Between the Lines

CinemaSerf (منتقد)

کارکنان بیست‌وسه چهار ساله‌ی روزنامه نسبتاً رادیکال «مین‌لاین» تلاش می‌کنند تا با گذر از دهه ۱۹۷۰ به دهه ۱۹۸۰، کار خود را همچنان مرتبط و معتبر نگه دارند. نمی‌دانم کسی درام تلویزیونی به نام «تعقیب کاغذی» (۱۹۷۳) را به خاطر می‌آورد یا نه، اما بسیاری از سبک و شخصیت‌پردازی‌های آن فیلم در اینجا نیز یادآور می‌شود. جوان‌هایی که سعی می‌کنند راه خود را پیدا کنند، و با سرسختی می‌کوشند به ارزش‌ها و تعهداتی بچسبند که شاید تا حد زیادی رنگ باخته‌اند. مشکل این فیلم برای من، حداقل این بود که همه آن‌ها را نسبتاً سطحی و خودخواه یافتم. ترکیب زندگی کاری و اجتماعی آن‌ها به شکلی بسیار پرحرف و طولانی ارائه شده است. چرا وقتی می‌توانی از هشت کلمه استفاده کنی، از یک کلمه استفاده کنی؟ همان‌طور که داستان جلو می‌رود، احساس کردم علاقه‌ام به شخصیت‌ها و شوخی‌های نیمه‌کمدی‌شان کمتر و کمتر می‌شود و شروع به توجه به خطاهای احمقانه پیوستگی کردم - که معمولاً مهم نیستند - و بیشتر روی جنبه‌های حاشیه‌ای فیلم تمرکز کردم؛ یقه‌های بزرگ، شلوارهای دم‌پا گشاد - تمام چیزهایی که از «استارکی و هاچ» به یاد دارم. شاید این حقیقت که من آمریکایی نیستم به این معناست که این داستان بوستونی درباره بلوغ روشنفکری و رفاقت رهایی‌بخش، طنین مشابهی برایم ایجاد نمی‌کند - چون من این را کاملاً خسته‌کننده یافتم. آیا روزنامه آن‌ها در یک بنگاه تجاری بزرگ‌تر ادغام خواهد شد؟ خب، در ابتدا امیدوار بودم که این اتفاق نیافتد، اما تا اوسط فیلم دیگر برایم فرقی نمی‌کرد.