L'Insegnante

Peyman (منتقد)

فیلم «معلم» (L’insegnante) بیشتر از اینکه بر پایه‌ی روایت یا شخصیت‌پردازی شکل گرفته باشد، بر اساس فرمول‌های رایج کمدی‌های اِروتیک ایتالیایی در دهه‌ی ۷۰ ساخته شده است: ترکیبی از موقعیت‌های سبک، یک سری سوءتفاهم‌ها و تمرکز روی جذابیت‌های جسمانی بازیگر اصلی. از نظر ساختار، فیلم داستانی ساده و تقریباً بهانه‌مانند دارد: یک نوجوان ثروتمندِ لوس و بی‌هدف در محیطی اشرافی که به درس و انضباط اهمیت نمی‌دهد، با ورود یک معلم خصوصی جوان و جذاب، به درون سلسله‌ای از موقعیت‌های کنترل‌نشده پرتاب می‌شود. اما این خط داستانی قرار نیست تعلیق یا پیشرفت شخصیتی ایجاد کند و همچنین قصد ندارد به نتیجه‌گیری معناداری برسد؛ این بیشتر بستری است برای چیدن صحنه‌های طنز و موقعیت‌های اغراق‌آمیز. در سطح بازیگری، فیلم کاملاً به کاریسمای ادوویژ فنش وابسته است. دوربین بارها و بارها روی حضور او متمرکز می‌شود و بخش زیادی از جذابیت فیلم از همین حضور ناشی می‌شود تا دیالوگ‌ها یا فیلم‌نامه. سایر شخصیت‌ها عملاً فرعی هستند و بیشتر برای پیش بردن موقعیت استفاده می‌شوند تا اینکه هویت مستقل داشته باشند. از منظر کارگردانی، فیلم در چارچوب سینمای تجاری زمان خودش کاملاً قابل درک است: ریتم تند، تدوین ساده و تمرکز بر صحنه‌های کوتاه و مجزا. اما این ساختار اپیزودیک باعث می‌شود انسجام روایی خیلی قوی نباشد و فیلم بیشتر شبیه به مجموعه‌ای از اسکچ‌های کمدی به نظر برسد تا یک داستان کامل. در نهایت، فیلم «معلم» اثری فاقد ارزش هنری یا روایی بالا است و بیشتر می‌توان آن را محصولی از یک دوره‌ی خاص سینمای عامه‌پسند ایتالیا دانست؛ دوره‌ای که در آن جذابیت‌های سطحی جایگزین پرداخت عمیق روایی شدند. نتیجه فیلمی است سبک، قابل پیش‌بینی و کاملاً وابسته به فرمول‌های از پیش تعیین‌شده که اگر توقعات جدی از این ژانر نداشته باشیم، همچنان به عنوان یک سرگرمی ساده برای تماشا باقی می‌ماند.