Ciao maschio

Ciao maschio

مهاجرانی به نام لوئیجی و لافایت برای آندرس فلاکسمان در موزه مجسمه‌های مومی‌اش در پایین منهتن کار می‌کنند. لوئیجی، مردی میانسال، رومانتیک و مبتلا به آسم، به عنوان هنرمند/مجسمه‌ساز کار می‌کند، در حالی که لافایت همه‌کاره‌ی فلاکسمان است؛ کسی که شیفته‌ی روم باستان است و بیشتر آثار موزه‌اش هم همین را بازتاب می‌دهند. لافایت در زیرزمینی پر از موش چند خیابان آنطرف‌تر زندگی می‌کند و سوتی با خود حمل می‌کند تا موش‌هایی را که انگار همه‌جا هستند، بترساند. او همچنین به عنوان دکوراتور در یک گروه تئاتر فمینیستی در یک تئاتر آف-آف برادوی کار می‌کند و آنجا تحقیرهای جنسیتی آن‌ها را تحمل می‌کند، از جمله اینکه مجبور است لباس چسبان (لئوتارد) بپوشد. آنجلیکا، یکی از بازیگران زیبای این گروه، به او جذب می‌شود و رابطه آن‌ها شکل می‌گیرد. در همان زمان، لوئیجی به مدل ۱۵ متری کینگ کونگ در محل دفن زباله رودخانه هادسون برمی‌خورد ظاهراً پس از اکران نسخه سینمایی «کینگ کونگ» در سال ۱۹۷۶ دور انداخت غول‌پیکر است. آنجا او یک بچه شامپانزه یتیم را پیدا می‌کند و آن را به عنوان پسر آن موجود غول‌پیکر با خود می‌برد. او که به حیوانات حساسیت دارد، بچه میمون را به لافایت می‌دهد تا سرپرستی‌اش را قبول کند. وقتی فلاکسمان به او توصیه می‌کند از شر میمون خلاص شود و آنجلیکا باردار می‌شود، دردسرها شروع می‌شوند.

سال انتشار: 1978 کارگردان: Marco Ferreri ژانر: Comedy، Drama، Fantasy نویسندگان: Marco Ferreri، Gérard Brach، Rafael Azcona امتیاز: 6.3

راهنمای والدین Ciao maschio

نقدها و نظرات

adorablepanic (منتقد)

امتیاز: 7

بای بای میمون (۱۹۷۸) - متأسفانه فیلمِ مارکو فرری، اثر تفسیری-تصویری‌اش درباره نقش‌های جنسیتی و تمدن انسانی، در زمان اکران اولیه نتوانست توزیع‌کننده‌ای در سینماهای آمریکا پیدا کند. این فیلم - که گاهی گیج‌کننده است - به لطف بازی‌های همدلانه‌اش و تصاویر خیره‌کننده‌اش سرپا می‌ماند. ژرار دوپاردیو - که احتمالاً جسورترین بازیگر اواخر دهه ۷۰ بود - بار دیگر به شکلی کاملاً رها در نقش مردی ظاهر می‌شود که در سایه مرکز تجارت جهانی، بچه میمونی پیدا کرده و تصمیم می‌گیرد آن را مثل فرزند خودش بزرگ کند؛ مارچلو ماسترویانی لحظات تأثیرگذار زیادی به عنوان یک فرد ناسازگار و از نظر جنسی ناکام دارد که نسبت به آمریکا سرخورده شده است؛ در حالی که جیم کوکو به شکلی مناسب در نقش صاحب موزه مومی که به حفظ نوع خاصی از مردانگی علاقه دارد، باصلابت ظاهر می‌شود. این فیلم که چندلایه و سرشار از نمادگرایی است (و برهنگی و سکسِ کافی برای دریافت درجه X سال ۱۹۷۸ دارد)، مختص طرفداران آثار خاص و کسانی است که روزهای خوب و خوش سینمای روشنفکریِ هنری را دلتنگ شده‌اند.

2020-04-02