Saturday Night Live
یک برنامه کمدی شبانه شامل چندین نمایش کوتاه (اسکچ)، پارودی آگهیهای تلویزیونی، اجرای زنده موسیقی و یک میزبان مشهور که هر هفته تغییر میکند. بسیاری از بازیگران SNL از همینجا مسیر حرفهای خود را در دنیای کمدی و سینما آغاز کردهاند.
سال انتشار: 1975– کارگردان: ژانر: Comedy، Music نویسندگان: Lorne Michaels امتیاز: 8.0نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
قبلاً خوب بود، بعد عالی شد، دوباره خوب شد و حالا دیگه واقعاً افتضاح شده. از سال ۲۰۱۸ به بعد اون تندی و جسارتش رو از دست داده. هیچ ریسکی توی شوخیهاشون نمیکنن. همهاش شده دو تا چیز: ۱. ترامپ بده. ۲. فلان چیز رو یادتونه؟ هیچکدوم از اینها برای من جذاب نیست. هر چقدر میخواید مسخرهاش کنید، ولی با یه پایانبندی (پانچلاین) درست و حسابی. اکثر اوقات یادشون میره شوخی رو تموم کنن. صرفاً دوست نداشتنِ یه نفر که شوخی محسوب نمیشه! باید یه چیزی رو بزرگنمایی کنید، هجو کنید یا یه جوری دست بندازید. اصلاً برام مهم نیست اگه مسخره کردنشون بیرحمانه باشه... به شرطی که حس نشه فقط دارن نظر شخصیشون رو میگن. نظر شخصی که جوک نیست.
همین قضیه برای شوخیهای «یادتونه فلان چیز اینطوری بود» هم صدق میکنه... آدم رو منتظر میذارن که یه چیز خندهدار دربارهاش بگن. اولش باهاشون همراه میشی که «آره یادمه، خب بعدش؟» و بعد میفهمی که نه، کل جوک همین بود! این جوک نیست، فقط داری خاطرهبازی میکنی. باز اگه یه پانچلاین داشتن، اگه یه حرفی درباره اون خاطره میزدن، شاید خندهدار میشد... ولی ندارن. شوخیهاشون رسماً شده «این اتفاق افتاده بود، حالا بخندید» و این اصلاً خندهدار نیست. باید بعدش یه چیزی باشه. مثل قضیه ترامپ، نظر شخصی جوک نیست مگه اینکه یه چیزی بهش اضافه بشه. خاطره هم به خودیِ خود جوک نیست. هر دوتاشون نیاز به یه مکمل دارن.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
برنامه «پخش زنده شنبه شب» همیشه برای من یه پناهگاه امن بوده. تداوم و تأثیری که SNL روی دنیای کمدی داشته بیرقیبه. این برنامه سکوی پرتاب خیلیها بوده، مثلاً ادی مورفی، بیل موری، ویل فرل و خیلیهای دیگه... برنامه قطعاً فراز و نشیب داشته، اما اگه کلی نگاه کنیم، همیشه سطح خودش رو حفظ کرده. شاید همه فصلها نویسندهها یا استعدادهای عالی نداشتن و بعضی بازیگرها موفقتر از بقیه بودن، ولی همیشه مخاطب خودش رو پیدا کرده.
دوران محبوب من اواسط دهه ۲۰۰۰ با حضور بیل هیدر و اندی سمبرگ بود، اما معمولاً هر کسی اون فصلی رو دوست داره که موقع نوجوانیش پخش میشده. ساختار ثابت و تیم تولید، گروههای مختلف بازیگری رو به هم وصل میکنه و یه حس و حال آشنا به هر فصل میده. همیشه مونولوگ میزبان، مهمان موسیقی، بخش «آپدیت آخر هفته» (Weekend Update) هست و از همه مهمتر، همیشه زندهست! کل پروسه تولید از جلسه ایدهپردازی با میزبان گرفته تا بیدار موندنهای سهشنبه شب برای نوشتن و تمرینها، همهاش جذابه. چه سال ۱۹۷۵ باشه چه ۲۰۲۳، همه همون تجربه رو از سر میگذرونن (البته شاید اون موقعها مصرف کوکائین یه فرقی ایجاد میکرد!).
این بحث که SNL از فلان سال به بعد دیگه خندهدار نیست، خیلی تکراری شده. هر فصلی رو به خاطر خندهدار نبودن نقد کردن، ولی همون فصلها اسکچهای فوقالعادهای داشتن و چهرههای جدید کمدی رو معرفی کردن. دهه ۷۰ دن آیکروید و جان بلوشی رو داشتن، دهه ۸۰ جولیا لوئی درایفوس و کونان اوبراین، دهه ۹۰ ویل فرل و ادی مورفی، دهه ۲۰۰۰ تینا فی و ایمی پولر، دهه ۲۰۱۰ کیت مککینون و ونسا بایر و حالا در دهه ۲۰۲۰ بوئن یانگ و مارچلو هرناندز رو داریم. این برنامه با نگاه خاصش به کمدی اسکچ، همچنان به الهامبخش بودن برای نسلهای بعدی ادامه میده. SNL یه نهاد فرهنگی تو آمریکاست که همیشه جایگاه ویژهای توی قلب من داره.