Vampira

CinemaSerf (منتقد)

فکر می‌کنم تقریباً هر «اسطوره» هالیوودی بالاخره برای پول کار نسبتاً مشکوکی انجام داده است، بنابراین تعجبی ندارد که دیوید نیون هم همین کار را کرده باشد. کنتِ او دلتنگ همسرش «وامپایرا» است و تنها در صورتی می‌تواند او را زنده کند که بتواند منبعی از خون کمیابِ O منفی فراهم کند تا او را از خواب نیم‌قرنی‌اش بیدار کند. او با همراهی پیشکار وفادارش «مالترِورس» (پیتر بیلیس)، دختران جذابی را که مستقیماً از مجله «پلی‌بوی» بیرون آمده‌اند فریب می‌دهد و گازِ کوچکی از آن‌ها می‌گیرد تا از همکاری‌شان در اهدای خون مطمئن شود، بدون اینکه بخواهد فرقه جدیدی راه بیندازد. موفقیت! آن‌ها موفق می‌شوند مقداری خون پیدا کنند و سریعاً او را احیا می‌کنند. مشکل چیست؟ خب، رنگش اشتباه از آب درآمده. او سیاه‌پوست است. علاوه بر این، او چرتِ نسبتاً طولانی‌اش را زده و حالا می‌خواهد بیرون برود و به کارهای عقب‌افتاده‌اش برسد و چیزهایی را که از زمان آخرین حضورش در دهه پرجنب‌وجوشِ بیست از دست داده، جبران کند. کنت با توجه به اینکه نگرش‌های دهه ۱۹۷۰ چطور است، کمی نگران است که او (ترزا گریوز) چگونه پذیرفته خواهد شد، بنابراین او از خدماتِ «مارک» (نیکی هنسون)، لاتِ محلی، استفاده می‌کند تا اهداکننده اصلی خون را پیدا کند به این امید که راه‌حلی برای این مسئله دردسرساز بیابند. این‌ها همه ماجراهای نسبتاً بی‌شرمارانه‌ای هستند، اما نیون کاملاً در نقش خود جا افتاده است؛ به‌ویژه که کمدیِ ملایمِ جنسیت‌زده‌اش به لطف تلاش پرانرژی گریوز - که به نظر می‌آید می‌داند این احتمالاً تنها لحظه درخشش او در سینما خواهد بود - شروع به رفتارهای غیرقابل پیش‌بینی می‌کند. احتمالاً این بیلیس است که بهترین دیالوگ‌های تک‌خطی را دارد، اما کل فیلم با رویکردی طعنه‌آمیز جلو می‌رود و در طول تماشای آن مدام انتظار داشتم هیو هفنر از گوشه‌ای از جکوزی بیرون بپرد! نه، این شاهکار هیچ‌کس نیست، اما نیون به اندازه کافی جذابیتِ سنتی دارد تا نگذارد فیلم به زباله‌ای مطلق تبدیل شود و به عنوان یک فیلم ترسناکِ پارودی، اصلا و ابداً بدترین نیست.