The Hireling

CinemaSerf (منتقد)

«لیدی فرانکلین» (با بازی سارا مایلز) بعد از مرگ شوهرش در جنگ، توی یک مه سیاه و تاریک احساسی فرو رفته و دوستای نزدیکش هم نمی‌تونن بهش نزدیک بشن. اما انگار راننده‌ش می‌تونه این کار رو بکنه؛ چون کم‌کم با «استیون» (با بازی رابرت شو) صمیمی می‌شه. استیون یه آقای باوقار، مغرور و مستقل هست که برخوردی بسیار مؤدبانه و جذاب باهاش داره. حتی اجازه می‌ده زن جلو کنارش بنشینه — با اینکه این کار برخلاف عرفه و زیادی صمیمانه محسوب می‌شه. زن کم‌کم مثل یک هم‌راز باهاش رفتار می‌کنه، بیشتر استخدامش می‌کنه و صرفاً برای گذروندن وقت، زمان بیشتری رو باهاش می‌گذرونه. با گذشت زمان، مرد بیشتر و بیشتر مجذوب زن می‌شه، اما خودش می‌دونه که شکاف طبقاتی بین‌شون خیلی عمیقه. تازه، سروکله «کاپیتان کانن‌تریپ» (با بازی پیتر ایگان)، یه سرباز قدیمی هم پیدا می‌شه که داره ازش خواستگاری می‌کنه؛ کسی که خیلی راحت می‌شه فهمید بیشتر چشمش دنبال ثروت زنه تا خودش.

چقدر احتمال داره هنجارهای جامعه شکسته بشن؟ اصلاً ممکنه اتفاقی بین‌شون بیفته؟ و وقتی پای عمل وسط میاد، آیا خود زن اصلاً چنین چیزی رو می‌خواد؟

رابرت شو و سارا مایلز توی این فیلم فوق‌العاده‌ان. شو شخصیت مردی رو که بین درک واقع‌بینانه جایگاه خودش در جامعه و شیفتگی و نگرانی روزافزونش برای کارفرما گیر کرده، با ظرافت بی‌نظیری خلق می‌کنه. مایلز هم نقش این زنِ آسیب‌دیده از نظر روحی رو به همون اندازه عالی بازی می‌کنه؛ با نوعی سرخوردگی متین که انگار عاجزانه می‌خواد از پیله محافظه‌کاریش بیرون بیاد، اما در عین حال به امنیت همین پیله هم عادت کرده.

فیلم از نظر بصری و طراحی صحنه بسیار چشم‌نوازه و توجه زیادی به جزئیات شده، اما در نهایت، این خشم و زهر تدریجی شخصیت شو هست که تیر خلاص رو می‌زنه و نشون میده که بی‌عدالتی‌های سیستم طبقاتی فقط یک‌طرفه نیستن.