Nous étions un seul homme
در روزهای پایانی جنگ جهانی دوم، یک دهقان ساده‌دل فرانسوی، سربازی زخمی از ارتش آلمان را نجات می‌دهد و از او پرستاری می‌کند تا بهبود یابد. با عمیق‌تر شدن رفاقت صمیمانه و بازیگوشانه‌شان، پیوندی میان این دو جوانِ به ظاهر دشمن شکل می‌گیرد که هیچ‌کدام تصورش را هم نمی‌کردند.
سال انتشار: 1979 کارگردان: Philippe Vallois ژانر: Drama، Romance نویسندگان: Anne Roumeguère، Rolf Schultz، Philippe Vallois امتیاز: 6.4راهنمای والدین Nous étions un seul homme
نقدها و نظرات
CinemaSerf (منتقد)
اواخر جنگ جهانی دوم توی حومه فرانسه، یه کشاورز جوون روستایی یه سرباز زخمی آلمانی رو نجات میده. اولش به همدیگه بدبین و مشکوکن، ولی کم‌کم یه پیوندی بینشون شکل می‌گیره و...
سرژ آویدیکیان در نقش «گی» کاملاً باورپذیره؛ همون جوون فرانسوی که رفتارای عجیب و غریبی داره و اهالی محل به چشم یه آدم ساده‌لوح ولش کردن به امان مزرعه‌ش. اما پیوتر استانیسلاس در نقش دوست آلمانی‌ش «رولف»، اصلاً خوب جا نیفتاده و دقیقاً مشکل داستان از همین‌جا آب می‌خوره: فیلم هیج‌جا نمیره و به هیچ نقطه‌ای نمی‌رسه. لازم نبود سراسر فیلم پر از روابط پرحرارت جنسی باشه—در واقع غیر از دیدارهای گی با فاحشه محلی، کلاً یه صحنه رابطه جنسی بیشتر ندارن—اما ماجرا اینه که روند شکل‌گیری رابطه‌شون خیلی بریده‌بریده و نامتعادل پیش میره؛ هیچ ثباتی توی پیشرفت قصه نیست. پایان فیلم هم با اینکه احساسیه، اما عملاً منطق خاصی پشتش نیست. شاید گذر این ۴۰ سال به ضررش تموم شده؛ ممکنه سال ۱۹۷۹ اثر چشمگیرتری در سینمای کوئیر بوده باشه، اما الان کاملاً رنگ باخته و بخش زیادی از دیالوگ‌ها هم زیر سایه یه موسیقی بیش از حد شاد و روی اعصاب گم شده.
kinrich30 (منتقد)
این فیلم محصول سال ۱۹۷۹ بود ولی ماجراش تو سال ۱۹۴۳ می‌گذره. داستان درباره پسریه که تو حومه فرانسه تک و تنها زندگی می‌کنه و به یه سرباز زخمی آلمانی برمی‌خوره و ازش پرستاری می‌کنه تا خوب بشه. ولی چیزی که سربازه نمی‌دونست این بود که پسره در واقع یه بیمار روانی با تمایلات قتل بود که از تیمارستان فرار کرده بود! واسه همین، بله، خبری از پایان خوش نیست.
2026-08-30