Je vous aime

CinemaSerf (منتقد)

خب فکر می‌کنم «آلیس» (با بازی کاترین دونو) وقت‌هایی که به سرش زد همه عشق‌های زندگی‌اش را برای شام شب سال نو دعوت کند، داشت ریسک بزرگی می‌کرد. از همان اول معلوم است که این جمع ناهمگون قرار است کلی احساسات و خاطره را بیدار کند — و این دقیقاً همان جایی است که کلود باری، کارگردان فیلم، ما را برای حدود ۹۰ دقیقه همراه خودش می‌برد. این چهار مرد از این متفاوت‌تر نمی‌توانستند باشند و هرچند این ایده روی کاغذ جذاب به نظر می‌رسد، اما روی پرده سینما آن‌قدرها هم خوب از آب درنیامده. «سیمون» با بازی سرژ گنزبور یک خواننده است، ژرار دوپاردیو یک نوازنده بداخلاق و متداول است، «کلود» با بازی الن سوشون شاید ملایم‌ترین فرد در میان این چهار نفر باشد، و در نهایت ژان-لویی ترنتینیان در نقش «لوسین» صبور و موقر ظاهر می‌شود.

مسیر اصلی داستان برعکس روند سنتی فیلم‌هاست؛ در واقع این خود آلیس است که از آن‌ها خسته می‌شود. او زیبا و باهوش است، اما خیلی زود حوصله‌اش سر می‌رود. همان‌طور که در ابتدا تنوع و تفاوت‌های معشوق‌هایش او را جذب می‌کند، خیلی سریع هم از آن‌ها دلزده می‌شود و با توجه به شخصیتی که دارد، هیچ‌وقت لازم نیست زیاد منتظر بماند تا کس دیگری عاشقش شود. نه اینکه آدم هوس‌باز یا تنوع‌طلبی باشد، مسئله این است که نمی‌تواند به یک رضایت پایدار برسد. او نمی‌تواند خودش را متعهد به عشق کند — و با پیش رفتن شام، فلش‌بک‌های متعددی از فراز و نشیب‌های این روابط را می‌بینیم — اما دلش می‌خواهد متعهد به دوستی بماند. خب معلوم است که این موضوع برای این مردان کلافه و اغلب عصبانی اصلاً ساده نیست!

ایده اولیه جذاب است و دونو هم پردازش شخصیتی کاملاً سنجیده‌ای ارائه می‌دهد؛ شخصیتی که میان دودلی، قهر و بداخلاقی، و لحظات واقعی ابراز علاقه در نوسان است — به‌ویژه با بچه‌های بزرگترش که به نظر می‌رسد خودخواهی در زندگی را از مادرشان به ارث برده‌اند. اما متأسفانه همه‌چیز کمی شلوغ و به‌هم‌ریخته از آب درآمده. دیالوگ‌ها خیلی زیادند و روی هیچ‌کدام از روابط — چه با مردان و چه با بچه‌ها — به اندازه‌ای تمرکز نمی‌شود که عمق کافی به روایت داده شود. شاید جا دادن چهار مرد و یک عمر زندگی در این فیلم درام، ایده‌ای بیش از حد پرریسک و جاه‌طلبانه بوده؟ با این حال، انتخاب بازیگران جواب داده، شیمی خوبی بینشان برقرار است و ارزش یک‌بار دیدن را دارد. فقط حاصل کار به اندازه‌ی مجموع پتانسیل بازیگرانش درنیامده.