Général Idi Amin Dada: Autoportrait
فیلم «عیدی امین دادا: یک خودنگاره» یک مطالعه شخصیت مفصل درباره سوژه خود است. این مستند «امین» را در مجموعهای از موقعیتهای رسمی و غیررسمی دنبال میکند که با چندین مصاحبه کوتاه همراه است؛ مصاحبههایی که در آنها امین نظریات غیرمتعارف خود را درباره سیاست، اقتصاد و روابط بینالملل تشریح میکند. امین در حال نظارت بر مدرسه چتربازی اوگاندا، قایقسواری در یک پارک حیات وحش، نواختن آکاردئون در یک گروه جاز در یک شام رسمی و بازسازی یک حمله شبیهسازیشده به تپهای کوچک به نشانه بلندیهای جولان دیده میشود. او درباره برنامههای خود برای حمله به اسرائیل بحث میکند و به نامهاش به «کورت والدهایم» (Kurt Waldheim)، دبیرکل وقت سازمان ملل متحد که در پاسخ به کشتار مونیخ در سال ۱۹۷۲ ارسال شده بود و در آن از هیتلر تمجید کرده بود، اشاره میشود. در یک برنامه تلویزیونی اعلام میشود که امین کتابچهای در دست دارد که جزئیات برنامههای اسرائیل را فاش میکند: «پروتکل بزرگان صهیون».
سال انتشار: 1974 کارگردان: Barbet Schroeder ژانر: Documentary نویسندگان: Barbet Schroeder امتیاز: 7.3راهنمای والدین Général Idi Amin Dada: Autoportrait
نقدها و نظرات
adorablepanic (منتقد)
مستند سال ۱۹۷۴ «باربت شرودر» یعنی «ژنرال عیدی امین دادا [یک خودنگاره]» شاید بهترین مصداق برای این ضربالمثل باشه که «طناب رو بده دست خودش تا خودش رو دار بزنه». شرودر فقط دوربین رو روشن میکنه و اجازه میده امین خودش مسیر رو تعیین کنه. علاوه بر رژههای بیپایان ارتش اوگاندا که مشخصه شدیداً با کمبود منابع مواجه هستن (توی یه صحنه چتربازها دارن با یه سرسره فلزی پارک تمرین میکنن و تماشاچیها هم بلندبلند بهشون میخندن)، ما این دیکتاتور رو در حال تلاش برای حرف زدن با حیوانات (به معنای واقعی کلمه!) هم میبینیم؛ همینطور در حال نصیحت کردن وزرای دولتش برای مردانهتر رفتار کردن، سخنرانی برای پزشکان بیمارستان درباره اهمیت مست نبودن، اعلام به رهبر مرد تانزانیا مبنی بر اینکه اگه موهاش خاکستری نبود و اندام زنانه داشت با کمال میل باهاش ازدواج میکرد، و اشاره به توانایی جنسی بالاش در تعیین جنسیت بچههاش.
خندیدن به همه اینها خیلی راحت بود، اگه او در کنارش به یهودستیزیهای بیمقدمه دست نمیزد، دستور اعدام مخالفان رو در ملاء عام صادر نمیکرد، به سازمان ملل نامه نمیفرستاد که هیتلر کارش رو تا آخر انجام نداده، و در نهایت باعث مرگ حدود ۳۰۰ هزار اوگاندایی نمیشد. امین خودش رو به عنوان تجسمی شاد و شنگول از شرارت نشون میده؛ یک خودشیفته دوستداشتنی که با قلدری راهش رو به عرصه جهانی باز کرد و کشورش رو در حمامی از خون رها کرد.