Avalanche Express
وقتی یکی از مقامهای ارشد روسیه به نام ژنرال مارنков (Marenkov) تصمیم میگیرد به غرب پناهنده شود، مامور سیا هری وارگریو (Harry Wargrave) فرستاده میشود تا تیم فراری دادن او را رهبری کند. مارنков فاش میکند که روسها در حال ساخت سلاحهای بیولوژیکی هستند. وارگریو تصمیم میگیرد که مارنков با قطار و از طریق «اتلانِتیک اکسپرس» (Atlantic Express) سفر کند تا روسها را وسوسه کند به قطار حمله کنند و بدین ترتیب ماموران مخفی روسیه در اروپا شناسایی شوند. در طول سفر، آنها باید از یک حمله تروریستی و یک بهمن جان سالم به در ببرند که همه اینها توسط نیکلای بونین (Nikolai Bunin)، شکارچی جاسوسهای روس، برنامهریزی شده است. یک نوار رمزگشایی میشود و هری آن را هنگام سوار شدن به هواپیمای جت همراه با السا تحویل میدهد.
سال انتشار: 1979 کارگردان: Mark Robson, Monte Hellman ژانر: Action، Thriller نویسندگان: Abraham Polonsky، Colin Forbes امتیاز: 4.9راهنمای والدین Avalanche Express
نقدها و نظرات
John Chard (منتقد)
قطار رو نگه دارید، میخوام پیاده شم. «اکپرس بهمن» تلاشی افتضاح در ترکیب یک فیلم تریلر سیاسی با فیلمهای فاجعهای است و تازه پایان غمانگیزی هم برای کارنامه رابرت شاو (بازیگر فیلمهای «آرورهها» و «نیش») و مارک رابسون (کارگردان «هفتمین قربانی» و «بدلم») رقم میزند؛ کسانی که هر دو در طول ساخت فیلم از دنیا رفتند. ماجرا از این قرار است که شخصیتِ مالتدارِ شوروی یعنی مارنков با بازی شاو، میخواهد به غرب پناهنده شود و در عین حال برنامهی سلاحهای بیولوژیکی کشورش را نابود کند. مارنков عملاً خودش را طعمه میکند تا آدمبدهای داستان گیر بیفتند و لی ماروین در نقش مامور سیا، هری وارگریو، به همراه رفقایش از او محافظت میکنند. در این بین قطاری را میبینیم که مارپیچوار از کوههای برفی رد میشود و همه سعی میکنند از دست بهمن و چند آدم مشکوک که میخواهند ماموریت را خراب کنند، فرار کنند.
فیلم پر ازراجعجاگ و حرفهای بیخود است و کلی بازیگر میآیند و میروند بدون اینکه حضورشان تاثیری داشته باشد. سکانسهای اکشن هم، به همان اندازهای که کم هستند، شلخته و بیسروتهاند و دوبلهی صدای شاو هم حسوحال این فیلمِ ذاتا غمانگیز را غمانگیزتر کرده است! فیلمبرداری جک کاردیف خیلی تمیز و شقورق است و حقش فیلم بهتری بود، و حتی جلوههای ویژه میدانیِ مدلها هم با اینکه گاهی خوب درآمده و گاهی خراب کرده، یک جور سادگی قدیمی دارد که آدم را از فیلمنامه خستهکننده نجات میدهد. اما در مجموع، فیلم یک ملغمهی خستهکننده است که فقط به درد طرفداران ماروین و شاو میخورد که تیکِ تماشایش را توی لیستشان بزنند. ۳.۵ از ۱۰