Mababangong Bangungot

CinemaSerf (منتقد)

کیدلات تاهیمیک یه راننده جیپنی بسیار کاریزماتیک فیلیپینیه که شیفته ورنر فون براون شده؛ همون دانشمند سابق نازی که به ناسا کمک می‌کرد موشک به مریخ بفرسته. تضاد بین زندگی کوچک روستایی اون (که تنها چیزهای غیر بامبوییش کلیسا و یه پل ده متری روی رودخونه نزدیک شهرشون بود) و رویاهاش از این پررنگ‌تر نمی‌شد. این شخصیت گذشته سختی هم داشته: باباش توسط یه سرباز آمریکایی کشته شده و مامان روشنفکرش هم با سختی روزگار می‌گذرونه، اما این چیزا جلوی بلندپروازی و رویاهای بزرگش رو نمی‌گیره. شانس باهاش یار میشه و روئیسش که صاحب دستگاه‌های آدامس‌فروشیه، تصمیم می‌گیره اونو حداقل برای یک سال با خودش ببره پاریس و بعدشم قول نیویورک رو بهش میده. آیا می‌تونه قبل از اینکه انسان پاش به سیاره سرخ برسه، به اونجا برسه؟

از نظر ساخت، این فیلم خیلی ساختار ابتدایی و ساده‌ای داره؛ خیلی جاهاش شبیه فیلم‌های خانوادگی ضبط شده است. اما چیزی که واقعاً جواب داده، تقابل فرهنگ‌ها نیست، بلکه تقابل با صنعتی شدن بی‌رویه است. کیدلات غرق مجلات و برنامه‌های رادیویی شده و وقتی وارد فرانسه میشه و پاریسی رو می‌بینه که حتی تو خوابم نمی‌دید، شگفت‌زده‌تر میشه. اما خیلی زود، این آدم مهربون و خنده‌رو کم‌کم دلتنگ خونه‌شون میشه و وقتی میره آلمان تا زادگاه قهرمانش رو ببینه، سرخوردگیش بیشتر و بیشتر میشه. ساختمون‌های غول‌پیکر، اتوبان‌های چندبانده و بیست و چند تا پُلی که روی رودخونه سن ساخته شده، در مقایسه با جامعه خودش خیلی بزرگن، اما مشکل دقیقاً همینجاست: همه‌چیز بی‌روح و سرد به نظر میرسه و احساس می‌کنه به اونجا تعلق نداره. باارزش‌ترین دارایی‌ش یه اسب چوبیه که از قنداق تفنگی که باباش رو باهاش کشتن تراشیده شده؛ اون آدمی با دلخوشی‌های ساده‌ست که شاید بالاخره فهمیده رویاهاش وقتی فقط در حد رویا بمونن قشنگ‌ترن.

یه راوی با لحنی تا حدی تهدیدآمیز هم گه‌گاه روی این شبه‌مستند صحبت می‌کنه که به فضاسازی فیلم کمک کرده. با اینکه فیلم یکم طولانیه، اما تفاوت‌های فاحش شرق و غرب رو از نگاه آدمی که خیلی راحته باهاش ارتباط برقرار کرد، به شکل سرگرم‌کننده‌ای به تصویر می‌کشه.