راکی
راکی بالبوآ (Rocky Balboa) بوکسوری است که برای رسیدن به موفقیت تلاش میکند و در عین حال با دستمزدی ناچیز به عنوان شرخر برای یک نزولخور کار میکند. وقتی آپولو کرید (Apollo Creed)، قهرمان سنگینوزن جهان، به فیلادلفیا میآید، مدیرانش میخواهند یک مسابقهی نمایشی بین او و یک بوکسور گمنام ترتیب دهند و این مبارزه را به عنوان شانسی برای یک «آدم معمولی» جهت تبدیل شدن به یک «چهرهی مشهور» تبلیغ کنند. قرار است کرید به راحتی پیروز شود، اما کسی یادش نرفته بود به راکی بگوید؛ کسی که این مسابقه را تنها شانس خود برای رسیدن به اوج میبیند.
سال انتشار: 1976 کارگردان: John G. Avildsen ژانر: Drama، Sport نویسندگان: Sylvester Stallone امتیاز: 8.1نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این همون داستان نهایی راکی بود، مگه نه؟ با تمریناتش الهامبخش بود، با مبارزهاش الهامبخش بود، و در مورد شخصیتها بود؛ و شخصیتها همون چیزی هستن که یه داستان عالی رو میسازن. نقطهی ضعفش کرید (Creed) بود، توی این فیلم یکم شخصیتش کمرنگ نبود؟ توی راکی ۲، ۳ و ۴ جبرانش میکنن، اما توی راکی ۱ انگار فقط یه رقیب بیچهره بود. اون مثل محمد علی بود ولی بدون عمق واقعی، و داستان میتونست توی قسمت اول بیشتر روش کار کنه. اما خب... توی دنبالهها این اتفاق افتاد. بزرگترین نقطهی قوتش داستان عاشقانه بود... میدونم، یکم احساسیه، نه؟ ... ولی خیلی خوب تونستن اون حس خجالت و گاهی ترس و در عین حال شیرینی و جذابیت رو دربیارن که کاملاً واقعگرایانه و باورپذیر بود. وقتی میشینی پاش، قشنگ میفهمی چطوری عاشق هم شدن. یه درکی از شخصیتشون پیدا میکنی که تا راکی ۲ هم ادامه پیدا کرد... ولی توی ۳ تموم شد و فقط اینجا و اونجا یه چشمههایی ازش میدیدیم تا اینکه به فیلم «بالبوآ» رسیدیم. با این حال، این همون فیلم کمبودجهای بود که دل همهمون رو برد. یه داستان الهامبخش دربارهی یه آدم ضعیف که میخواد خودش رو ثابت کنه، و فیلمهای راکی وقتی الهامبخش باشن در بهترین حالتشون هستن.
2023-01-12
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
راکی یه داستان الهامبخش دربارهی یه آدم معمولیه که از یه فرصت تکرارنشدنی استفاده میکنه. باید بگم شروع فیلم یکم لنگ میزنه، چون دیالوگها گاهی خیلی خشک و عجیب غریبن. اما بعد از حدود بیست دقیقه، فیلم قشنگ میافته روی غلتک و تا آخرش آدم رو میخکوب میکنه. چیزی که بیشتر از همه توی این فیلم دوست دارم، انسانیتِ توشه؛ اینکه به یه مبارز بزرگ و ترسناک مثل راکی نگاه میکنه و احساسات و ناامنیهاش رو نشون میده. سکانس محبوبم اونجاییه که کنار آدریان (Adrian) توی تخت دراز کشیده و یهو به خودش میاد که نمیتونه این مبارزه رو ببره. اون لحظه خیلی آسیبپذیر بود و عالی از آب دراومده بود. همونطور که قبلاً گفتم، دیالوگها خیلی نوسان دارن، مخصوصاً توی صحنهی خونهی راکی با آدریان. دیدنش یکم معذبکننده بود چون آدریان طوری نوشته شده که انگار اصلاً نمیخواد اونجا باشه، ولی ثانیهی بعد عاشق راکی میشه. خیلی عجیب و یکم ترسناک بود. از طرف دیگه، توی بعضی صحنهها دیالوگها عالی نوشته شدن که باعث شده بازی بازیگرها هم بهتر دیده بشه. ولی وقتی دیالوگها بد باشن، روی بازیها هم اثر منفی میذاره. با این حال، فیلمنامهی این فیلم نکات مثبتش خیلی بیشتر از منفیهاشه. از نظر فنی هم که حرف نداره. موسیقی متن فوقالعادهست و یکی از موندگارترین آهنگهای تاریخ سینما رو داره. فیلمبرداری هم درجه یکه، با چند تا نمای عالی از شهر و زاویههای خلاقانه توی سکانسهای تمرین. در کل، این فیلم به تمام تعریف و تمجیدهایی که ازش میشد عمل کرد و من از تکتک ثانیههایی که با این شخصیتها گذروندم لذت بردم. نمره: ۹۸٪ | حکم: شاهکار
2023-03-03
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
سیلوستر استالونه نقش «راکی» رو بازی میکنه، یه شرخر برای یه گانگستر خردهپای فیلادلفیایی که توی باشگاه بورجس مردیت (میکی) تمرین میکنه و دلباختهی خواهر دوستش «پالی» (برت یانگ) یعنی «آدریان» (تالیا شایر) خجالتی و گوشهگیر شده. در همین حین، آپولو کرید (کارل ویترز)، قهرمان سنگینوزن جهان، متوجه میشه که حریفش مصدوم شده و دفاع از عنوان قهرمانیش به خطر افتاده. اینجاست که دست تقدیر وارد میشه و کرید تصمیم میگیره یه حریف رو از گمنامی بیرون بکشه و «سیلم ایتالیایی» رو انتخاب میکنه. چیزی که در ادامه میبینیم، یه داستان قرص و محکم و جذاب از اراده و سرسختیه؛ در حالی که قهرمان فکر میکنه بردش حتمیه، حریفش با تیم کوچیک و صمیمیش تمام تمرکزش رو میذاره تا حداقل تا راند آخر دوام بیاره. قبول دارم، استالونه به معنای سنتی کلمه بازیگر نیست؛ اون بیشتر خودش یه «شخصیت» خاصه، اون نقش رو بازی نمیکنه بلکه باهاش زندگی میکنه و همین باعث میشه کارش جواب بده. شما کاملاً غرق در زندگی، عشق، تمرینات و جاهطلبی اون میشید؛ تقریباً همونطوری که خود استالونه موقع نوشتن و ساختن فیلم غرق در آرزوهاش بود. صحنههای اکشن درجه یک هستن و کاریزمای ستارهی فیلم و مربیاش (مردیت) باعث شده فیلم با گذشت زمان هنوز هم عالی به نظر بیاد. حفرههایی توی داستان هست، اما اگه اجازه بدید احساسات و بازیهای قوی فیلم شما رو با خودش ببره، راحت میشه ازشون چشمپوشی کرد. عالی بود.
2023-06-03