The Mountain Men

Wuchak (منتقد)

**_یک وسترن بزرگسالِ کمیک‌بوکی درباره ـ درست حدس زدید ـ مردان کوهستان_** دو تا مرد کوهستانیِ غرغرو در سال ۱۸۳۸ (چارلتون هستون و برایان کیت) بهترین رفیق‌های باحال و پایه‌ای هستن که چند سالی میشه همدیگه رو ندیدن و اولی با دیدن اینکه بازار پوست سگ آبی خراب شده، خیلی دلسرد میشه. اونا با هم تله‌گذاری می‌کنن، با بلک‌فیت‌ها می‌جنگن و تو قرارهای کوهستانی پارتی می‌گیرن. وقتی تایلر (هستون) یه زن بلک‌فیت به اسم «مون دوان» (ویکتوریا راسیمو) رو پیدا می‌کنه، شوهر سابقش که یه جنگجوی بی‌رحم به اسم «ایگل سنگین» (استیون ماخت) هست، زنه‌شو می‌خواد و برای به دست آوردنش آدم می‌کشه. فیلم «مردان کوهستان» (۱۹۸۰) پیش منتقدان بدنامه، ولی طرفداران وسترن معمولاً دوسش دارن. با توجه به موضوعش، یه وسترن معمولی نیست. خبری از سالن‌های میکده، شهرهای باصفای وسترنی، کلانترها، مارشال‌ها، سواره‌نظام، گله‌داری یا دوئل‌های سریع نیست. «مردان کوهستان» موضوع فیلم «جرمیا جانسون» (۱۹۷۲) رو می‌گیره و با فضای فیلم «هوندو» (۱۹۵۳) و بیشتر از اون، «گری‌ایگل» (۱۹۷۷) ترکیب می‌کنه. فیلم از نظر نحوه به تصویر کشیدن سرخ‌پوستان بیشتر شبیه اون دو تا فیلم آخره ـ وحشی و درنده. این تصویرپردازی، هرچند یه کم کاریکاتوریه، نه سیاسی درسته و نه سیاسی غلط. کلاً همون چیزیه که واقعاً بوده. اونا بسته به آدمایی که باهاشون سر و کار داشتن، یا صلح‌جو بودن یا به‌شدت متخاصم. مثلاً قبیله کرو با مردان کوهستان دوستن، در حالی که بلک‌فیت‌ها دشمنن. به هر حال، اگه وسترن‌هایی که نام بردم رو دوست دارید، احتمالاً از این یکی هم خوشتون میاد. انتقادات به فیلم رو می‌فهمم، چون تو پرده اول بخش‌هایی هست که بیننده رو وسوسه می‌کنه فیلم رو ببنده. اولین صحنه‌ای که توش یه مرد کوهستانی مسن روی اسب، یکی دیگه رو فقط برای تفریح زمین می‌زنه، نمونه بارز این قضیه است. امکان نداره کسی تو ارتفاعات استخون‌های خودشو فقط برای خنده به خطر بندازه، اونم پیرمردها. نمونه دوم وقتیه که تایلر یادش می‌ره سریع برگرده و حیوونای بارهای بارش رو که تنها دارایی‌هاش روی زمین و وسیله بقاش تو اون طبیعت وحشی بودن، پیدا کنه. با این حال، اگه از این ایرادات بگذرید، داستان با پوست کنده شدنِ وحشیانه یه شخصیت در ابتدای پرده دوم واقعاً جون می‌گیره. موسیقی فیلم اولش تو ذوق می‌زنه چون کهنه و لوسه، اما اگه تحمل کنید بهش عادت می‌کنید و بخش‌های به‌شدت تأثیرگذاری هم داره (مثل قطعه کوبه‌ای قبل از دوئل رودخانه یا آهنگی که تو صحنه چشمه آب گرم پخش میشه). پس داستان بالاخره جذاب میشه و تا تهش با زندگی شخصیت‌ها همراه می‌شید. درسته که دو تا شخصیت اصلی خشن و زمخت هستن اما قلب مهربونی دارن، به نوعی. متاسفانه بعضی‌ها از این خشونت اون‌قدر زده می‌شن که نمی‌تونن اون طرف ماجرا رو ببینن. من شخصاً از تصویربرداری واقع‌گرایانه و طنز فیلم خوشم اومد، که در تضاد با «جرمیا جانسون»ه که فضایی کاملاً عبوس داشت. با این حال، فحش‌های لاتی بعد از یه مدتی واقعاً روی اعصاب می‌ره. فکر می‌کنم نویسنده که پسر هستون بوده، و خود چارلتون می‌خواستن یه جذابیتی به کار بدن که فیلم به چشم بیاد. نکته برجسته دیگه، «مون دوان»ه که شخصیت فوق‌العاده‌ایه؛ عشقی که بین اون و تایلر جریان داره عنصر داستانی قدرتمندیه. «ایگل سنگین» هم آنتاگونیست باکیفیتیه. خیلی خوب می‌شد اگه سرخ‌پوستان تو سکانس‌هاشون به زبان مادری خودشون حرف می‌زنن، اما فرض بر اینه که دارن به زبون خودشون حرف می‌زنن، درست مثل فیلم‌های جنگ جهانی دوم که آلمانی‌ها دارن آلمانی حرف می‌زنن، حتی اگه نشون بده دارن انگلیسی حرف می‌زنن. چند چیز دیگه هم منو تحت تاثیر قرار داد. مثلاً سرخ‌پوستان و اردوگاه‌هاشون اصیل به نظر می‌رسن، حتی با اینکه یکی دوتاشون انگار رفتارهای مدرنی دارن، مثل کراس اوتر. تازه، کلی اکشن وسترن پرجوش‌وخروش داریم که مردان کوهستانی با بلک‌فیت‌ها می‌جنگن. یه صحنه به‌خصوص خیلی به چشم میاد: ایگل سنگین روی تایلر می‌پره و تو یه رودخانه خروشان می‌افتادن و به مبارزه ادامه میدن. این یه سکانس فضای باز بسیار هیجان‌انگیزه و آبشارش فوق‌العاده‌ست. در نهایت، با وجود فضای کمیک‌بوکی، فیلم کاملاً بزرگسالانه‌ست و تصور خوبی از اینکه زندگی تو اون دوران تو ارتفاعات چطور بوده به آدم میده. خلاصه اینکه، با اینکه فیلم ضعیف شروع میشه، اما هر چی جلوتر می‌ره و با شخصیت‌ها و فضای فیلم ارتباط برقرار می‌کنید، بهتر میشه. این یه وسترن متفاوته و زحمتی که براش کشیده شده کاملاً مشخصه. فیلم ۱ ساعت و ۴۲ دقیقه است و کلاً تو شمال غربی وایومینگ فیلمبرداری شده. نمره: B-