爆裂都市

Walruse (منتقد)

فیلم «شهر انفجار» محصول ۱۹۸۲ یه جور اپرای پانک راکه با همون موضع تند و تیز و بحث‌برانگیزی که لازمه‌ی جریان‌های آنارشیستی سنت‌های پانکه. سوگو ایشی (Sogo Ishii) با تکیه بر زیبایی‌شناسی پانک راک و بسط دادنش، یه اثر هنری کامل و متقاعدکننده خلق کرده که به شکل جالبی، درست بین فضای پساآخرالزمانی اون دوران و سبک سایبرپانکی که هنوز نیومده بود قرار می‌گیره. اما بیشتر از هر چیز، به نظرم «شهر انفجار» یه فیلم جنگیه. یه فیلم جنگی که توش سنگرها جاشون رو به یه زاغه‌نشین صنعتی ویران‌شهر دادن و سلاح‌های اصلی هم کلمات، چماق‌ها و گیتارها هستن. قهرمان‌های ضدقهرمان داستان، ترکیب پویایی از پانک راکرها، گریزِرها (عشق موتورها) و گنگسترهای ضعیف محلی هستن (که جنگجوهای زره‌پوشِ سوار بر ارابه‌های موتوری هم بهشون کمک می‌کنن)؛ اینا مجبورن اختلافات داخلی‌شون رو کنار بذارن. اونا نه تنها جلوی آزار و اذیت‌های همیشگی «پلیس جنگ» می‌ایستن، بلکه با نیروهای انبوه‌ساز وابسته به یاکوزا هم که می‌خوان محله‌شون رو خراب کنن و جاش نیروگاه هسته‌ای بسازن، درگیر میشن. این یه نبرد داوود و جالوت واقعیه؛ نبرد ضد اقتدارگرایی و همرنگ جماعت نشدن در برابر اعیان‌سازی و فسادی که جامعه‌ی هنجارگرا با خودش میاره. ریتم پس‌زمینه فیلم، کوبش بی‌امان طبل‌های جنگی پانک راکه و متن اثر بیشتر از اینکه داستانی باشه، حسی و عاطفیه که اینم کاملاً با فرهنگ پانک راک همخوانی داره. فیلم دو ساعته و از کارهای اولیه سوگو ایشیِ ۲۵ ساله در اون زمانه، اما اصلاً افت ریتم نداره و داستان مدام با شتاب به سمت اون پایان انفجاری پیش میره. اگه یه بازسازی توی مراحل پس از تولید روش انجام بشه، قشنگ می‌تونه مثل یه فیلم تازه از تنور درآمده به نظر برسه. شدیداً پیشنهاد میشه.