Horror Hospital

John Chard (منتقد)

این درهم‌برهمیِ آشفته به طرز شاهانه‌ای سرگرم‌کننده است. این فیلم یکی از همان فیلم‌های ترسناک و کهنه‌ی بریتانیایی است که همیشه ساعت‌های اولیه‌ی صبح از شبکه بی‌بی‌سی پخش می‌شوند. دلیلش این است که تنها بینندگانش آدم‌های مستی هستند که لنگان لنگان از پاب بیرون می‌زنند، یا بی‌خواب‌هایی که دنبال هیجانی برای کشتن وقت می‌گردند. گروه اول وضعیت بهتری دارند چون این فیلمی است که عقل سلیم نداشتن فقط به تماشای آن کمک می‌کند! داستان‌پردازی‌اش کاملاً دیوانه‌وار است؛ رابین اسکویت (درست قبل از اینکه برود سراغ مجموعه‌فیلم‌های کمدی جنسی) نقش یک خواننده‌ی تحت فشار در یک گروه پاپ را بازی می‌کند. او تصمیم می‌گیرد برای استراحت و تفریح به یک استراحتگاه روستایی برود. او در مسیر قطار با ونسا شاو آشنا می‌شود، و وقتی به استراحتگاه می‌رسند می‌فهمند آنجا یک دنیای عجیب و غریب است که پر شده از موتورسواران لال، ربات‌های لوبوتومی‌شده، یک کوتوله‌ی بدطینت و یک دکتر دیوانه‌ی صندلی چرخدار (مایکل گاف)! قضیه تقریباً همین است، خیلی چیزها منطقی نیست، کمی برهنگیِ سکسی وجود دارد، کلی سکانس که در آن‌ها زامبی‌ها هیچ کار جالب نمی‌کنند، چند سکانس از کوتوله (اسکیپ مارتین) که معجون و پودینگ درست می‌کند، و چند تا مبارزه‌ی ساختگی باحال بین اسکویت و رفقایش با موتورسواران کلاه کاسکت‌پوش. فیلم خوش‌حال‌وهوا تا پایان‌بندی بزرگ یعنی افشاگری و سکانس تعقیب و گریز جلو می‌رود تا به عنوان یک سینمای تصادف اتومبیلی پرونده‌اش بسته شود. به طرز باشکوه‌تری بد و در لایه‌های زیرینش پر از شادی. 10/5