End of the World

talisencrw (منتقد)

اول از همه، بگذارید همین اول کار بگویم که امتیاز نسبتاً بالای من در اینجا هیچ ربطی به کیفیت فیلم ندارد. حواستان باشد، نکات مناسبی هم دارد، اما برچسب «فیلم تلویزیونی» یا «تلف‌کننده وقت نیمه‌شب» روی پیشانی‌اش خورده است؛ آن هم با وجود حضور سر کریستوفر لی (Sir Christopher Lee) عزیز و یک پایان واقعاً خوب برای چنین تولید کم‌بودی. شروع فیلم هم بسیار خوب و جذاب است؛ این اتفاقات میان راه است که فیلم را خراب می‌کند. من سو لیون (Sue Lyon) را دوست دارم (بازیگر «لولیتا» اثر استنلی کوبریک، هرچند بازیگر خوبی نیست، بلکه صرفاً حضوری جذاب دارد) و همچنین ماکدونالد کری (Macdonald Carey) را؛ اما این بازیگران کاملاً در مرحله‌ای از دوران حرفه‌ای خود هستند که اگر تئاتر بازی نکنند، سراغ کارهای تلویزیونی یا فیلم‌های درجه‌بی مثل این می‌روند؛ فیلم‌هایی که بازیگران بزرگی چون ری میلاند، بتی دیویس و جوان کرافورد در سال‌های پایانی عمر کاری‌شان به آن‌ها اعتبار می‌بخشیدند. اکشن زیادی وجود ندارد. فیلم پر از وقفه و نسبتاً خسته‌کننده است؛ کلی سکانس تماشای مانیتورها یا پرینت‌های آن کامپیوترها و چاپگرهای قدیمی و زواردررفته را می‌بینید که قبلاً کلی فضا اشغال می‌کردند. لی هرچه در توان دارد می‌گذارد، شیمی بین لیون و شوهرش (شخصیت اصلی) خوب است، از تصاویر آرشیوی فجایع سرتاسر جهان به خوبی استفاده شده و شات اوج داستان در انتها علی‌رغم بودجه کم، عالی است. باعث شد به این فکر کنم که اگر فیلم چند سال بعد ساخته می‌شد، زمانی که سه‌بعدی به عنوان یک مد کوتاه دوباره برگشت، چطور به نظر می‌رسید. من یک ستاره (از پنج ستاره) را به خاطر یکی از بازیگران ژانر وحشت مورد علاقه‌ام دادم، یکی را برای همان شات پایانی، و یکی را به خاطر اینکه پوستر فیلم مرا یاد جلد آلبوم مورد علاقه‌ام انداخت — آلبوم اکسیژن (Oxygene) اثر ژان میشل ژار، پیشگام موسیقی الکترونیک. چقدر آرزو می‌کردم به جای آن افتضاحی که استفاده شد، از موسیقی او در آن آلبوم استفاده می‌شد. پس در مجموع، ۳ از ۵، یا ۶ از ۱۰.