Último deseo

Monroville (منتقد)

خب، بذارید همین اول کار یه اعترافی بکنم؛ فکر نکنم تا قبل از این هیچ فیلمی از پائول نسچی (Paul Naschy) دیده بودم. می‌دونم، می‌دونم، برای یه خوره‌ی فیلم‌های ترسناک این اعتراف واقعاً تکان‌دهنده‌ست! من شاخه ایتالیایی سینمای وحشت اروپا رو حسابی بلدم، مخصوصاً جالوی‌های آرجنتو، فولچی، باوا و رفقا. اما راستش در مورد سینمای وحشت اسپانیا حسابی تنبلی کردم، اونم با وجود اینکه مدام اسم نسچی رو کنار هم‌وطنش خسوس فرانکو (Jesse Franco - که اینم یکی دیگه از حفره‌های بزرگ کارنامه فیلم‌دیدنمه) می‌شنیدم. بگذریم، از این اعتراف که بگذریم، کاملاً متوجهم که **The People Who Own The Dark** اصلاً یه فیلم تیپیکال از نسچی نیست. اینجا نقش مکمل داره و اتفاقاً نقشش کاملاً معمولی و متعارفه، ولی خب دوباره با همکار همیشگیش کلیموفسکی (Klimovsky)، کارگردان آرژانتینی که هشت تا از فیلماش رو ساخته، هم‌تیم شده.

فیلم **The People Who Own The Dark** یه اثر پساآخرالزمانی و بقامحور جمع‌وجور و موفقه که یه مشت آدم کله‌گنده و ثروتمند (از جمله نسچی، آلبرتو د مندوزا از فیلم **THE CASE OF THE SCORPION'S TAIL** و آنتونیو مایانس از فیلم **ZOMBIE LAKE**) رو همراه چندتا مدل خوش‌برورو برای یه آخر هفته عیاشی توی زیرزمین یه قلعه تو گوشه‌ای از اروپا دور هم جمع می‌کنه؛ چیزی شبیه به یه خلوتگاه لاکچری برای مهمونی‌های خاص. ولی قبل از اینکه کارشون شروع بشه، جنگ هسته‌ای درمی‌گیره. مهمونا تو پناهگاه زیرزمینی‌شون سالم می‌مونن، اما تمام مردم دشت و دمن و روستای بغلی به خاطر انفجار کور میشن. وقتی این جمع برای گیر آوردن آذوقه بیرون می‌زنن، خیلی زود می‌فهمن این روستایی‌های نابینا و نیمه‌دیوونه اصلاً قصد ندارن باهاشون دوست بشن! اونا فقط می‌خوان هرکی رو که چشم داره بکشن (اینکه چطوری تفاوت بین بینا و نابینا رو تشخیص میدن واقعاً عجیبه، ولی حالا بی‌خیال!). آدم‌های بینا که توی قلعه سنگر گرفتن، حالا علاوه بر روستایی‌هایی که تشنه به خونشون هستن، باید با تنش و پارانویای رو به افزایش بین خودشون هم دست‌وپنجه نرم کنن. البته «تشنه به خون» که چه عرض کنم، بیشتر لنگ‌لنگان و تلوتلوخوران دنبالشون میان!

نسچی در نقش آدم موذی و مارمولک گروه که فقط می‌خواد جون خودشو نجات بده، عالیه. زن‌ها هم همگی جذابن، به‌خصوص نادیوسکا (Nadiuska) ملکه فیلم‌های سافت‌کور آلمانی (که نقش مادر آرنولد رو هم توی **CONAN THE BARBARIAN** بازی کرده بود) که تنها کسیه که کاملاً برهنه میشه. گروه بازیگران زن شامل خولیا سالی (**NIGHT OF THE WEREWOLF**)، دیانا پولاکوف (تو یه نقش فرعی، چهار سال قبل از نقش اصلیش در فیلم پر سر و صدای **SUPERSONIC MAN**) و ترزا خیمپرا (**CRYPT OF THE LIVING DEAD**) هم میشه. ماریا پرشی (**MURDERS IN THE RUE MORGUE**) هم در نقش میزبان مهمونی فوق‌العاده‌ست.

کلیموفسکی در ساختن تعلیق و وحشت از دل ایده‌ای که می‌تونست حسابی لوس و آبکی از آب دربیاد، خیلی خوب عمل کرده. صحنه‌هایی که در اون ده‌ها آدم نابینا دور شخصیت اصلی حلقه می‌زنن و عصاهاشون رو بالای سرشون تکون میدن، پتانسیل اینو داشت که مسخره بشه، ولی در عوض حسابی مورمورکننده و ترسناکه. مقایسه این فیلم با **Night of the Living Dead** هم غیرقابل‌اجتنابه. زامبی‌ها رو با کورهای تلوتلوخوران، پنسیلوانیا رو با حومه اروپا و کلبه روستایی رو با یه قلعه عوض کنید؛ به همین سادگی همون پیرنگ رو تحویل می‌گیرید. حتی پایانش هم به همون اندازه تلخ و سیاهه. اما در نهایت، هرچند ممکنه یه جور کپی‌برداری به نظر بیاد، **The People Who Own The Dark** خیلی خوب فیلمبرداری شده، تیم بازیگری عالی‌ای داره و قطعاً ارزش دیدن داره.