Blood Tide
ماجراجویی که در یونان به دنبال گنج می‌گردد، به طور تصادفی هیولایی را آزاد می‌کند که روستاییان محلی را مجبور می‌کند دختران باکره را قربانی کنند.
سال انتشار: 1982 کارگردان: Richard Jefferies ژانر: Adventure، Horror، Thriller نویسندگان: Richard Jefferies، Nico Mastorakis امتیاز: 4.3نقدها و نظرات
talisencrw (منتقد)
واسه یه فیلم کم‌بودجه، مهیج و ماوراءالطبیعه (B-movie) دهه هشتادی، واقعاً ازش لذت بردم؛ البته من کلاً عاشق فیلم‌های مهیج ماوراءالطبیعه به عنوان «لذت‌های گناه‌آلود» (guilty pleasures) هستم. کارگردانی فیلم چیز خاصی نیست ولی بدک هم نیست، فیلمبرداریش (که به خاطر لوکیشن‌های فوق‌العاده و فیلمبرداری بیشتر در فضای باز کار راحتی بوده) به طرز شگفت‌انگیزی خیلی خوب بود و موسیقی متن هم قابل قبول بود. از انتخاب بازیگرا خیلی خوشم اومد؛ مارتین کوو (Martin Kove) (از سه‌گانه کاراته کید)، جیمز ارل جونز (James Earl Jones) و خوزه فرر (Jose Ferrer) (که با اون ظاهر باکلاسش مثل آنتونی کوئین و اون پوزخند و ژستِ «من از تو بهترم و اصلاً تو چطور به خودت اجازه میدی روی این کره زمین کنار من نفس بکشی؟»، همیشه نقش آدم‌های بدجنس رو عالی بازی می‌کنه) و البته زن‌های زیبایی که توی فیلم بودن. با اینکه جلوه‌های ویژه کم‌بودجه و قدیمی بودن، اما در این حد و اندازه و با توجه به نحوه اجراشون خوب جواب دادن. توی فیلم تا دلتون بخواد صحنه‌های برهنگی و جنسی بی‌مورد در هر فرصت ممکن (و حتی غیرممکن!) وجود داره و حتی رگه‌هایی از رابطه با محارم هم دیده میشه؛ واسه همین، حتی اگه یه شاهکار سینمایی نباشه، به شدت سرگرم‌کننده‌ست. خلاصه بگم، ارزش یه بار دیدن رو داره، مخصوصاً اگه از فیلم‌های رده ب (B-movies) و مهیج ماوراءالطبیعه، به ویژه مال دهه ۸۰ خوشتون میاد. هم به صورت رایگان آنلاین پیدا میشه، هم اینکه من خودم نسخه‌ام رو توی اون پکیج ۵۰ تایی معروف میل کریک (Mill Creek) به اسم «دنیای کابوس‌ها» (Nightmare Worlds) پیدا کردم.
2016-04-22Wuchak (منتقد)
**_رویارویی آمریکایی‌ها با اسرار (و وحشت) باستانی یونان_**
یه زوج (مارتین کوو و مری لوئیز ولر) وارد یه جزیره یونانی میشن تا خواهر شوهر رو پیدا کنن، اما شهردار (خوزه فرر) جلوی پاشون سنگ‌اندازی می‌کنه. وقتی پیداش می‌کنن (دبورا شلتون)، اون رفتارهای عجیبی داره و با یه شکارچی گنج (جیمز ارل جونز) همراه شده که به طور غیرقانونی از مواد منفجره پلاستیکی توی یه غار مخفی کنار دریا استفاده می‌کنه. فیلم «جزر و مد خون» تا سال ۱۹۸۲ توی آمریکا اکران نشد، اما فیلمبرداریش در ژوئن ۱۹۸۰ انجام شد، یعنی دقیقاً همون زمانی که فیلم «اژدهاکش» (Dragonslayer) توی بریتانیا در حال ساخت بود. این رو از این جهت میگم که هر دو فیلم داستان پایه‌ای مشابهی دارن، فقط «جزر و مد خون» اتفاقات رو به یه جزیره یونانی در دوران مدرن منتقل کرده. درسته که اینجا خبری از اژدها نیست، اما یه موجود باستانی دیگه وجود داره که البته زیاد نشونش نمیدن. سازنده‌ها احتمالاً به خاطر اینکه جلوه‌های ویژه‌اش طبیعی درنیومده بود، بخش‌هاییش رو حذف کردن و فرمول «هر چی کمتر، بهتر» رو پیش گرفتن. از نظر من همون مقداری هم که نشون داده میشه کافیه، هرچند ترجیح می‌دادم بیشتر ببینمش. با این حال، تمرکز فیلم روی هیولا نیست، بلکه روی لوکیشن‌های فوق‌العاده، فضای مرموز و شخصیت‌هاست. فضای فیلم آدم رو یاد «آدم‌خوار» (Anthropophagus) اثر جو داماتو میندازه، با چند تا تیکه که انگار مستقیماً از «آرواره‌ها» (Jaws) کپی شده و با المان‌هایی از «مرد حصیری» (The Wicker Man) ترکیب شده. با اینکه «آرواره‌ها» و «اژدهاکش» فیلم‌های خیلی بهتری هستن، اما من دیدن این فیلم رو به «آدم‌خوار» (یا همون دروگر مرگ) ترجیح میدم، حتی با اینکه اون صحنه‌های خشن و خونین اون فیلم رو نداره. قطعاً از فیلم «بازوها» (Tentacles) هم سرتره. از همون اول کار، مری لوئیز ولر در نقش همسر کوو می‌درخشه، اما لیدیا کورنل در نهایت از نظر زیبایی روی دست اون بلند میشه (لیدیا بیشتر به خاطر سریال Too Close For Comfort شناخته میشه). در این میان، دبورا شلتون شخصیتی عمیق و آسمانی داره که اصلاً به مسائل دنیوی اهمیتی نمیده. در جبهه آقایون هم جیمز ارل جونز با حضور پرابهتش که مدام از «اتلو» نقل‌قول می‌کنه، تقریباً کل صحنه رو مال خود می‌کنه. اون موقع فیلمبرداری ۴۹ سالش بود و اون‌قدر روی فرم بود که بتونه بدون پیراهن بازی کنه. خوزه فرر هم به عنوان بزرگِ این جزیره دورافتاده، ابهت خاص خودش رو داره، در حالی که کوو به طرز شگفت‌انگیزی در نقش قهرمان کاریزماتیک داستان خوب عمل می‌کنه (میگم «شگفت‌انگیز» چون معمولاً نقش منفی بازی می‌کنه). مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۲۷ دقیقه‌ست و در یونان فیلمبرداری شده. نمره: -B