آنی هال
الوی سینگر (Alvy Singer)، کمدین یهودی نیویورکی که دو بار طلاق گرفته و شخصیتی روشنفکر و عصبی دارد، به بررسی دلایل فروپاشی آخرین رابطهاش با آنی هال (Annie Hall) میپردازد؛ دختری بیثبات و سادهدل از طبقه متوسط غرب میانه که آرزوی خوانندگی در کلوبهای شبانه را دارد. برخلاف روابط قبلیاش، الوی معتقد بود که شاید با پانزده سال روانکاوی توانسته باشد مشکلات زندگیاش را حل کند تا این رابطه با آنی دوام بیاورد؛ مشکلاتی از جمله این که او تمایلی به معاشرت با زنانی که حاضر به دوستی با او بودند نداشت و ناخودآگاه آنها را از خود میراند. الوی نه تنها فراز و نشیبهای رابطهشان را مرور میکند، بلکه به بررسی جنبههای مختلف شخصیت خود میپردازد که منجر به شروع دوستیاش با آنی شد. این جنبهها شامل بزرگ شدن در نزدیکی کانی آیلند در بروکلین، علاقه به جنس مخالف از زمانی که به یاد دارد، و تحمل سالها عذاب وجدان یهودی در کنار والدینی است که مدام با هم جروبحث میکردند.
سال انتشار: 1977 کارگردان: Woody Allen ژانر: Comedy، Romance نویسندگان: Woody Allen، Marshall Brickman امتیاز: 7.9نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یکی از نمادینترین فیلمهای وودی آلن. خندهدار و تا حد زیادی باورپذیره، اما فکر کنم انتظار یه چیز دیگه رو داشتم.
2013-02-06
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
***یه کمدی رمانتیک پرحرف با بازی وودی آلن و دایان کیتون که واقعاً سرگرمکنندهست***
یه استندآپ کمدین عصبی در نیویورک که دو بار طلاق گرفته (وودی آلن)، نگاهش به زندگی و رابطهاش با آنی هالِ حواسپرت (دایان کیتون) رو با جزئیات روایت میکنه. بهترین فیلمی که از وودی آلن دیدم، فیلم عالی «امتیاز نهایی» (Match Point - 2005) بود، اما اون یه درام جنایی/عاشقانه/مهیج بود، در حالی که خیلی از فیلمهای اون درام-کمدیهای رمانتیک و پرحرف هستن؛ درست مثل همین «آنی هال» (1977) که برنده بهترین فیلم و کلی جایزه دیگه در اسکار شد. آیا واقعاً لایق این همه تحسین بود و هنوز هم ارزش دیدن داره؟ خب، اگه خندههای مداوم من ملاک باشه، باید بگم بله. فیلم از تکنیکهایی استفاده میکنه که احتمالاً موقع اکرانش در سال ۱۹۷۷ خیلی نوآورانه بوده، مثل صحنهای که روح آنی داره یه کار دیگه میکنه در حالی که جسمش کنار الوی (آلن) روی تخته. رویکرد دیالوگمحور فیلم (برای امروز) خیلی تازه به نظر میرسه و مدل شکستن دیوار چهارم توسط الوی هم جالبه. همچنین از دیدن فضای اواسط دهه ۷۰ در پسزمینه لذت بردم، مثل سردر سینما که فیلم «مسیحای شرور» رو نشون میداد یا بیلبورد گروه KISS. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۳ دقیقهست و در نیویورک، لانگ آیلند و لسآنجلس فیلمبرداری شده. نمره من: B
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
«الوی» (وودی آلن)، کمدین استندآپ، تاریخچه پرماجرایی با زنهای زندگیش داره. ازدواجهاش - که دو تا بودن - همگی خیلی ناگهانی تموم شدن، درست مثل آخرین رابطهاش با آنی هال (دایان کیتون)؛ خوانندهای که تا وقتی نئشه نباشه حاضر نیست باهاش رابطه داشته باشه! حالا این شکست آخر بدجوری ذهنش رو درگیر کرده. اون فکر میکرد طی این سالها تونسته نقاط ضعف شخصیتش رو اصلاح کنه و دیگه بتونه یه زن رو کنار خودش نگه داره. پس کجای کار میلنگه؟ وودی آلن تقریباً همه کارهی این فیلم بوده، برای همین تونسته به خوبی روی اون طنز یهودیِ خودکمبینانه که در کل اثر جاریه تمرکز کنه. همچنین با استفاده از روایت گذشتهنگر، خیلی بامزه و البته کاملاً باورپذیر، نه فقط «الوی» بلکه تمام اتفاقات زندگی، عشقها، تربیت و انتخابهایی که باعث شده او به این موجود ناقصی که الان میبینیم تبدیل بشه رو بررسی میکنه. فیلم گاهی اوقات بیش از حد پرحرف میشه و یکی دو بار هم بیش از حد از شوخیهای درگوشی و خاص استفاده میکنه، اما در کل، این یه اثر دو نفرهی مطمئنه با دو بازیگر که شیمیِ عجیب و غریبی روی پرده دارن. همین باعث شده با یه فیلم ۹۰ دقیقهای جذاب و لذتبخش طرف باشیم که ممکنه برای خیلیها یادآور واقعیتهای زندگی خودشون باشه.
