نیش
جانی هوکر (Johnny Hooker)، یک کلاهبردار خردهپا، ناخواسته با اجرای یک نقشه خیابانی ساده، از دویل لانیگان (Doyle Lonnegan) که یک رئیس مافیای بزرگ است، دزدی میکند. لانیگان برای تلافی این توهین، دستور قتل او را صادر میکند. پس از کشته شدن لوتر، شریک جانی، او فرار کرده و از هنری گاندورف (Henry Gondorff)، یکی از آشنایان لوتر که استاد کلاهبرداریهای بزرگ و پیچیده است، کمک میخواهد. هوکر میخواهد با استفاده از مهارت گاندورف، مبلغ هنگفتی از لانیگان کلاهبرداری کند تا حسابش را با او تسویه کند؛ چرا که خودش اعتراف میکند «آنقدر از آدمکشی نمیداند که بتواند او را بکشد». آنها نقشه پیچیدهای طراحی میکنند و گروهی از کلاهبرداران حرفهای را که به دنبال سهم خود هستند، دور هم جمع میکنند. در این بازی خطرناک، قهرمانان ما نه تنها باید با خوی آدمکشی لانیگان دست و پنجه نرم کنند، بلکه باید مراقب دیگرانی که به دنبال سهمخواهی هستند نیز باشند. برای پیروزی، هوکر و گاندورف به تمام مهارتها و البته مقدار زیادی اعتمادبهنفس نیاز دارند.
سال انتشار: 1973 کارگردان: George Roy Hill ژانر: Comedy، Crime، Drama نویسندگان: David S. Ward امتیاز: 8.2نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم نه تنها نیش میزنه، بلکه مثل پروانه هم تو آسمون سینما شناوره. برنده اسکار بهترین فیلم، بهترین کارگردانی (جورج روی هیل)، بهترین فیلمنامه (دیوید اس. وارد)، بهترین تدوین، بهترین موسیقی، بهترین طراحی صحنه و بهترین طراحی لباس. کمتر فیلمی پیدا میشه که مثل «نیش» آدم رو غرق خودش کنه و بشه بارها و بارها تماشاش کرد. همین ۳۶ ساعت پیش بود که نشسته بودم پای فیلم و طوری با صفحه تلویزیون حرف میزدم و به شخصیتها نصیحت میکردم که انگار خودم هم وسط فیلمم! جایی خوندم که موفقیت فیلم فقط به خاطر جذابیت ستارههای نقش اولش بوده؛ خب، اول از همه این یه توهین به رابرت شاو (Robert Shaw) هستش که شاید گاهی تو بازیگری زیادهروی کنه، اما بازیش در نقش لانیگان واقعاً لذتبخشه. فقط کافیه خشم توی صورتش رو موقع بازی پوکر توی قطار ببینید، اونم وقتی پل نیومن (Paul Newman) تکرارنشدنی داره اون کمدی ناب رو اجرا میکنه. از نظر بصری فیلم فوقالعادهست و داستان طوری پیش میره که به یه پایانبندی معرکه ختم میشه؛ پایانی که هم ضربه نهاییش رو میزنه و هم مثل یه پروانه سینمایی تو ذهن آدم موندگار میشه. ۱۰/۱۰
2019-09-09
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
هر چقدر هم که از شیمی فوقالعاده بین پل نیومن (در نقش هنری) و رابرت ردفورد (در نقش جانی) بگیم، باز هم باید اعتراف کرد که این فیلم مدیون بازی بینقص و زیرپوستی رابرت شاو هستش. اون نقش لانیگان، گانگستر کلهگندهای رو بازی میکنه که توسط جانی فریب میخوره؛ جانی هم که میفهمه اوضاع خیته، سریع جیم میزنه. اینجاست که دو کلاهبردار قصه تصمیم میگیرن که طعمهشون پتانسیل خیلی بیشتری داره و یه نقشه مفصل برای شرطبندی اسب طراحی میکنن. لانیگان اصلاً هدف آسونی نیست و هر قدمی که برمیدارن پر از خطره، اما ذرهذره این دو نفر به همراه یه ارتش از کلاهبردارها، تله نهایی رو برای این آدم باهوش ولی طماع پهن میکنن. آیا موفق میشن؟ آیا زنده میمونن؟ فیلم ظاهر خیلی خوبی داره، ریتم نویسندگی تنده و شوخیهای بهجایی داره که باعث میشه با همه شخصیتها ارتباط بگیری. فضاسازی هم حرف نداره؛ از دکور و لباس گرفته تا ماشینها و حتی مسلسلها، همهچی عالی کار شده. موسیقی اسکات جاپلین هم که دیگه تیر خلاصه. یه درام جنایی کلاسیک و شیک که بعد از ۵۰ سال هنوز هم از دیدنش لذت میبرم.
2023-05-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**کشف دوباره این فیلم باشکوه از نون شب واجبتره.** فیلمهای زیادی درباره کلاهبردارها ساخته شده (مثل یازده یار اوشن و دنبالههاش)، اما هیچوقت فیلمی ندیده بودم که اینقدر خوشساخت باشه و شخصیتهای اصلیش اینقدر دوستداشتنی باشن. یه کمدی خانوادگی و سبک محصول دهه ۷۰ که در اون یه گروه شیاد تصمیم میگیرن جونشون رو به خطر بندازن تا یه مافیای پولدار رو به خاطر انتقام خون دوستشون دور بزنن. این فیلم زمان خودش تو آمریکا فروش وحشتناکی داشت و ۷ تا اسکار برد! واقعاً عجیبه که چطور چنین فیلمی ممکنه فراموش بشه. من هیچوقت تو تلویزیون ندیدمش و زیاد هم دربارهش نشنیده بودم. توی پرتغال هم زیاد دیده نشد چون اکرانش همزمان شد با کودتای نظامی و اوضاع کشور بهم ریخت. به نظرم اکران دوباره نسخه بازسازی شده این فیلم توی سینماها، کمترین حقیه که این اثر باکیفیت داره. سه بازیگر غول فیلم واقعاً لایق تحسین هستن: رابرت ردفورد که استعدادش رو به رخ میکشه، رابرت شاو که یکی از بهترین بازیهای دوران پختگیش رو ارائه میده و پل نیومن که در نقش یه کلاهبردار شیک و باهوش، آدم رو جادو میکنه. دیدن این سه نفر کنار هم لذت خالصه. از نظر فنی هم کارگردانی جورج روی هیل بینقصه و حس و حال فیلمهای دهه ۳۰ رو با رنگهای قهوهای و طلایی به زیبایی بازسازی کرده. طراحی صحنه و لباس هم که حرف نداره و آدم رو یاد شیکپوشیهای کلاسیک میندازه. با اینکه فیلم دو ساعته، اما تدوینش اونقدر خوبه که زمان برق و باد میگذره.
2023-09-04