Stardust

CinemaSerf (منتقد)

دیوید اسکس اینجا خیلی طبیعی بازی می‌کنه، همون‌طور که شخصیت «جیم مک‌لین» که توی فیلم «That'll Be The Day» (۱۹۷۳) شکل گرفته بود رو پرورش میده. مایک (با بازی آدام فیث) که مسئول تدارکات گروه «استری کتس» هست، بعد چند تا اجرای جزیی، بالاخره یه تست با یه تهیه‌کننده جور می‌کنه. تهیه‌کننده ازشون خوشش میاد ولی ترکیب گروه رو به هم می‌زنه و «جیم مک‌لین» رو جایگزین «جانی» (خواننده اصلی) می‌کنه. حس رقابت و سرخوردگی خیلی زود می‌خوابه (حداقل ظاهراً) و گروه روز به روز موفق‌تر میشه. تا اینکه توجه پورتر لی آستین آمریکایی (لری هگمن) جلب میشه که مثل کلنل تام پارکر عمل می‌کنه؛ اونو ایزوله می‌کنه و در حالی که شهرت و ثروتش رو بالا می‌بره، حس تنهایی و پوچی رو هم توی وجود این ستاره شديدتر می‌کنه؛ ستاره‌ای که با تنفس شهرت زنده است ولی توانایی هضمش رو نداره. وقتی جیم در نهایت به قلعه‌ای در اسپانیا پناه می‌بره، این وظیفه مایک میشه که جلوی فروپاشی کاملش رو بگیره.
فیلم فوق‌العاده‌ای نیست؛ اجراهای موزیکالش ضعیفه و صحنه‌آرایی خوبی نداره. با این حال، هنوز هم یه بیوگرافی قوی از مردیه که تبدیل به یه صنعت درآمدزا برای کلی آدم نون‌به‌نرخ‌روز شد؛ آدم‌هایی که تا وقتی نونشون تأمین می‌شد، پشیزی برای خود مک‌لین ارزش قائل نبودند. هگمن در نقش مدیر برنامه‌های حیله‌گر خیلی خوبه و فیث هم مهارت خوبی توی به تصویر کشیدن یه دوست وفادار و خسته داره که مدام سعی می‌کنه گندکاری‌ها رو جمع کنه. پایان فیلم یکم ناامیدکننده‌ست و به نظرم جا زد، ولی در مجموع نگاه جالبیه به اینکه چطور پول، خوش‌گذرانی و ذات آدمیزاد می‌تونه بدون هیچ فکر و تلاشی، آدم رو از اوج ثروت به خاک سیاه بنشونه!