2023-05-22
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**یه کمدی رمانتیک خوب، با نقاط ضعف و قوت خاص خودش، که البته به نظرم مستحق چهار تا اسکار نبود. با این حال، ارزش دیدن رو برای طرفدارهای این ژانر داره.**
وودی آلن از اون کارگردانهاییه که خیلیا عاشقشن، خیلیا نمیتونن تحملش کنن و خیلیا هم فکر میکنن کارهایش فقط احمقانهست. من بعضی از فیلماش رو دوست داشتم و از بعضی دیگه متنفر بودم، و کاملاً درک میکنم چرا هیچوقت نتونسته یه جایگاه ثابت و مورد تایید همگان داشته باشه. فیلم یه کمدی رمانتیکه که بر اساس رابطه زوجی با بازی وودی آلن و دایان کیتون ساخته شده. اونا همدیگه رو دوست دارن اما نمیتونن رابطهشون رو به شکلی هماهنگ پیش ببرن. طبیعتاً این موضوع باعث ایجاد موقعیتهای خندهدار و خجالتآور میشه. فیلم که در دوران پس از «انقلاب جنسی» ساخته شده، خیلی رک به مسائل جنسی میپردازه و شخصیتها آشکارا دربارهاش حرف میزنن. شاید لازم نباشه بگم، اما دیالوگها ویژگی اصلی فیلم هستن و دو شخصیت تقریباً تمام مدت در حال حرف زدنن. یکی از نقاط قوت فیلم، سادگی و ظرافت ظاهری اونه: یه فیلم ساده و ظاهراً کمهزینه که حس و حال فیلمهای مستقل (Indie) رو داره. خبری از جلوههای بصری پیچیده نیست، فیلمبرداری کاربردیه و نورپردازی خوبی داره، صحنهها خیلی واقعگرایانه و ساده هستن و انگار همه لباسهای خودشون رو پوشیدن... و در مرکز توجه، این زوج بازیگر هستن که کارشون فوقالعادهست. اصلاً به نظر نمیرسه دارن نقش بازی میکنن، انگار خودِ خودشونن! با این حال، فیلم بینقص هم نیست. مسائل جنسی با این که صادقانه مطرح میشن، اما اونقدر بر بحثهاشون غالبه که گاهی خستهکننده میشه؛ مثل آدمهایی که مدام درباره یه موضوع حرف میزنن و ولکن نیستن. سبک شوخیهای آلن هم سلیقهایه: بعضیا دوست دارن و میگن نبوغآمیزه، بعضیا هم فکر میکنن بیمزه و گاهی توهینآمیزه. فیلم یکی از برندههای بزرگ اسکار ۱۹۷۷ بود. به نظر من دایان کیتون واقعاً لایق اسکار بهترین بازیگر زن بود. همینطور اسکار بهترین فیلمنامه غیراقتباسی هم حقش بود، اما آلن مستحق اسکار بهترین کارگردانی نبود؛ این جایزه باید به جورج لوکاس برای اولین فیلم «جنگ ستارگان» میرسید. واقعاً سخته درک کنیم چطور این فیلم در رقابت با جنگ ستارگان برنده بهترین فیلم شد. فکر کنم حتی طرفدارای آلن هم قبول داشته باشن که جنگ ستارگان حقش بود و آکادمی فقط چون اون یه فیلم علمی-تخیلی بود بهش جایزه نداد. حالا بریم سر اصل مطلب: آیا فیلم خوبیه و ارزش دیدن داره؟ جوابش سلیقهایه. کسایی که کمدی رمانتیکهای پردیالوگ دوست دارن لذت میبرن، بقیه هم اگه نبیننش چیزی رو از دست ندادن.