Frankenstein Island

CinemaSerf (منتقد)

به سختی داشتم تلاش می‌کردم فیلمی به بدی «فلات زنان گم‌شده» (۱۹۵۳) پیدا کنم و فکر می‌کنم احتمالاً پیدا کردمش. دسته‌ای از بالن‌سواران (که در واقع همه‌چیز را لو می‌دهند) در جزیره‌ای دورافتاده فرود می‌آیند و متوجه می‌شوند که آنجا از قبل توسط زنان زیبای آمازونی با لباس‌های بسیار کم و موجودات جهش‌یافته نسبتاً زمخت تسخیر شده است. با بررسی بیشتر، آن‌ها متوجه می‌شوند که کل جزیره یک آزمایش بزرگ است که توسط نوه (من مدام حواسم پرت کلاه‌گیس او بود) «دکتر فرانکنشتاین» اداره می‌شود؛ کسی که با نوه‌ مشابه «دکتر ون هلسینگ» ازدواج کرده است – اما او زمین‌گیر است و تمام آزمایش‌های این زن برای این است که او را دوباره روی پا بدارد. فیلم با «حضورهای» حکیمانه و همه‌توانِ جان کارادین جلو می‌رود و بدون هیچ هدف مشخصی پرسه می‌زند؛ یک آزمایشگاه مدرن به طرز شگفت‌آوری مجهز و فیلمنامه‌ای واقعاً فاجعه‌بار که به نظر می‌رسد جیری وارن را مجبور کرده نام خود را به نام مناسب‌تر ادبی «ژاک لکوتری» تغییر دهد تا یا کاملاً خودش را از این چرندیات دور کند، یا کمی تلاش کند تا به نویسندگی درجه‌ای از وقار ببخشد. در هر صورت، هیچ‌کدام از این‌ها واقعاً مهم نیستند – فیلم افتضاح است – و پایان‌بندی مسلسل‌وار آن چیزی را به ما نشان می‌دهد که ۹۰ دقیقه قبل از آن برای داشتنش پول واقعی می‌پرداختیم.