Don Giovanni
اقتباس سینمایی از بزرگ‌ترین اپرای موتزارت. دون جووانی، زن‌باره‌ی بدنام، یکی پس از دیگری فتوحات عاشقانه‌ای را رقم می‌زند تا اینکه روح پدر دونا آنا، یعنی کُمِنداتوره (که جووانی او را به قتل رسانده بود)، ظاهر می‌شود. او آخرین فرصت را برای توبه کردن به خاطر تمام کارهای خطایش به جووانی می‌دهد. اما جووانی روش خود را تغییر نمی‌دهد و در نهایت توسط ارواح خبیث به اعماق جهنم کشیده می‌شود. درام پرکشش، کمدی دیوانه‌وار و موسیقی باشکوه!
سال انتشار: 1979 کارگردان: Joseph Losey ژانر: Drama، Music نویسندگان: Lorenzo da Ponte، Francis Savel، Patricia Losey امتیاز: 7.6نقدها و نظرات
dnitzer (منتقد)
روایتی ناامیدکننده از شاهکار موتزارت. خوانندگان همگی در سطح درجه‌یکی قرار دارند و لورین مازل به همراه ارکستر اپرای پاریس رهبری آن‌ها را بر عهده دارد. اما کارگردانی لوزی و تیمش متمرکز نیست و بیشتر به نظر می‌رسد که به دنبال ارائه‌ی یک تفسیر نامفهوم اجتماعی-سیاسی هستند تا روایت یک داستان روشن. (فقط به عنوان یک مثال، لوزی با سکستت در پرده دوم چه کرده است؟ آیا آن صحنه معنایی دارد؟) خلاصه اینکه، در اینجا با اثری از موتزارت باشکوه و لوزی افتضاح روبه‌رو هستید.
2014-02-20CinemaSerf (منتقد)
من معمولاً طرفدار اقتباس‌های سینمایی از اپرا نیستم. آن‌ها اغلب به گزینه‌ی تنبلانه تصویربرداری متوسل می‌شوند و فراموش می‌کنند قلب و روح اثر را در آن جای دهند. این عناصر به ویژه در این داستان تاریک و خودتخریب‌گر درباره‌ی «جوانیِ» زن‌باره (با بازی روجرو رایموندی) اهمیت ویژه‌ای دارند. با این حال، جوزف لوزی درست از همان ابتدا که جووانی پدر (جان مکوردی) یکی از معشوقه‌های بی‌شمارش را می‌کشد، موفق می‌شود جزئیات مجلل فضاهای ونیزی را با لباس‌های پیچیده درهم‌بیامیزد و با موفقیت تضمین کند که در حین پیشروی این داستان ارواح و ضعف‌های انسانی، متن اشعار (لیبرتو) به وضوح و با انرژی شنیده شود. راستش را بخواهید، وقتی موتزارت را در اوج خلاقیتش در دستان رایموندی، ادا موزر در نقش دختر مرد مقتول، مکوردی و صدای قدرتمند سوپرانو یعنی کیری ته کاناوا دارید، تصور اینکه چطور می‌توانست کار را خراب کند سخت است - و او خراب نمی‌کند. این یک اثر باشکوه است. واقعاً نیازی نیست از قبل داستان را بدانید (هرچند کمک‌کننده است) چون به نظر من این یکی از داستان‌های صریح‌تر برای دنبال کردن است. با این اوصاف، این یک داستان ساده نیست و شخصیت‌ها چیزهای زیادی برای چنگ زدن و درگیر کردن ذهن ما ارائه می‌دهند تا در حین تماشای درام واقعی که از دل گرانیت و مرمرِ نورپردازی‌شده با مشعل بیرون می‌آید، لذت ببریم؛ آریوها و دوئت‌های قدرتمندی که با احساس و قدرت اجرا می‌شوند. اگر بتوانید آن را یک‌جا روی پرده بزرگ ببینید، حق این تفسیر شیک و ارکستراسیون‌شده از ماجراجویی‌های یک مرد با عشق، شهوت و آتش‌های جهنم به خوبی ادا می‌شود. اثری پرشور و ارزش‌مند، حتی اگر طرفدار سفت‌وسخت اپرا نباشید.
2025-06-09