Hitler: The Last Ten Days

CinemaSerf (منتقد)

«الک گینس» خیلی متقاعدکننده خودش رو وقف نقش اصلی کرده، اونم تو فیلمی که در غیر این صورت، یه تصویرسازی نسبتاً خشک و تئاتری از آخرین روزهای پناهگاه برلین هیتلر می‌شد. با نزدیک شدن نیروهای متفقین، پیشوا روزبه‌روز ناامیدتر، کلافه‌تر و نسبت به اطرافیانش بی‌اعتمادتر می‌شه. کسایی که یه زمانی مورد اعتماد و قدرتمند بودن، بدون تشریفات برکنار می‌شن؛ داد و فریادهاش دارن جنون‌آمیزتر می‌شن و نوسانات اخلاقیش انقدر شدیده که حتی ماهرترین آدم‌ها در برخورد باهاش هم باید با احتیاط کامل رفتار کنن، وگرنه ممکنه جوابشون جوخه اعدام باشه. نقش اصلی رو در کنترل کردنش (تا جایی که ممکنه)، معشوقه‌ش «اوا براون» (با بازی دوریس کونستمان) بازی می‌کنه؛ اما حتی اونم با چالش بزرگی روبه‌روئه، چون هیتلر همه جا خائن می‌بینه و اوا هم باید با سرنوشت محتوم خودش و بچه‌هاشون کنار بیاد. بازیگرهای مکمل، جمعی از چهره‌های سرشناس سینمای بین‌الملل هستن؛ «آدولفو چلی» در نقش ژنرال کربسِ خونسرد عالی ظاهر شده، «مارک کینگستون» در نقش مارتین بورمنِ نفرت‌انگیز و «جان بنت» در نقش جوزف گوبلز هم به خوبی به القای اون حس انزوا و خفقان پناهگاه کمک کردن. صداگذاری هم خیلی خوب کار شده و با افزایش تدریجی افکت‌های صوتی، نزدیک شدن دشمن رو به خوبی القا می‌کنه. برای شکستن یکنواختی بصری فیلم، صحنه‌هایی از تصاویر واقعی و نسبتاً هولناک تاریخی لابلای فیلم گنجونده شده که نه تنها وحشت‌آفرینی نازی‌ها رو نشون میده، بلکه نشون میده هیتلر چقدر حاضر بود از هر منبعی، حتی جنبش جوانانش، برای حفظ چنگال ضعیفش روی قدرت استفاده کنه. به نظرم این اثر روی صحنه تئاتر بهتر جواب می‌داد؛ روی پرده سینما اون هیجان و شدتی رو که باید نداره و با وجود تلاش‌های زیاد ستاره‌ش، اون‌طور که باید جون نمی‌گیره. در ضمن، دیالوگ‌هاش هم یکم بیش از حد زیاده و نمی‌ذاره حس تهدید قریب‌الوقوع به خوبی حفظ بشه.