Stunt Rock
در این فیلم که بر اساس شخصیت گرنت پیج، بدلکار افسانه‌ای و نامدار استرالیایی (شناخته‌شده به خاطر شاهکارش در فیلم مکس دیوانه) ساخته شده، گرنت در نقش خودش برای همکاری در یک سریال تلویزیونی راهی لس‌آنجلس می‌شود. او اوقات فراغتش را صرف کمک به گروه موسیقی راک «سورسری» (Sorcery، با حضور اعضای واقعی گروه در نقش‌های خودشان) می‌کند؛ گروهی که اجراهایشان آمیخته با صحنه‌های بدلکاری خطرناک و خط داستانی فانتزی حول نبرد تن‌به‌تن پادشاه جادوگران و شاهزاده تاریکی است (و پسرعمویش نقش شاهزاده را بازی می‌کند). پیج به این گروه در خلق ترفندهای آتش‌بازی و تردستی برای نمایش‌هایشان کمک می‌کند و در این میان، پیوندی عاشقانه بین او و یک نویسنده مجله شکل می‌گیرد، در حالی که ماجراجویی‌های شگفت‌انگیز خود و سایر بدلکاران بزرگ را برای او تعریف می‌کند. این اثر همچنین گزیده‌ای از جذاب‌ترین صحنه‌های بدلکاری گرنت در فیلم‌های پیشینش را به تصویر می‌کشد تا جلوه‌ای از هنر خارق‌العاده اما مرگبار او باشد.
سال انتشار: 1978 کارگردان: Brian Trenchard-Smith ژانر: Action، Drama، Music نویسندگان: Paul-Michel Mielche Jr.، Brian Trenchard-Smith امتیاز: 5.5نقدها و نظرات
JPV852 (منتقد)
ترکیب جالبی از بدلکاری و موسیقیه که لحظات دیدنی کم نداره، به‌خصوص بخش‌های بدلکاریش خیلی جذابه؛ ولی کلیپ‌های موسیقی تقریباً کل تایم هر آهنگ رو پوشش دادن و کار یه خرده طولانی و کش‌دار شده. فیلم پلات داستانی یا شخصیت‌پردازی درست‌وحسابی نداره و شاید حوصله بعضیا رو سر ببره، ولی انصافاً گرنت پیج جذابیت خاص خودش رو داره، حتی اگه بازیگر خیلی حرفه‌ای هم نباشه. **۲.۵ از ۵**
2022-05-29Wuchak (منتقد)
**_پیوند بدلکاری‌های ناب دهه ۷۰ با راک نمایشی و تئاتری همان دوران_**
گرنت پیج، بدلکار سرشناس استرالیایی، برای کار روی یه سریال تلویزیونی راهی لس‌آنجلس میشه و به یه بند راک با تم فانتزی کمک می‌کنه تا برای اجراهای زنده‌شون جلوه‌های ویژه و بدلکاری آماده کنن. این وسط رابطه‌ای هم بین اون و یه خانم روزنامه‌نگار (مارگارت جرارد) شکل می‌گیره. فیلم «Stunt Rock» (محصول ۱۹۷۸) اطلاعات و تاریخچه جالبی از دنیای بدلکاری ارائه میده و چندتا سکانس بدلکاری خیلی مفرح داره (از جمله کلی فلش‌بک به فیلم‌های قبلی گرنت)، ولی از اون‌طرف تایم برابری رو هم به بند واقعی «سورسری» (نه اون گروه شیکاگویی)، آهنگ‌ها و کنسرت‌هاشون اختصاص میده.
خط داستانی که این دو بخش رو به هم وصل می‌کنه خیلی ضعیف و سرهم‌بندیه و کاملاً واضحه که اعضای بند نوازنده و شومن هستن نه بازیگر (به زبون ساده‌تر، بازیشون شدیداً خشکه و لنگ می‌زنه). گرنت پیج هم تا وقتی که با بازیگرای واقعی همبازی میشه کارش خوبه، اما جلوی بچه‌های بند افت می‌کنه. سبک موسیقی سورسری ترکیبی از گروه‌های دهه هفتادی مثل آلیس کوپر، سوئیت، لد زپلین، استیکس و بوستونه، منتها ردپای موسیقی وودستاک هنوز توش حس میشه، اگه متوجه منظورم بشید. اونا بعداً ساندترک فیلم اسلشر و هوی‌متال «Rocktober Blood» (1984) رو هم ساختن که توی اون استایلشون رو به فضای متال اول دهه ۸۰ نزدیک‌تر کردن و با ترک‌هایی مثل «I’m Back» و «Killer on the Loose» کارشون واقعاً بهتر شد (توی یوتیوب حتماً چکشون کنید).
مونیک ون د ون هلندی هم در کنار مارگارتِ قدبلند، نقش یکی دیگه از بازیگرهای زنی رو داره که توی همون سریال تلویزیونی با گرنت همکاری می‌کنه. این اثر به عنوان یه مستند درباره بدلکاری‌های دهه هفتاد به‌اندازه کافی دیدنی و سرگرم‌کننده‌ست، ولی از حوالی دقیقه ۵۵ دیگه اجراها و موزیک‌های گروه سورسری حسابی رفت رو مخم و ازشون خسته شدم. نوازنده‌های بدی نیستن، ولی خب به گرد پای آلیس کوپر یا کیس هم نمی‌رسن که بتونن مثل کنسرت‌های بزرگ دهه ۷۰ مخاطب رو میخکوب کنن. زمان فیلم ۱ ساعت و ۳۱ دقیقه‌ست و توی لس‌آنجلس و سیدنی فیلم‌برداری شده. نمره: -B