The Swinging Cheerleaders

Wuchak (منتقد)

**_پویایی‌های اجتماعی و فسادها در یک دانشگاه در جنوب کالیفرنیا در اوایل دهه ۷۰_** یک خبرنگار دانشجویی (با بازی جو جانستون) به تیم چیرلیدرها می‌پیوندد با این نیت که استثمار زنان را افشا کند، اما به چیزهایی بسیار بیشتر از آنچه انتظار داشت دست می‌یابد. فیلم «چیرلیدرهای پرانرژی» (۱۹۷۴) بررسی کم‌هجیبی از عملکردهای اجتماعی هر دانشگاه آمریکایی در آن دوران است؛ شامل خوبی‌ها، بدی‌ها و زشتی‌هایش. فیلم‌برداری این اثر تنها ۱۲ روز طول کشید، در حالی که فیلم‌نامه در اواخر ژانویه آغاز شد و فیلم در ماه می اکران گشت(!). جالب اینجاست که ابتدا گفته می‌شد نام فیلم «بایست و فریاد بزن» است، اما به دلایل واضح به عنوانی جلب‌توجه‌کننده‌تر تغییر یافت. برخی از بازیگران زن فیلم اظهار داشتند که اگر از این موضوع باخبر بودند، هرگز بازی در آن را قبول نمی‌کردند. این انتقاد به فیلم وارد است که می‌خواهد به طور همزمان به مسائل زیادی بپردازد: آیا این یک فیلم سکسپلویتیشن (سوءاستفاده‌گرانه جنسی) است؟ یا یک درام جدی درباره بدرفتاری مردان با دختران جوان در دانشگاه؟ یا شاید داستانی اخلاقی درباره معایب سبک زندگی آزاد جنسی؟ یا نگاهی انتقادی به قمار و مسابقات فوتبال تبانی‌شده‌ی مرتبط با آن؟ یا صرفاً فیلمی سطحی و سریع درباره چیرلیدرهایی است که روز را نجات می‌دهند؟ بله، فیلم با جاه‌طلبی تمام این زاویه‌ها را پوشش می‌دهد، اما شگفت‌انگیز اینجاست که با وجود بودجه بسیار ناچیز و بازیگران بی‌نام‌ونشان، کار خودش را به خوبی انجام می‌دهد. درست است که سه نفر از بازیگران زن برای لحظاتی کوتاه برهنه از بالا ظاهر می‌شوند، اما این فیلم بسیار فراتر از یک اثر مستهجن یک‌بعدی است. تمام مسائل مطرح شده در آن، حقایقی از مؤسسات آموزش عالی در آن زمان و حتی امروز هستند. چریل «رینبو» اسمیت (در نقش آندیا) و کالین کمپ (در نقش مری آن) در بخش بازیگران زن بسیار خوش درخشیدند. کالین هنگام فیلمبرداری ۲۰ ساله بود و بعدها در فیلم‌های «اینک آخرالزمان» (۱۹۷۹) و «کلید» (۱۹۸۵) و همچنین در نقش مادر در «دختر دره» (۱۹۸۳) به ایفای نقش پرداخت. این بهترین فیلم برای دیدن او در دوران جوانی‌اش است، زیرا نقش نسبتاً بزرگی دارد. چریل «رینبو» اسمیتِ دوست‌داشتنی هنگام فیلمبرداری تنها ۱۸ سال داشت و در مراحل اولیه بارداری فرزندش جاستین بود. او ویژگی معصومانه‌ای داشت و در طول دهه‌های ۷۰ و ۸۰ در فیلم‌های درجه‌پنجِ زیادی ظاهر شد. متاسفانه او اسیر مواد مخدر سنگین شد و به هپاتیت مبتلا گشت که در نهایت در سال ۲۰۰۲ و در سن بسیار جوانیِ ۴۷ سالگی جانش را گرفت. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۱ دقیقه است و در مناطق پاسیفیک پالیسیدز در لس‌آنجلس (زمین فوتبال) و نواحی اطراف مانند پلایا دل ری (فرار کاترین پس از یورش پلیس)، استودیو کارثی (نماهای داخلی) و غرب لس‌آنجلس (خانه پاتنام) فیلمبرداری شده است. نمره من: B