Dracula's Dog

John Chard (منتقد)

**_نیمه اول جالب اما در نیمه دوم کاملاً به بیراهه می‌رود_**
سگی از قفس‌دار (۱۹۷۷). متأسفانه من این فیلم رو توی کودکی ندیدم که بخوام حس نوستالژیک یا خاطره‌انگیزی نسبت بهش داشته باشم؛ از اون دست فیلم‌هایی که آدم می‌پرسه چرا فلان فیلمِ چیپِ دوران کودکی‌اش هنوزم یه گوشه از ذهنش رو تو چنگال ترس نگه داشته. پس تماشای «زولتان» حالا به عنوان یه آدم بزرگسال و میان‌سال برای اولین بار، واقعاً عذاب‌آوره. فیلم واقعاً افتضاحه، سازندگانش دارن جسد بی‌جان نام دراکولا رو از توی لجن‌زاری از فضولات بدبو می‌کشن بیرون. عملاً هیچ اتفاقی نمی‌افته، یه یارویی با سگش به واسطه یه انفجار بیدار میشن، دنبال آخرین نسلِ دراکولا می‌گردن و اونو توی آمریکای مدرن امروزی پیدا می‌کنن. کلی آدم دور هم وایمیستن و حرف می‌زنن، سگ‌ها میان و می‌رن و کلی پارس می‌کنن، چشم‌های زولتان براق میشه و یه سفر کمپینگ خراب میشه. همین و تمام!
من هیچ‌وقت کسی رو که خاطره کودکی شیرینی از این فیلم داره مسخره نمی‌کنم؛ خودم هم از این‌جور فیلم‌ها دارم. اما برای کسانی که دل‌خوشی از نوستالژِی دندان‌تیزِ زولتان ندارن؟ اصلاً طرفش نرید! ۲ از ۱۰