The Child
خدمتکار خانه‌ای که به‌تازگی در منطقه‌ای دورافتاده استخدام شده است، با وحشت متوجه می‌شود که دختر یازده‌ساله کارفرمایش با کمک «دوستان» زامبی و گوشت‌خوار خود، از قدرت‌های ماوراءالطبیعه‌اش برای انتقام گرفتن از کسانی که آن‌ها را مسئول مرگ مادرش می‌داند، استفاده می‌کند.
سال انتشار: 1977 کارگردان: Robert Voskanian ژانر: Horror نویسندگان: Ralph Lucas امتیاز: 4.9نقدها و نظرات
tmdb17996075 (منتقد)
داستان فیلم تقریباً این‌طوریه: یه دختر جوون و مهربون به اسم آلیسین دِل مار (Alicianne Del Mar) به عنوان پرستار یه دختربچه به اسم روزالی نوردون (Rosalie Nordon) که تازه مادرش رو از دست داده، استخدام میشه. وقتی آلیسین داره به سمت خونه نوردون‌ها رانندگی می‌کنه، ماشینش خراب میشه و خانم ویتفیلد (Mrs. Whitfield)، پیرزنی که اون اطراف زندگی می‌کنه، با مهربونی بهش کمک می‌کنه. خانم ویتفیلد به آلیسین می‌گه که نوردون‌ها خانواده خیلی عجیبی هستن و خودش اصلاً ازشون خوشش نمیاد، مخصوصاً از روزالی کوچولو. خانم ویتفیلد فکر می‌کنه روزالی مسئول خیلی از اتفاقات بدیه که توی جنگل میفته، اما پرستار جدید این حرف‌ها رو جدی نمی‌گیره و فکر می‌کنه رفتار بد این دختربچه به خاطر اینه که تازه مادرش رو از دست داده. وقتی آلیسین به خونه می‌رسه، آقای نوردون برخورد چندان گرمی باهاش نداره، اما پسر بزرگترش، لِن (Len)، بابت رفتار خشن و بی‌ادبانه پدرش عذرخواهی می‌کنه. اولش به نظر می‌رسه روزالی از حضور آلیسین توی خونه خوشحاله و برعکس انتظار، خیلی بهش وابسته میشه. روزالی در واقع اصلاً اجتماعی نیست، هیچ دوستی نداره و کارهای خیلی عجیبی می‌کنه؛ مثلاً شب‌ها توی قبرستون پرسه می‌زنه. رفتاراش خیلی کنایه‌آمیز و کاملاً شرورانه است، به پدرش بی‌احترامی می‌کنه و مدام جلوش می‌ایسته. کم‌کم آلیسین هم هدف روزالی قرار می‌گیره و کار به جایی می‌رسه که تهدیدش می‌کنه. اوضاع کاملاً از کنترل خارج میشه و آلیسین می‌فهمه که خانم ویتفیلد تمام مدت راست می‌گفته و روزالی یه دختر معمولی نیست. وقتی حقیقت رو می‌فهمه، با برادر روزالی همدست میشه تا قبل از اینکه دیر بشه از اون خونه فرار کنن.
کم‌وبیش با تمام نقص‌هاش، فیلم "The Child" اتمسفر خیلی تاریک و دلهره‌آوری داره. من چیزی درباره لوکیشن‌های فیلم‌برداری نمی‌دونم، اما جنگل و خونه بزرگی که داستان توش اتفاق میفته واقعاً ترسناک هستن و هر دو فضا حس انزوا و غم‌زدگی رو منتقل می‌کنن. من خودم طبیعت و تنهایی رو ذاتاً افسرده‌کننده نمی‌دونم، اما وقتی این شخصیت‌ها رو توی این فضاها می‌ذاری، واقعاً این حس بهم دست میده. روزالی (همون «بچه» داستان) شخصیت خیلی تاریکی داره و به نظرم رابطه اون با پدرش چیزیه که این فیلم رو به یه اثر خیلی خاص و آزاردهنده تبدیل می‌کنه. ما فیلم‌های ترسناک زیادی درباره بچه‌های شرور دیدیم و حیف که روزالی مثل بقیه همتاهاش اون‌قدر که باید تحویل گرفته نشده (البته شاید پخش ضعیف فیلم باعث شده روزالی به عنوان یه نماد ژانر وحشت ناشناخته بمونه). شاید عجیب به نظر برسه، اما من روزالی رو یه شخصیت ترسناک خیلی موندگار می‌دونم، اونم منی که توی ۲۷ سال گذشته کلی فیلم ترسناک دیدم. اگه توقعتون رو پایین بیارید و بتونید با جلوه‌های ویژه ضعیف و بازیگری‌های آماتور کنار بیاید، ممکنه از فیلم لذت ببرید. مشکل اصلی من با فیلم اینه که هیچ‌وقت اطلاعات کافی درباره مادر فوت‌شده روزالی بهمون نمیده، در حالی که این قضیه برای داستان خیلی حیاتیه. ظاهراً رفتار آزاردهنده روزالی ارثی بوده و با اینکه بعضی از شخصیت‌ها بخش‌هایی از گذشته‌اش رو لو میدن، اما به نظر من کافی نبود. فکر می‌کنم اگه بیشتر به این شخصیت می‌پرداختن، فیلم خیلی بهتر می‌شد. به جز این مورد، "The Child" یه فیلم جمع‌وجور و خیلی سرگرم‌کننده‌ست و به طرفدارهای ژانر وحشت که همیشه فیلم‌ها رو خیلی جدی نمی‌گیرن، شدیداً پیشنهادش می‌کنم.
