The Norseman

CinemaSerf (منتقد)

اینجا یه سری جلوه‌های ویژه حرکت آهسته مثل سریال «استیو آستین» وجود داره، فقط اون افکت صوتی خاصی که وقتی لی میجرز کارهای سایبورگی‌شو انجام می‌داد پخش می‌شد، اینجا نیست! خب، در واقع هیچ چیز سایبورگی یا خارق‌العاده‌ای در مورد این ماجراجویی وایکینگیِ فاجعه‌بار وجود نداره که به درد کسی بخوره - مخصوصاً ما بیننده‌ها. به هر حال، داستان درباره شاهزاده‌ای به نام «توروالد» (با بازی لی میجرز) هست که از نروژ بادبان می‌کشه تا باباش رو پیدا کنه؛ بابایی که سال‌ها پیش رفته بوده تا آمریکا رو پیدا کنه. اون با بدترین شرایطی که اقیانوس اطلس جلوش می‌ذاره و یه فیلم‌نامه به همون اندازه آبکی و مزخرف دست‌وپنجه نرم می‌کنه و بالاخره می‌رسه، اما می‌بینه اونجا قبلاً یه سری آدم زندگی می‌کردن و اصلاً هم موقع دفاع از قلمروشون در برابر این غریبه‌های تبربه‌دست کم نمی‌ارزن. سوال اینجاست که آیا بابا هنوز زنده‌ست و اگه هست، می‌تونن پیداش کنن یا نجاتش بدن؟
نریشنِ جسی پیرسون هم هیچ کمکی به فیلم نمی‌کنه، چون اومده داستان رو از زبان شاهزاده جوان (چاک پیرس جونیور) که باباش رو تو این سفر همراهی می‌کنه، به سبک بازخوانی خاطرات تعریف می‌کنه. کورنل وایلد هم حتماً بدهی مالیاتی داشته که قبول کرده تو این فیلم بازی کنه، چون حضورش با روزهای خوش و آبرومندش که پرده سینما رو تسخیر می‌کرد زمین تا آسمون فرق داره. مل فرر هم احتمالاً به یه نفر دینی داشته که بازی کرده! واقعاً فقط جک ایلام تونسته یه ذره آبروداری کنه، اونم صرفاً به خاطر اینکه پشت یه شنل بزرگ قائم شده و هرازگاهی پیشگویی‌های مرموزی مثل «هر که وارد این مکان می‌شود، قید همه امیدها را بزند» می‌کنه. فیلم تو ۱۰ دقیقه آخر یه مقدار جاندارتر می‌شه، اما در کل یه اثر ضعیف، پر از دیالوگ‌های اضافی و بدون صحنه‌های اکشن کافیه که اصلاً ارزش وقت گذاشتن نداره.