شاهزاده و گدا

Filipe Manuel Neto (منتقد)

**یک فیلم بسیار ضعیف و بی‌مزه، با وجود جمعی از بازیگران بزرگ.** من خیلی با آثار مارک توین آشنایی ندارم، برای همین برام جالب بود که درباره داستان اصلی که بعد از سفرش به قاره اروپا نوشته، چیزهایی بخونم. طبق اون‌چیزی که توی اینترنت خوندم، به نظرم فیلم به داستان اصلی وفاداره، اما چون خود رمان رو نخوندم ممکنه اشتباه کنم. اگه بخوام کل داستان رو تو چند کلمه خلاصه کنم، با قصه‌ای طرفیم که توش یک نوجوان فقیر که باباش بهش دزدی یاد داده، وارد قصر هنری هشتم میشه و برمیخوره به ولیعهد، یعنی شاهزاده ادوارد. این دوتا خیلی زود می‌فهمن مو نمی‌زنن و شبیه هم‌ان و شاهزاده تصمیم می‌گیره لباساشو با گدا عوض کنه تا دوتایی برن به یک بالماسکه. اما این تغییر قیافه زیادی خوب از آب درمیاد و شاهزاده واقعی از قصر انداخته میشه بیرون! بعد از یک‌سری ماجراجویی، اون از یک اشراف‌زاده که بعد سفر طولانی برگشته کمک می‌گیره تا قبل تاج‌گذاری شاه جدید جلوی این اشتباه رو بگیرن، چون این وسط هنری هشتم می‌میره. داستان جاذبه‌های خودش رو داره، اما باید اعتراف کنم اون‌قدر عجیب و دور از باور بود که نتونستم واقعاً ازش خوشم بیاد. طرفداران توین منو ببخشن! علاوه بر این، از کار کارگردان یعنی ریچارد فلایشر هم اصلاً خوشم نیومد. حس کردم ریتم و پویایی مناسبی به فیلم نداده. از نظر فنی هم فیلم خیلی درخشان نیست: لباس‌ها رو خیلی دوست داشتم، هرچند باورپذیر نیست که اون‌همه طلا و ابریشم حتا برای اشراف اون زمان لباس روزمره بوده باشه. از لوکیشن‌ها هم خوشم اومد که آدم رو خیلی سریع میبرد تو حس و حال اون دوران، چه تو دربار و چه تو محیط زندگی فقرا. موسیقی متن هم که گاهی گوش‌خراش میشد، بدک نبود. متأسفانه فیلم‌برداری نور زیادی داشت و در کل چنگی به دل نمی‌زد. بازیگرا رو گذاشتم برای آخر چون طول فیلم حس کردم ناهماهنگی شدیدی بینشون هست؛ چیزی که در کنار کارگردانی بد، میتونه دلیل شکست فیلم رو توضیح بده. کلی اسم بزرگ و شناخته‌شده اون زمان تو فیلم هست، اما حتا اینم نتونست مردم رو بکشونه سینما. با این حال بازی‌های خوبی هم داریم که از شانس بد یا فیلم‌نامه ضعیف، افتادن تو قالب رو روی اعصاب‌ترین شخصیت‌های فیلم! اولیور رید چشم‌گیرترین بازیگر فیلمه و آدم رو تحت تاثیر قرار میده، اما شخصیتش مغرور و لاف‌زنه. ارنست بورگنین هم کارشو خوب انجام میده و خیلی باورپذیره، اما محاله بشه از جان کانتی خوشت بیاد و بازیگر هم کاری جز روی اعصاب بودن از دستش برنمیاد. رکس هریسون نقش جالبی داره و کارش خوبه ولی خیلی کم پیدا میشه. بقیه بازیگرا هم نتونستن از نقششون استفاده کنن: چارلتون هستون رسماً محو شده، راکل ولش عملاً کاری برای انجام دادن نداره و اصلاً مثل یک بانوی باوقار رفتار نمیکنه، مارک لستر هم یک قهرمان ضعیفه و اصلاً نمیتونه مخاطب رو قانع کنه.