Comin' at Ya!

Wuchak (منتقد)

یک وسترن اسپاگتی اکشن و سه‌بعدی پر از خشونت و سادیسم... اما زیبا؟! در یک جشن عروسی در نزدیکی مرزهای جنوب غربی، مردی زخمی می‌شود (تونی آنتونی) و عروسش ربوده می‌شود (ویکتوریا آبریل). او بهبود می‌یابد و به دنبال برادران تاجر برده سادیست (جین کوینتانو و ریکاردو پالاسیوس)، ارتش کوچک آنها و انبوه زنانی که ربوده‌اند می‌رود. عنوان فیلم یعنی «Comin’ at Ya!» می‌تواند به حمله برده‌داران به این زوج اشاره داشته باشد یا به تعقیب پروتاگونیست برای نجات همسرش؛ اما شکی نیست که این نامگذاری مستقیماً به افراط در جلوه‌های سه‌بعدی برمی‌گردد که مدام اشیاء را سمت لنز دوربین پرتاب می‌کند: لوبیا، خفاش، نیزه، تیرهای آتشین و حتی باسن یک نوزاد!

این اولین اکران مهم سینمایی با فناوری سه‌بعدی پس از ۱۷ سال بود و با توجه به موفقیت تجاری‌اش، جاده را برای فیلم‌های سه‌بعدی اوایل دهه ۸۰ هموار کرد. حتی بدون عینک سه‌بعدی و فقط روی یک تلویزیون عریض بزرگ، فیلم همچنان از این نظر سرگرم‌کننده است. تارانتینو خیلی واضح داستان «Comin’ at Ya!» را برای فیلم «بیل را بکش» (۲۰۰۳) کپی کرده است. سبک و ساختار اثر یادآور شاهکار لئونه یعنی «خوب، بد، زشت» (۱۹۶۶) است، اما فیلم‌برداری تمیزتر، رنگ‌های غنی‌تر و اکشن بیشتری دارد و بیهوده طولانی نمی‌شود. متأسفانه مانند اکثر وسترن‌های اسپاگتی مشابه، شخصیت‌ها یا مضحک و تک‌بعدی هستند (برادران تاجر برده) یا بی‌نهایت تخت و سطحی (قهرمان و همسرش) که این مسئله از جذابیتشان کم می‌کند. دیالوگ چندانی وجود ندارد و تا دقیقه ۱۳ تقریباً هیچ کلامی ردوبدل نمی‌شود. عده‌ای این فیلم را به دلیل وحشی‌گری‌های سادیستی و صحنه‌های زننده‌اش (مثل حمله موش‌ها) یک اثر بی‌ارزش می‌دانند، اما نبوغ بصری انکارناپذیری در فیلم‌سازی آن وجود دارد. برای نسخه دی‌وی‌دی (۲۰۱۶)، تصاویر مشمول تغییرات دیجیتالی شدند؛ مشخص‌ترین مورد سیاه و سفید کردن برخی قاب‌ها و تک‌رنگ نگه داشتن یک یا دو جزء در کادر بود که به نظرم نتیجه را بهتر کرد. فیلم ۱ ساعت و ۲۸ دقیقه است و در آلمریای اسپانیا فیلم‌برداری شده است. نمره: -B