Poltergeist
یک خانواده جوان در خانهشان با ارواح روبرو میشوند. در ابتدا ارواح دوستانه به نظر میرسند و با جابهجا کردن اشیاء باعث سرگرمی خانواده میشوند، اما بعد از مدتی خشن شده و شروع به وحشتزده کردن خانواده میکنند و در نهایت دختر کوچک آنها را «میربایند».
سال انتشار: 1982 کارگردان: Tobe Hooper ژانر: Horror، Thriller نویسندگان: Steven Spielberg، Michael Grais، Mark Victor امتیاز: 7.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یکی از بزرگترین لحظات دوران کودکی من، اولین باری بود که در ۷ سالگی فیلم «ارواح خبیثه» (Poltergeist) رو دیدم. فیلم رو توی یک تلویزیون قدیمی ۴:۳ و با یک دیویدی خیلی کهنه توی اتاق خواب پدر و مادرم دیدم، درست بعد از اینکه مامانم تازه از جراحی بیمارستان برگشته بود. یک شب بابام با چند تا دیویدی از کتابخونه اومد خونه و یکیشون همین فیلم بود. بدون معطلی گذاشتمش توی دستگاه چون از ۵ سالگی دلم میخواست ببینمش. از همون لحظه شروع فیلم میدونستم که قراره عالی باشه، اما فکرش رو نمیکردم که بشه فیلم محبوب تمام دوران زندگیم و بخوام بارها و بارها تجربهش کنم. کریگ تی. نلسون (Craig T. Nelson) و جوبت ویلیامز (JoBeth Williams) در این اثر کلاسیک نقش استیو و دایان فریلینگ رو بازی میکنن که با سه فرزندشون در کالیفرنیا زندگی میکنن و به زودی میفهمن خونهشون تسخیر شده و ارواح از طریق تلویزیون با دختر ۵ سالهشون، کارول آن، حرف میزنن. اولش همه چیز عادی به نظر میرسه؛ دانا (دختر ۱۶ ساله) به کارگرهای ساختمونی بیاحترامی میکنه، رابی طرفدار پر و پا قرص جنگ ستارگانه و کارول آن هم کل غذای ماهی رو یکجا میریزه برای گلدفیشش. اما یک شب، یک درخت سعی میکنه رابی رو بخوره و وقتی ارواح کارول آن رو از طریق کمد دیواری میدزدن، خانواده مجبور میشه برای نجات دخترشون با روح خبیثی که اون رو نگه داشته بجنگن. به نظر من این فیلم با بازیهای درخشان، فیلمنامه قوی و کارگردانی عالی، بهترین داستان روحی تاریخ سینماست. بازیها واقعاً درجه یک هستن؛ لحن بیان، میمیک صورت و حرکات بدن جوریه که همه چیز واقعی به نظر میرسه. کریگ تی. نلسون واقعیترین پدریه که تا حالا توی یک فیلم دیدم و جوبت ویلیامز هم همینطور در نقش مادر. هدر اورورک (Heather O'Rourke) هم بهترین بازیای که یک بچه ۵ ساله میتونه ارائه بده رو به نمایش گذاشته. جلوههای ویژه هنوز هم بعد از این همه سال خوب به نظر میرسن چون واقعی ساخته شدن. داستان فیلم هنوز هم خیلی اورجیناله چون توی یک محیط مدرن شهری اتفاق میافته و درباره یک خانواده نرماله که عاشق هم هستن. فیلم اونقدر خوب نوشته شده که برای میخکوب کردن مخاطب نیازی به کشت و کشتار یا صحنههای دلخراش نداره. هوپر و اسپیلبرگ با نشون ندادن مستقیم ارواح، حس تعلیق رو حفظ کردن. من این فیلم رو به شدت پیشنهاد میکنم. «ارواح خبیثه» در واقع یک فیلم برای نوجوانها و بچههاست، پس اونقدرها ترسناک نیست که زندگیتون رو مختل کنه، اما صحنههایی داره که حسابی میترسوندتون. در نهایت یک تجربه هیجانانگیز و سرگرمکنندهست. این فیلمییه که هر بچهای باید تا قبل از ۸ سالگی ببینه. عجیبه که من هر بار میبینمش، ناخودآگاه اشکم درمیآد. این فیلم داستان خانوادهای رو میگه که هیچچیز نمیتونه از هم بپاشونتش؛ داستان غلبه خیر بر شر و امید داشتن در اوج ناامیدی. وقتی کریگ تی. نلسون رو میدیدم، انگار بابای خودم رو روی پرده میدیدم. شاید تجربه شما متفاوت باشه، اما نمیشه منکر فوقالعاده بودن این فیلم شد. نگران چیزهایی که آنلاین درباره ترسناک یا خستهکننده بودنش خوندید نباشید؛ خشونت فیلم اصلاً چندشآور نیست و با وجود تمام اتفاقات، حس امید در کل فیلم جریان داره. بذارید بچههاتون ببیننش، بعداً ازتون تشکر میکنن.
