Carry On England

CinemaSerf (منتقد)

متأسفانه باید بگم تا سال ۱۹۷۶ دیگه کار این فرنچایز رسماً تمام شده بود؛ و این تلاش لوس و واقعاً مبتذل برای ساخت کمدی جنگی، تیر خلاص رو به تابوتش زد. جالبه که اسامی پر از ایهامِ شخصیت‌ها روی کاغذ قشنگ‌تر از موقعیه که توی فیلم بیان میشن؛ مثل شخصیت اصلی کنت کونور یعنی «کاپیتان اس. ملی» (کنایه از بدبو) که همراه استوارش «بلومر» (ویندزور دیویس) تمام وقتشون رو صرف این می‌کنن که جلوی پلکیدن زن و مردهای گروهان دور و بر هم رو بگیرن. شلوارها مدام بالا و پایین میرن، شورت‌ها روی میله پرچم پرواز می‌کنن، حتی تونل زدن هم برای بیرون کشیدن این فیلم از باتلاق کمدی استفاده شده ولی متأسفانه هیچ‌کدوم جواب نمیده. خیلی زیادی قابل پیش‌بینیه و اون شوخ‌طبعی و شیطنت بی‌گناه فیلم‌های قبلی جاش رو داده به یه مشت شوخی زشت و لوده که فقط فیلم رو زننده کرده. ژوان سیمز خیلی تلاش می‌کنه تا فضایی از اون روزهای خوب قدیمی رو زنده کنه، اما در نهایت واقعاً می‌فهمید که امثال کنت ویلیامز، سید جیمز، چارلز هاتری و هتی ژاک چقدر توی تحویل دادن یه کمدی سبک‌سرانه با یه ذره شیطنت استادتر بودن. شرمنده ولی پیشنهادم اینه که کلاً بی‌خیال این فیلم بشید.