Wuchak (منتقد)
**_یه زن جوان استخدام میشه تا از یه بچه عجیب توی مناطق روستایی جنوب کالیفرنیا مراقبت کنه_**
این فیلم که بیشترش اواخر سال ۱۹۷۳ فیلم‌برداری شده، فقط ۳۰ هزار دلار هزینه داشته (که امروز معادل ۱۸۰ هزار دلار میشه) و به خاطر تاخیرهای پی‌درپی تا سال ۱۹۷۶ کامل نشد، واسه همین هم سال ۱۹۷۷ اکران شد. ماجراها توی دهه ۱۹۳۰ اتفاق میفته، اما به خاطر مدل مو و لباس‌های لِن (Len) و همچنین دکل‌های برق که خیلی توی چشم هستن، عجیب به نظر می‌رسه که انگار توی دهه ۱۹۷۰ جریان داره؛ بماند که خود شخصیت اصلی (لورل بارنت) و دختربچه (روزالی کول) هم با لباس یا بدون لباس، کاملاً حس و حال دهه هفتادی دارن. فیلم یه جو ترسناک و باکیفیت داره که با یه موسیقی متن ناهمساز و خاص تقویت شده؛ موسیقی‌ای که آدم رو یاد فیلم «The Shuttered Room» می‌ندازه، البته مخلوطی از المان‌های فیلم‌های «Terror at Red Wolf Inn»، «Lemora»، «Messiah of Evil» و «Night of the Living Dead» هم توش دیده میشه. همچنین رگه‌هایی از تله‌کینزی (دورجنبایی) هم توش هست که ۲.۵ سال قبل از فیلم «Carrie» ساخته شده (البته با توجه به تاریخ فیلم‌برداری، نه تاریخ اکران). تمام دیالوگ‌ها به شکل ناشیانه‌ای در مرحله پس‌تولید دوبله شدن که این خودش به حس و حال عجیب و غریب فیلم اضافه می‌کنه. با در نظر گرفتن همه شرایط، جلوه‌های ویژه گریم عالیه، اما پرده آخر فیلم خسته‌کننده میشه و جیغ‌وجیغ‌های آلیسین و بی‌عرضگی مطلقش واقعاً غیرقابل‌باوره (یاد شخصیت باربارا توی «Night of the Living Dead» بیفتید). یه زن جسور و مستقل مثل آلیسین باید توی دوران رکود بزرگ اقتصادی، خیلی سرسخت‌تر از این حرف‌ها می‌بود. حواستون باشه، این فیلم به خاطر محدودیت‌های بودجه کمش، در رده‌های پایین‌تر فیلم‌هایی که نام بردم قرار می‌گیره، اما حس هنریش غیرقابل‌انکاره. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۳ دقیقه‌ست و در شهرستان لس‌آنجلس در مناطق کالور سیتی، مونتبلو و بویل هایتس (فضای داخلی خونه خانم ویتفیلد و خونه نوردون) فیلم‌برداری شده. لوکیشن اصلی بیرونی هم محوطه شرکت استاندارد اویل بود که در دو طرف بلوار لا سینگا در لادرا هایتس قرار داره، یعنی حدود ۸ تا ۱۰ مایلی جنوب غربی هالیوود. نمره: -B