گاندی

Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49

در مورد نقش‌هایی که مسیر حرفه‌ای بازیگر را تعریف می‌کنند، این یکی از ماهرانه‌ترین تلاش‌های بن کینگزلی است که موفق می‌شود از همان ابتدا با تصویرسازی پرجنب‌وجوش، باهوش و سنجیده‌اش از این مرد صلح‌طلب، رویایی و مستقل، مخاطب را درگیر کند. ورود او به آفریقای جنوبی، و غسل تعمیدش در دریایی از قلدری و نژادپرستی، به سرعت عزم او را می‌آزماید و او را در رادار دولت ژنرال اسماتس (Athol Fugard) قرار می‌دهد، دولتی که هنوز به هیچ نوع چالشی از سوی عناصر غیرسفیدپوست جامعه عادت نکرده بود. او که از کتک خوردن نمی‌ترسد و هنجارهای فرهنگی را حتی در جامعه طبقاتی خود به چالش می‌کشد، به سرعت به هند بازمی‌گردد، جایی که با درجه‌ای از موفقیت، با پاندیت نهرو (Roshan Seth) متحد می‌شود و مصمم‌تر می‌شود تا از حجم عظیم جمعیت تحت سلطه هند برای شورش علیه آخرین بقایای راج پس از جنگ استفاده کند. استراتژی عدم همکاری او باعث زندانی شدن و جدایی او از کسانی که دوستشان داشت می‌شود، اما باز هم، صبر و عزم او باعث شد که حتی سرسخت‌ترین دشمنانش نیز متوجه شوند که این مرد کمی متفاوت است - و او در مسیری به سوی پیروزی قرار دارد که مستلزم عقب‌نشینی باوقار، اما قطعی، بود. بخش پایانی داستان به خوبی آن ضرب‌المثل قدیمی در مورد دشواری‌های پیروزی در صلح را نشان می‌دهد، که به دلیل تعصباتی با ماهیت کاملاً متفاوت، دشوارتر هم می‌شود، قبل از اینکه به سرانجامی برسد که تاریخ برای همه دیکته کرده بود. ریچارد آتنبرو (Richard Attenborough) داستانی از اولین ملاقاتش با نخست وزیر نهرو هنگام برنامه‌ریزی این فیلم تعریف کرد، و اینکه چگونه آن ده دقیقه ادب و احترام در نهایت بسیار طولانی‌تر و برای ظاهر این فیلم زندگی‌نامه‌ای که به زیبایی فیلمبرداری شده، مفیدتر بود. با استفاده از فیلمبرداری در مقیاس بزرگ که بر وسعت و تنوع کشور تمرکز دارد، و همچنین استفاده از سبکی صمیمی و واقعاً دشوار برای تماشا در عکاسی، رفتار وحشیانه با مستعمره‌نشینان به وضوح نشان داده شد. در مورد ماهیت دقیق تاریخ، مطمئن نیستم که جزئیات آنقدر مهم باشد، بلکه مهم‌تر، گردهمایی کلی برخی از بزرگان صحنه و سینمای بریتانیا بود که به نظر می‌رسید، به تنهایی، عذرخواهی صمیمانه‌ای برای آنچه رخ داده بود، ارائه می‌دهند، در حالی که خورشید شروع به غروب بر امپراتوری می‌کرد. همچنین تلاش حمایتی ملایمی از سوی میرابن (Mirabehn) با بازی جرالدین جیمز (Geraldine James) وجود دارد و کندیس برگن (Candice Bergen) نیز به عنوان روزنامه‌نگار عکاس که هرگز از گاندی دور نمی‌شود، به گاه‌شماری روایت کمک می‌کند. فیلم طولانی است و گاهی اوقات می‌تواند کمی کند باشد، اما ماهیت مشارکتی محض آن یادآور سینمای حماسی روزهایی است که جمعیت واقعی، ارزان، رنگارنگ و مشتاق بودند - و همه این‌ها به غنای این تولید باکلاس و شیک می‌افزاید. تجربیات پرده بزرگ از این تأثیرگذارتر نمی‌شوند و تماشای این فیلم در سینما، اگر بتوانید، ارزشش را دارد.