Avalanche

CinemaSerf (منتقد)

🎵 «درباره بلانش عزیز شنیدی؟ گیر افتاد تو...» 🎵! خب تنها چیزی که می‌توانم بگویم این است که خوش به حال بلانش پیر! به طوری عجیبی، بهمن توی این فیلم انگار تمثیلی از سقوط کارنامه کاری یک ستاره از بالای کوه است. راک هادسن در نقش میلیونری به نام «شلبی» ظاهر شده که آخرین پشیز پولش را توی یک استراحتگاه کوهستانی سرمایه‌گذاری کرده؛ درمانی که امیدوار است کلی امکانات رویایی به مهمانانش بدهد. نیازی به گفتن نیست که او آدم‌های مهم و گنده‌لات‌های شهر را برای افتتاحیه دعوت می‌کند؛ از جمله مادرش (جانت نولان)، «کارولین» (میا فارو) و «نیک» (رابرت فورستر) که کمی محتاط‌تر است و شک دارد که پاکسازی زمین‌های ساخت‌وساز، این مکان را در برابر عناصر طبیعت آسیب‌پذیرتر از حد لازم کرده باشد. خب حدس بزنید چی میشه؟ حق با اوست - وگرنه اصلاً فیلمی در کار نبود! حالا شاید این هم چیز بدی نبود، چون ما حدود هشتاد دقیقه وقت می‌گذاریم تا برسیم به پنج دقیقه نسبتاً قابل قبول که طبیعت می‌گوید «دیگه از این وضعیت خسته شدم»... ریتم فیلم کاملاً به‌هم‌ریخته است، میا فارو تقریباً هیچ آورده‌ای برای فیلم ندارد و ستاره لباس یقه اسکی‌پوش کاملاً با یک فیلمنامه معمولی و داستانی که اسم فیلم خودش لو می‌دهد، غریبه به نظر می‌رسد. فرض می‌کنم این یک فیلم فاجعه بود که بالاخره باید ساخته می‌شد، اما فیلم کاملاً فاقد هرگونه حس تهدید و خطر است و در نهایت مثل یک ترقه نم‌کشیده تمام می‌شود. رده‌بندی سنی فیلم ۱۵ است... شاید این بیشترین ضریب هوشی لازم برای تماشای آن باشد! فیلمبرداری شیک و سردی دارد، اما به جز این، خودم که بودم وقتم را تلف نمی‌کردم، شرمنده.