Gone with the West
پس از اینکه برای یک گاوچران پاپوش دوزند، او به زندان می‌افتد. وقتی دوران محکومیتش تمام می‌شود، با قلبی پر از کینه و انتقام آزاد به جامعه بازمی‌گردد. او به زودی با یک زن جوان بومی آمریکا آشنا می‌شود و با هم به راه می‌افتند تا حسابشان را با یک شهر کوچک و رهبر فاسد آن تسویه کنند.
سال انتشار: 1974 کارگردان: Bernard Girard ژانر: Action، Western نویسندگان: Monroe Manning، Douglas Day Stewart، Marcus Demian امتیاز: 3.1راهنمای والدین Gone with the West
نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
***یک اثر عجیب و آشفته که ژانر وسترن را به تمسخر می‌گیرد*** وقتی یک زندانی بی‌گناه (با بازی جیمز کان) در جنوب غربی آزاد می‌شود، با یک زن سرخپوست (با بازی استفانی پاورز) دست به یکی می‌کند تا از مردم سادیست یک شهر در دل بیابان انتقام بگیرد. آلدو ری در نقش رئیس شرور شهر، رابرت واکر جونیور در نقش کلانتر خسته و سامی دیویس جونیور در نقش یک گان‌اسلینگر سیاه‌پوش ظاهر می‌شوند. فیلم «رفته با غرب» تاریخچه عجیبی دارد: این فیلم در واقع در سال ۱۹۶۹ با نام کاری «مردی بدون رحم» فیلمبرداری شد، اما تا سال ۱۹۷۴-۱۹۷۵ اکران نشد. این موضوع توضیح می‌دهد که چرا برخی سکانس‌های فیلم در بخش سینمایی فیلم «مسیح شیطان» (۱۹۷۳) استفاده شده بودند. نسلی ویرایش‌شده با موسیقی جدید و صحنه‌های اضافی (یک مقدمه و مؤخره جدید که در زمان حال می‌گذرد) در اواخر دهه ۷۰ با نام «ماه کوچولو و جاد مک‌گرا» عرضه شد که در آن نام شخصیت جیمز کان یعنی جَبِدیا کلسی به جاد مک‌گرا تغییر یافت. من نسخه اصلی «رفته با غرب» را تماشا کردم. فیلم در ظاهر شبیه یک وسترن جدی با سادیزم مرسوم وسترن‌های اسپاگتی است (برای مثال، در صحنه افتتاحیه زنی مورد تجاوز قرار می‌گیرد و اوباش شهر با اشتیاق از این تماشا لذت می‌برند)، اما موسیقی جاز/راک خنده‌دار آن نشان می‌دهد که قرار است جنبه طعنه‌آمیز داشته باشد. اگر شکی هم باقی بماند، سکانس پایانی همه‌چیز را لو می‌دهد. صحبت از موسیقی شد؛ این موسیقی شبیه راکِ باب روز در فیلم‌های موتورسواری کم‌بودجه مثل «مفلوک‌های موتورسوار» (۱۹۶۹) است، البته که گاهی قطعه آکوستیک فوق‌العاده‌ای هم شنیده می‌شود که شبیه کارهای گروه «هارت» در آن دوران است. وقتی متوجه شدم قرار نیست فیلم را خیلی جدی بگیرم، کمی با آن خندیدم و از چند سکانس سرگرم شدم؛ مثل دعوای دسته‌جمعی و بزن‌بزن دو زن، گان‌اسلینگر بی‌خیالِ سامی دیویس جونیور و مردی که خیلی خونسرد آهنگ مذهبی «با من بمان» را می‌خواند، و همچنین پایان جهنمی و اغراق‌آمیزش. متأسفانه، تدوین فیلم آشفته است، طوری که انگار تدوین‌گر مواد مصرف کرده بود. بماند که دیالوگ معناداری هم وجود ندارد و پاورز تمام مدت به یک زبان سرخپوستی (یا شاید اسپانیایی؟) ورور می‌کرد! خلاصه اینکه در این وسترن عجیب‌وغریب چیزهایی برای قدردانی وجود دارد، اما باید سختی‌های آن و نکات عجیب و نقص‌هایش را تحمل کنید. فیلم ۱ ساعت و ۳۲ دقیقه است و در لاس وگاس فیلمبرداری شده، در حالی که سکانس‌های آغازین در واسکز راکس کالیفرنیا، درست در شمال لس‌آنجلس در منطقه کوهستانی ضبط شده است. نمره: C-
2019-08-25