Cataclysm
کارآگاه پلیس، میچل، در حین تحقیق درباره مرگ یکی از قربانیان اردوگاه‌های کار اجباری نازی‌ها، به مرد خوش‌گذران و کلاب‌گردی برمی‌خورد که قدرتی عجیب روی زنان دارد و ظاهراً گذر زمان بر او بی‌اثر است.
سال انتشار: 1980 کارگردان: Phillip Marshak, Tom McGowan, Gregg G. Tallas ژانر: Horror نویسندگان: Philip Yordan امتیاز: 3.8نقدها و نظرات
talisencrw (منتقد)
وقتی نوجوان بودم، با اینکه اهل سیت‌کام نبودم (اگر تلویزیون می‌دیدم، بیشتر از داستان‌های جنایی، پلیسی و کارآگاهی خوشم می‌آمد)، باید اعتراف کنم گهگاه عاشق دیدن قسمت‌هایی از «Night Court» می‌شدم؛ البته نه اینکه خیلی با اشتیاق یا منظم دنبالش کنم. بازیگر محبوبم در آن سریال ریچارد مول (Richard Moll) بود که جذابیت خاصی شبیه به ریچارد کیل داشت، اما هم کاریزماتیک‌تر بود و هم در زمان‌بندی طنز خیلی بهتر عمل می‌کرد. چند ماه پیش، یک فیلم ترسناک آنتولوژی و داغون از دهه ۸۰ دیدم («Night Train to Terror») که بخش مربوط به کارگردانانش، مارشاک، مک‌گوان و تالاس، به اسم «The Case of Claire Hansen» به مراتب جذاب‌ترین و خوش‌ساخت‌ترین بخشش بود (دم «Hollie Horror» هم گرم بابت اطلاعاتش!). اما در شلوغی‌های ذهن من که روزی بالای ۳ تا فیلم می‌بینم، برام سوال شده بود چرا این حس عجیب دژاوو را دارم. دیدن نسخه کامل اثر واقعاً باحال بود. چهره و صدای مول کاملاً آشنا بود، ولی سرش پر از مو بود (برای کسانی که یادشان نیست، او در «Night Court» کچل بود)، و در تیتراژ هم اسمش «چارلز مول» آمده بود؛ برای همین کمی گیج شدم—شاید برادرش باشد؟—اما در نهایت معلوم شد خود همان شخص است.
فیلم خودش دقیقاً دست روی همان مضامینی می‌گذارد که آثار شاهکار و ترسناک دهه قبل مثل «The Exorcist» (جن‌گیر)، «The Omen» (طالع نحس) و «The Amityville Horror» ساخته بودند؛ جایی که نبرد کلاسیک خیر و شر جریان دارد و شیاطین دنیای مردگان ریشه اصلی ماجرا هستند. برای فیلمی که هیچ بودجه‌ای نداشته، فضا و اتمسفر قابل قبولی دارد، بازیگران و فیلم‌برداری‌اش جالبند و اوج داستانش واقعاً تماشایی است. جلوه‌های ویژه فیلم بالا و پایین زیادی دارد: گاهی خوب از آب درآمده و گاهی به شکلی خنده‌دار ضعیف است—که احتمالاً به خاطر حضور سه کارگردان است؛ قضیه‌ای که معمولاً برای فیلمی با یک خط داستانی فال چندان نیکی نیست (به هر حال آشپز که دو تا شد، آش یا شور می‌شود یا بی‌نمک، حداقل در دنیای سینما که این‌طور است). یکی از نقاط ضعف فاجعه‌بار فیلم، بازی فیث کلیفت در نقش قهرمان زن، یعنی کلر هانسن بود. گرچه برای سن و سالش زن زیبایی بود، اما صدای یکنواخت و بی‌حسش واقعاً روی اعصاب می‌رفت. در کل، اگر اهل فیلم‌های ترسناک هستید و می‌خواهید یک شب با یک فیلم ۹۴ دقیقه‌ای سرگرم شوید، بدون شک و با تمام وجود دیدنش را پیشنهاد می‌کنم.