Drive-In
ماجراهای گروهی از نوجوانان در یک سینما ماشین (درایو-این) در تگزاس طی یک شب آخر هفته.
سال انتشار: 1976 کارگردان: Rod Amateau ژانر: Comedy نویسندگان: Bob Peete امتیاز: 6.2نقدها و نظرات
Wuchak (منتقد)
**_شیطنت‌های سینما ماشین در اواسط دهه هفتاد_**
چند دسته آدم مختلف، از جوون گرفته تا سن‌بالاترها، جمعه‌شب راهی یه سینما ماشین در حومه دالاس میشن. بعضیا فقط می‌خوان از یه فیلم فاجعه‌ای و چیپ دهه هفتادی لذت ببرن، در حالی که بقیه دنبال عشق‌وحال یا دعوا و مرافعه هستن. حتی دو نفر هم پیدا میشن که فکر دزدی تو سرشونه. فیلم «Drive-In» محصول ۱۹۷۶ در واقع همون «American Graffiti»ئه که این بار تو یه سینما ماشین تو یه شهر بی‌نام‌ونشون در آمریکا اتفاق می‌افته؛ با این تفاوت که برعکس اون فیلم معروف بلوغ، یه سری شوخی‌های لوس و غلوآمیز هم چاشنیش شده.
نیم ساعت اول حسابی برام کسل‌کننده بود، البته نه اینکه فیلم بدی باشه، بیشتر مود خودم بد بود. اما به محض اینکه سر و کله ماشین‌ها تو محوطه سینما پیدا شد، پشت سر هم سه تا جوک واقعاً خنده‌دار اومد که کلاً نظرمو عوض کرد. از اونجا به بعد دیگه با فیلم همراه شدم و واقعاً بهم خوش گذشت. سرکرده این دزدای دوزاری خیلی شبیه برایان جانسون بود؛ کسی که کمتر از پنج سال بعد از فیلمبرداری این اثر در اکتبر ۱۹۷۵، خواننده اصلی گروه AC/DC شد. از طرف دیگه، گلن مورشاور در نقش شخصیت اصلی داستان یعنی اورویل خودنمایی می‌کنه. این اولین فیلم بلندش بود و بعداً به یه بازیگر پرکار نقش‌های فرعی تبدیل شد. از نظر چهره هم لیسا اوزِ سبزه (در نقش گلویی) و میشل فرانکِ موقرمز (در نقش اومالی) حسابی به چشم میان. لیندا لاریمر بلوند هم در نقش صندوق‌دار ورودی سینما ارزش اشاره کردن رو داره.
در نهایت، من هر روز هفته دیدن این فیلم رو به اثر بیش‌ازحد تحویل‌گرفته‌شده‌ای مثل «American Graffiti» ترجیح میدم. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۵ دقیقه‌ست و تو شهر ترل تگزاس، یعنی نیم ساعت رانندگی در شرق دالاس، فیلمبرداری شده. نمره من: B
Betty Flores (منتقد)
یه شهر کوچیک در تگزاس، یه شب گرم و شرجی تابستونی، و تمام نوجوون‌های شعاع ۵۰ مایلی که تو سینما ماشین آلامو چپیدن تا یه فیلم فاجعه‌ای فوق‌العاده مضحک و قلابی به اسم «فاجعه ۷۶» رو تماشا کنن. فیلم «Drive-In» به کارگردانی راد آماتو، گنگ‌های رقیب، اولین قرارهای عاشقانه دست‌وپاچلفتی، و دو تا سارق ناشی و خنگ رو می‌ریزه تو مخلوط‌کن و دکمه پوره کردن رو می‌زنه! بازی‌ها در حد معمولیه و شوخی‌ها هم همون‌قدر که ممکنه بگیره، ممکنه کاملاً بی‌مزه از آب دربیاد. ولی با همه این‌ها، این کپسول زمان سرهم‌بندی‌شده و پر از حس‌وحال جنوبی، اون‌قدر معصومانه و صمیمیه که ناخودآگاه دلت می‌خواد طرف همه شخصیت‌های توی صحنه رو بگیری. این فیلم مثل «American Graffiti»ئه بعد از بالا انداختن سه تا قوطی آبجو؛ شلخته، گرم، و به طرز عجیبی دوست‌داشتنی. موسیقی متن فیلم هم کلکسیونی از بهترین خواننده‌های کانتری دهه ۷۰ میلادیه!!
2026-08-11