When Time Ran Out...

CinemaSerf (منتقد)

وقتی «اسپنگلر» پول‌پرست (جیمز فرانسیسکوس) با «شلبی» میلیاردر (ویلیام هولدن) هم‌دست می‌شود تا یک استراحتگاه مجلل در جزیره بسازند، این فرصت را هم می‌بیند که «هنک» جوینده نفت (پل نیومن) را به کار بگیرد تا ببیند آیا می‌تواند با یکی دو چاه نفت سودشان را چند برابر کند یا نه. باور کنید یا نه، شانس می‌آورند و به نفت می‌رسند—اما این حفار باتجربه نگران است که فشارهای ثبت‌شده از حد مجاز گذشته و آتشفشان مجاور به‌زودی فوران کند. برای اینکه چرخ چهارمی هم به این چرخ‌دستیِ خرابی به نام فیلم اضافه شود، «کی» (ژاکلین بیسه) را داریم که قبلاً با هنک رابطه‌ای داشته که گرمایش دست‌کم از آتشفشان فعال جزیره‌شان کمتر نیست! اروین آلن قبلاً فیلم‌های فاجعه‌ای بسیار ماندگاری ساخته بود، اما اینجا انگار تصمیم گرفته یک مشت بازیگر مطرح و درجه‌یک جمع کند و بعد کلاً داستان را بفرستد زیر گدازه‌ها! در واقع از خیلی جهات من را یاد «ماجرای پوزیدون» (۱۹۷۲) انداخت؛ با حضور برگس مریدیت، ادی آلبرت، یک بازی رسماً فاجعه از رد باتنز، و والنتینا کورتز که سعی کرده ادای شلی وینترز همان فیلم دریایی را درآورد—همه هم فقط دنبال یک جوری تعطیلات زیر آفتاب و چک دستمزد آخر کار بودند. بعضی از جلوه‌های بصری آتشفشان بد نیستند و صحنه‌ای هست که مریدیت و نیومن موفق می‌شوند ناخن‌کی تعلیق ایجاد کنند، اما در غیر این صورت با وجود تمام گرمایش، کلاً خام و نخته است. این ژانر تا آن زمان دیگر کارکردش را از دست داده بود و این فیلم فقط خاکستر شدنش را سرعت بخشید.