گروه تعقیب

Wuchak (منتقد)

_**اگه «بچه‌خوب‌ها» به اندازه «بچه‌بدها» لجن باشن چی؟**_
فیلم «دسته مردان» (Posse) که در سال ۱۹۷۵ اکران شد، یک وسترن با بازی کرک داگلاس (Kirk Douglas) و بروس درن (Bruce Dern) است. داگلاس نقش نایتینگیل (Nightingale) را بازی می‌کند؛ مارشالی که در غرب تگزاس برای سنا کمپین تبلیغاتی راه انداخته و درن نقش استرهورن (Strawhorn)، رهبر یاغی بدنامی را که نایتینگیل می‌خواهد دستگیرش کند تا شانس برنده شدن در انتخابات را بالا ببرد. بو هاپکینز (Bo Hopkins) به عنوان یکی از معاونان مارشال حضور دارد و جیمز استیسی (James Stacy) نقش سردبیر روزنامه‌ای را بازی می‌کند که با کمپین مارشال مخالف است. این فیلم یک سال پس از استعفای نیکسون به خاطر رسوایی واترگیت اکران شد و «دسته مردان» از از دست رفتن اعتماد عمومی به سیاستمداران به نفع خودش استفاده می‌کند. نایتینگیل (داگلاس) در کنار استرهورن (درن) و بازنده‌هایش قرار می‌گیرد. با این حال، تا ۲۰ دقیقه آخر هیچ پیام آشکاری وجود ندارد. از این گذشته، پیچش اوج داستان اولش حالم را به هم زد و مایه تنفرم شد. اما بعد از کمی فکر کردن، منظوری را که فیلم داشت گرفتم و به آن احترام گذاشتم. مسئله اینجاست که نحوه انتقال این پیام خیلی ناشیانه اجرا شده بود. می‌شد خیلی روان‌تر انجامش داد. بعضی از منتقدان پیام فیلم را با مقایسه یک سیاستمدار (به اصطلاح) فاسد با یک قانون‌شکن (به اصطلاح) صادق اشتباه می‌گیرند، اما این درست نیست. برای نمونه، «قانون‌شکن صادق» یک متناقض‌نما است، به‌ویژه در مورد استرهورن. فیلم از همان ابتدا او را به روشنی به عنوان یک اوباش آدمکش نشان می‌دهد و با اینکه زبان‌باز است، هرگز به عنوان آدم‌خوب قصه تصویر نمی‌شود. او یک جنایتکار لجن است که سزاوارش چوبه‌دار است، پاک و ساده. نه نایتینگیل هم به شکل شیطانی فاسد نشان داده می‌شود. او مارشال مقتدر منطقه است که چیز خوبی هم هست؛ او جاه‌طلبی‌های سیاسی و روابطی با راه‌آهن دارد، که چی؟ حتی وقتی توسط خانم روس (Beth Brickell) جذاب و بلوند وسوسه می‌شود، با جذابیت تمام دست رد به سینه‌اش می‌زند با این استدلال که به نفعش نیست. مگر خرد همین نیست - داشتن وجدان برای تشخیص و رد کردن تمایلات/رفتارهای احمقانه، غیرمورال یا مخرب؟ برای بینش بیشتر درباره پیام فیلم، یادتان باشد که نام فیلم «دسته مردان» است. جزئیات را در ادامه بخوانید.
فراتر از پیام فیلم، «دسته مردان» یک وسترن کار راه‌انداز و سرگرم‌کننده با شخصیت‌های جالب، بازیگران باکیفیت و کلی اکشن است. زمان فیلم ۹۲ دقیقه است و در سابینو کنیون (Sabino Canyon)، فلورنس، سونوئیتا، آرایپای کنیون و اولد توسان در آریزونا فیلمبرداری شده است. نمره: B-/C+
***هشدار لو رفتن داستان*** (اگر فیلم را ندیدید ادامه را نخوانید)
من تغییر ناگهانی معاونان به زندگی یاغی‌گری را قابل باور نیافتم. درست است که هر کدام ۶۰۰۰ دلار گیرشان می‌آمد که به دست آوردن آن با کار شرافتمندانه سه سال طول می‌کشید، اما این پول آن‌قدر نبود که زندگی‌شان را زیر و رو کند، بدون اینکه اشاره کنیم آن‌ها قرار بود ابهت مقام معاونت را از دست بدهند؛ و احتمال اینکه یک روز مارشال یا کلانتر شوند. از هر طرف که نگاه کنید، این یک پیچش ناشیانه در داستان بود و نمره من به فیلم را پایین می‌آورد. با این اوصاف، نشانه‌هایی وجود داشت که نشان می‌داد «گروه مردان» از قبل هم آدم‌های بدی بودند (به جز یکی از معاونان که حاضر نشد به نایتینگیل خیانت کند و به سمت جرم برود). برای مثال، حداقل سه نفر از آن‌ها در حال همبستر شدن یواشکی با دختران جوانی از شهر در یک واگن قطار در دسترس نشان داده می‌شوند. این دختران جوان آشکارا به «پسران بد» جذب شده بودند که اتفاقاً همان «معاونان محترم»، اعضای گروه شجاع بودند. چه چیز جدیدی هست؟
پس فیلم چه می‌گوید؟ مرز بین شغل محترمانه و یاغی‌گری می‌تواند خیلی باریک باشد. آدم‌ها می‌توانند در یک شغل شرافتمندانه باشند و فاسد هم باشند؛ آن‌ها اساساً دارند نقش بازی می‌کنند. همه‌جا و همیشه این اتفاق می‌افتد. یکی از منتقدان از فیلم به خاطر «گیجی پیچ‌درپیچ خیر و شر» انتقاد کرد. در واقع، فیلم فقط روی وجود شر در جاهایی نور می‌تاباند که مردم از روی ساده‌لوحی چشمانشان را می‌بندند تا نبینند. به هیلاری دروغگو نگاه کنید. در مورد نایتینگیل چطور؟ آیا او کله‌خراب بود یا فقط مردهای‌شان؟ من شخصاً فکر نمی‌کنم او این‌طور بوده باشد. او به نظر من یک مارشال جاه‌طلب و عدالت‌خواه با آرمان‌های سیاسی بود و حتی حاضر نشد به رابطه جنسی غیرقانونی فکر کند. اما این انعکاس خوبی روی شخصیت او نیست که اکثر مردهایش فاسد بودند، پس شاید او هم همین‌طور بود، حداقل کمی؛ و بعداً در مناصب رسمی به طور آشکار بروز پیدا می‌کرد. با وجود انتقادهایم، هر فیلمی که بتواند چنین سؤالاتی را مطرح کند، ارزش دیدن دارد.