Death Screams
مردم محلی در حال جشن گرفتن آخرین شب کارناوال هستند؛ از جمله زوج تازه‌عاشق باب و کتی، مربی نیل مارشال، پیشخدمت‌ها یعنی لیلی خجالتی و رامونای جذاب و جوان، رئیس‌شان جکسون، و کیسی نوجوانِ کم‌توان و چشم‌چران که پدرش اوری کلانتر شهر است. چند نفر از آن‌ها تصمیم می‌گیرند شب را در کنار رودخانه بگذرانند، جایی که چند شب قبل یک قتل دوگانه ناشناخته در آنجا رخ داده بود. اما در میان جمعیت جشن، کسی حضور دارد که مسئول آن مرگ‌هاست و در حالی که در سایه‌ها کمین کرده، با گذشتۀ تراژیک خود (یا هر مسئله دیگری) دست‌وپنجه نرم می‌کند و تصمیم می‌گیرد ناامیدی‌اش را با یک قمه بر سر کسانی خالی کند که آن‌ها را مقصّر تمام بدبختی‌های زندگی‌اش می‌داند. او گروه را تا پاتوق خود در کنار رودخانه تعقیب می‌کند و دست به کار می‌شود تا مطمئن شود هیچ‌کس زنده از منطقه خارج نمی‌شود.
سال انتشار: 1982 کارگردان: David Nelson ژانر: Horror نویسندگان: Paul C. Elliott امتیاز: 4.4نقدها و نظرات
JPV852 (منتقد)
یک فیلم اسلشر کم‌هزینه و نسبتاً خسته‌کننده از دهه ۱۹۸۰ که ۶۰ تا ۷۰ درصد آن پُرکننده است؛ شامل سکانسی که کانال «رد لتر مدیا» (Red Letter Media) آن را «شلیک به رادیو» می‌نامد و در آن زمان زیادی را در یک نمایشگاه محلی می‌گذرانیم. هیچ‌کدام از شخصیت‌ها به یاد ماندنی نیستند، اما حداقل ۱۵ دقیقه پایانی حس و حال مفرح و مسخره‌ای داشت، البته نه به آن اندازه که بتواند این اثر را سرگرم‌کننده کند. **۲.0/5**
2021-09-30Wuchak (منتقد)
**_یک اسلشر مهجور در دل مناطق جنوبی_**
چند جوان بیست و چند و سی و چند ساله تلاش می‌کنند از زندگی در شهری در کارولینای شمالی لذت ببرند؛ به کارناوال می‌روند، در کنار رودخانه مهمانی می‌گیرند و در یک گورستان وحشتناک وقت می‌گذرانند، اما جشن آن‌ها توسط قاتلی با قمه قطع می‌شود. فیلم «فریادهای مرگ» (1982) که با نام «خانه مرگ» (House of Death) نیز شناخته می‌شود، یک فیلم اسلشر است که عناصر خود را از فیلم‌های «جمعه سیزدهم» (1980)، «خانه سرگرمی» (1981) و «بچه‌ها نباید با مرده‌ها بازی کنند» (1972) وام گرفته است. گرچه این اثر به خوبی دو فیلم اول نیست، اما حداقل هم‌سطح «بچه‌ها نباید با مرده‌ها بازی کنند» است و از برخی جهات حتی برتری دارد.
من گرما و صمیمیت شخصیت‌ها را دوست دارم. حسی از مهمان‌نوازی جنوبی مشابه فیلم «کرم‌خوردگی» (1976) در آن جریان دارد. فیلم در بخش بازیگران زن نمره قبولی می‌گیرد؛ سوزان کیگر در نقش لیلیِ جذاب و جنیفر چیس در نقش رامونای خیره‌کننده عالی ظاهر شده‌اند؛ دومی موهای مشکی پرپشتی دارد که یادآور لیندا کارتر است، البته کوتاه‌تر. جودی کایِ بلوندِ قدبلند در سکانس‌های کارناوال در نقش سندی جلب توجه می‌کند. مونیکا بوستون که نقش شیلا را بازی می‌کند، تصمیم گرفت بازیگری را ادامه ندهد و بعدها به عنوان دوشیزه کارولینای شمالی و همچنین فینالیست مسابقه دوشیزه ایالات متحده آمریکا انتخاب شد.
ابهاماتی در مورد انگیزه‌های قاتل وجود دارد، اما اگر دقت کنید می‌توانید قطعات پازل را کنار هم بگذارید. احتمالاً صحنه‌های توضیحی فیلم حذف شده‌اند. با وجود اینکه «فریادهای مرگ» نسبتاً ناشناخته است، اما برای طرفداران این ژانر ارزش دیدن دارد. دو پرده اول نسبتاً معمولی هستند، اما اوضاع در پرده پایانی جان می‌گیرد؛ بنابراین تا آخر فیلم صبر کنید. فیلم یک ساعت و ۲۷ دقیقه است و در شلبی در جنوب غربی کارولینای شمالی و همچنین دریاچه لور (که ۴۵ دقیقه رانندگی به سمت شمال غربی در مسیر اشویل است) فیلمبرداری شده است. نمره: B-