2014-03-27
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
ما اون رو به عنوان «هیولا» میشناسیم. خانواده فریلینگ خوشحال و خوشبخت بودن تا اینکه یک شب دختر کوچیکشون اعلام کرد که از طریق تلویزیون، موجودات ماوراءالطبیعه وارد شدن! فیلم «ارواح خبیثه» طرفدارهای ژانر وحشت رو به دو دسته تقسیم میکنه؛ اونهایی که دنبال خون و خونریزی هستن اصلاً جذب فیلم نمیشن، و طرفدارهای ژانر روحی مثل من که فکر میکنن فیلم یک فرصتسوزی بزرگ بوده. اما اگه زرق و برق تولید رو کنار بزنیم، میبینیم که هسته اصلی فیلم یک جور شوخی با اعتیاد بچهها به جعبه جادویی (تلویزیون) هست، پس میشه فیلم رو یک کمدی سیاه هم دونست. با این حال، نباید خودمون رو گول بزنیم؛ فیلم میتونست یک اثر واقعاً وحشتناک باشه که همه سلیقهها رو راضی کنه و فکر میکنم هدف سازندهها هم از اول همین بوده. مشکل اصلی فیلم همینه؛ اونقدر سعی میکنه همه جوانب رو پوشش بده که بین خستهکننده بودن و شوکه کردن مخاطب گیر میکنه و فرصت هضم اتفاقات رو بهت نمیده. لحظاتی در فیلم هست که خون رو در رگ منجمد میکنه؛ مثل حس تهدیدی که موقع طوفان وجود داره یا اون عروسک دلقک که زیر نور رعد و برق تبدیل به خودِ شیطان میشه. اما بعدش چی؟ یهو فیلم میره سراغ صحنه درختی که انگار مال یک فیلم درجه دوئه! تعلیق با صندلیها و تکههای گوشت خوبه، اما یهو با ظاهر شدن هیولا همه چیز خراب میشه. این تداخل سبک کارگردانی توبی هوپر و تهیهکنندگی استیون اسپیلبرگ کاملاً مشهوده و باعث شده فیلم یکدست نباشه. با این حال، با وجود تمام ایرادات و کپیبرداری واضح از اپیزود «دختر گمشده» سریال Twilight Zone، من هنوز هم از تماشای «ارواح خبیثه» لذت میبرم. تولید شیک و لحظات موندگاری مثل دلقک، جمله معروف «اونها اینجا هستن» و شخصیت ترسناک خانم تاتهیل، باعث میشه تماشای فیلم یک تجربه لذتبخش (هرچند گاهی کلافهکننده) باشه. ۶ از ۱۰. فقط بعدش سمت نور نرید!
