: Michael Werner، Ted Cassidy، Robert H. Rimmer امتیاز: 4.6راهنمای والدین The Harrad Experiment
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_«عشق به سبک آمریکایی»، دوران دانشگاه، البته همراه با برهنگی_**
یک کالج جدید در منطقه لس‌آنجلس توسط دو استاد (با بازی جیمز ویتمور و تیپی هدرن) اداره میشه که علاقه‌مند به آزمایش شرایط زندگی مشترک دختر و پسر هستند؛ اون‌ها عمداً دخترها و پسرهایی رو که کاملاً با هم تفاوت دارن، هم‌اتاق می‌کنند. داستان روی دو زوج تمرکز داره: استنلیِ جذاب و هیکل‌میزون (با بازی دان جانسون) و شیلای خجالتی (با بازی لوری والترز)، و همچنین هریِ محافظه‌کار (با بازی برونو کیربی) و بثِ آزاداندیش (با بازی ویکتوریا تامپسون).
فیلم «آزمایش هارد» (1973) که بر اساس کتاب سال ۱۹۶۶ درباره آگاهی و مسئولیت‌پذیری جنسی ساخته شده، یک درام/عاشقانه است با موسیقی متن ملایم و شاد از آرتی باتلر و چند ترانه که توسط چارلز فاکس (سازنده موسیقی سریال Love American Style) نوشته شده. (دو ترانه دیگه آلبوم رو هم خودِ دان جانسون خونده). پس با اینکه فیلم کمدی نیست، خیلی هم جدی و خشک نیست. یه جورایی شبیه به یک سریال عامه‌پسند (Soap Opera) سرگرم‌کننده با فضای دانشگاهی و موقعیت‌ها و دیالوگ‌هاییه که آدم از دیدنشون خجالت می‌کشه (Cringe). برای نمونه کافیه به سکانس یوگای برهنه نگاه کنید که واقعاً آدم رو به خنده میندازه؛ درست مثل جشنواره وودستاک در محیط دانشگاه.
راستی، اسم کالج ترکیبی از هاروارد (Harvard) - که اون زمان بیشتر مردانه بود - و رادکلیف (Radcliffe) - دانشگاه زنان - هست؛ یعنی هار-راد.
با انقلاب ضد فرهنگ دهه ۶۰، برهنگی مد روز شد، که این موضوع سکانس شنای برهنه در مستند «وودستاک» و یک سال بعد در فیلم «آخرین نمایش فیلم» رو توضیح میده. فیلم «داغ ننگ» (Stigma) در سال ۱۹۷۲ بازی رو فراتر برد و راه رو برای این فیلم هموار کرد. البته برهنگی در سینمای بدنه اصلی چیز جدیدی نبود، مخصوصاً قبل از دوران کد سانسور هیز (Hays Code). نمونه‌اش فیلم «تارزان و جفتش» محصول ۱۹۳۴. با برداشته شدن این کد بعد از حدود سه دهه، به نظر می‌رسید فیلم‌هایی مثل این از حس آزادی جدیدی که به دست آورده بودن ذوق‌زده شده بودن. اما خیلی هیجان‌زده نشید، چون بیشتر برهنگی‌های نشون‌داده‌شده در اینجا نسبتاً ملایم و بی‌روح هستن؛ از اون چیزهایی که توی سریال ساینفلد بهش می‌گفتن «برهنگی بد».
با اینکه بعضی از دانشجوها در این محیط «عشق آزاد» با بی‌بندوباری جنسی راحت هستن، بقیه طبیعتاً از اینکه خودشون رو از نظر جسمی، جنسی یا روحی جلوی غریبه‌ها عریان کنن، خجالت می‌کشن. بعد هم مسئله واضحِ زوجِ متاهل و تک‌همسر یعنی خانواده تن‌هاوزن مطرحه که دارن روی گروهی از جوانان نظارت می‌کنن که تشویق میشن روابط صمیمانه بدون تعهد رو تجربه کنن. با این حال، این موضوع و مسائل احتمالی دیگه در فیلم مطرح میشن: تن‌هاوزن‌ها از موضع خودشون دفاع می‌کنن و میگن چون سنشون بالاتره، الگوی سنتی رو نمایندگی می‌کنن. با این وجود، این کار بوی ریاکاری و حتی سوءاستفاده میده، چون ممکنه بعضی از دانشجوها برای کنار اومدن با پیچیدگی‌های یک سبک زندگی بی‌بندوبار (مثل احساس گناه، حسادت، افسردگی و غیره) بیش از حد ناپخته باشن.
دان جانسون موقع فیلمبرداری ۲۲ سالش بود و آخرِ جذابیت بود. تیپی هدرن گفته وقتی فهمید دان و دختر ۱۴ ساله‌اش به هم علاقه‌مند شدن، دچار «وحشت مطلق» شد (ملانی گریفیث نقش یک دانشجوی بدون نام رو بازی می‌کنه). این دو نفر وقتی ملانی در سال ۱۹۷۶ به ۱۸ سالگی رسید با هم ازدواج کردن، اما این ازدواج فقط نیم سال دوام آورد، هرچند سال‌ها بعد دوباره ازدواج کردن که از سال ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۶ طول کشید.
با اینکه نسخه‌های سانسورشده (و بدون دلیل) هم وجود داره، نسخه کامل فیلم ۱ ساعت و ۳۷ دقیقه است و در شمال لس‌آنجلس در پاسادنا (کالج) و جنگل شروود که در ۲۵ مایلی غرب اونجاست (سکانس یوگا) فیلمبرداری شده.
نمره: -C/C