2017-02-08
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
مثل خیلی از همنسلهای خودم، یادمه بچه که بودم شبها بیدار میموندم تا توی ماراتن فیلمهای ترسناک هالووینی، داستان خانواده فریلینگ و اون فعالیتهای ماوراءالطبیعه کلاسیک رو تماشا کنم؛ اینکه چطور خونهشون تبدیل به دریچهای برای ارواح شد و دختر کوچیکشون رو دزدیدن. اما برخلاف بقیه، من حس دوگانهای به این فیلم دارم. به عنوان طرفدار ژانر وحشت، همیشه این سبک برام جذابه، حتی وقتی ضعیف ساخته شده باشه. وقتی الان در اوایل بیست سالگیم برای بیستمین بار فیلم رو میبینم، به نظرم خیلی قدیمی شده؛ جوری که اون صحنههایی که قدیما زهرهترکمون میکرد، الان خیلی آروم و حتی یکم مسخره به نظر میرسه. شاید من نسبت به این مدل فیلمها بیحس شدم، یا شاید وقتی خودم خانواده تشکیل دادم بیشتر درکش کنم. اما در حال حاضر، فیلم با مشکلاتی مثل ریتم کند، جلوههای ویژه غیرقابل باور (مثل صحنه کمد اتاق بچهها یا اون صحنه «صورت») و بلاتکلیفی بین یک فیلم خانوادگی و یک فیلم ترسناک دست و پنجه نرم میکنه. چیزی که در طول این سالها هنوز خوب مونده، بازی بازیگرهاست، مخصوصاً پدر و مادر. در کل هنوز فیلم سرگرمکنندهایه، اما به خاطر یک سری ایرادات اساسی، خیلی خوب پیر نشده. برای بچهها پیشنهاد میشه؟ - صد در صد! وگرنه چطوری قراره از دلقکها بترسن؟
2017-03-28
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
این فیلم جایگاه ویژهای در قلب من داره. بله، با استانداردهای سال ۲۰۲۰ جلوههای ویژهش میتونست بهتر باشه، اما ما نسخه بازسازی شده رو دیدیم و فهمیدیم که «جدیدتر» همیشه به معنی «بهتر» نیست. این همون چیزیه که من از یک فیلم ترسناک میخوام؛ فیلمی که برای بچههای بزرگتر هم مناسب باشه. با اینکه فیلمهای ترسناک درجه R رو دوست دارم، اما PG-13 رو ترجیح میدم، چون مثل این فیلم، بیشتر روی داستان و شخصیتها تمرکز میکنه. ترس خانواده و تمام احساسات توی این فیلم برای من کاملاً واقعی به نظر میرسه. حتی با دیدن دوبارهش در امروز، بازیها به نظرم اغراقآمیز نیستن. خیلی از چیزهایی که توی این فیلم میبینید الان تبدیل به کلیشه شدن، اما برای نسل من، اولین بار اینجا دیده شدن. موسیقی متن و جمله معروف «اونها اینجا هستن» همیشه بخش مهمی از فرهنگ عامه ما باقی میمونه، درست مثل صحنه حمام در فیلم «روانی» (Psycho).
2020-01-30
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یک خانواده طبقه متوسط کلیشهای رو تصور کنید - مامان، بابا و سه تا بچه - که دارن خوش و خرم توی خونهشون کنار یک قبرستان زندگی میکنن، تا اینکه سر و کله ارواح پیدا میشه! درها، صندلیها و کشوها برای خودشون حرکت میکنن و چراغها هر وقت دلشون بخواد روشن میشن. اولش خانواده فریلینگ فکر میکنن اینها فقط شوخیه، تا اینکه دخترشون «کارول آن» ناپدید میشه. وقتی محققهای ماوراءالطبیعه میفهمن اون توی یک بعد دیگه گیر افتاده و فقط از طریق برفک تلویزیون میتونه ارتباط برقرار کنه، نبرد واقعی برای نجاتش از دست ارواح خبیث شروع میشه. زلدا روبینشتاین در نقش مدیوم (احضارکننده روح) عالیه و توبی هوپر واقعاً تونسته با استفاده از شخصیت اون و دختربچه، و البته نورپردازیهای وهمآلود، دو ساعت پر از تعلیق بسازه که شما رو روی صندلی نیمخیز نگه میداره. نه به خاطر اینکه خیلی دلم میخواست اون بچه برگرده، بلکه چون این ارواح خبیث به راحتی میتونستن کل بشریت رو نابود کنن! واقعاً لرزه به تن آدم میندازه!
2023-06-08