I guerrieri dell'anno 2072

RottenPop (منتقد)

لوسیو فولچی (Lucio Fulci) با پروژه‌های فوق‌العاده جاه‌طلبانه و تعهدش به هنر سینما، همیشه من رو مجذوب خودش می‌کنه. فولچی کسی نیست که اجازه بده بودجه جلوی راهش رو بگیره؛ او سراغ فیلم‌های پرهزینه با جلوه‌های ویژه سنگین می‌ره و فارغ از جذابیت بصری، کار رو به سرانجام می‌رسونه. گاهی اوقات جلوه‌های ویژه فیلم‌هاش واقعاً زننده و زشت به نظر می‌رسن، اما جوری اون رو در میاره که به دل می‌شینه. «جنگجویان سال ۲۰۷۲» هم از این قاعده مستثنی نیست. فیلمی زیبا، پرانرژی و شفاف؛ در تضاد کامل با اونچه که من فکر می‌کردم آینده قراره باشه. نویسندگی و کارگردانی این اثر بر عهده لوسیو فولچی بوده و گروهی از نویسندگان شامل داردانو ساکتی (Dardano Sacchetti) (سازنده فیلم‌های آن سوی دروازه، شهر مردگان متداول و آمیتیویل ۲)، الیزا بریگانتی (Elisa Briganti) و چزاره فروگونی (Cesare Frugoni) اونو همراهی کردن. فیلم داستانی انتق‌جویانه در مایه فیلم‌های کلاسیک «مرد فراری» (The Running Man) به ما ارائه میده که با مبارزات گلادیاتوری و موتورسیکلت‌های ارابه‌مانند تکمیل شده. تسلط فولچی بر جلوه‌های ویژه عملی کاملاً تو چشمه، با کارهای مینیاتوری چشمگیری که آثار نمادین ایشیرو هوندا (Ishiro Honda) رو یادآوری می‌کنه. طراحی هنری فوق‌العاده‌ست و استفاده از کارهای مومی، به‌ویژه در ذوب شدن صورت‌ها و دیوارها، حس و حالی گروتسک اما مسحورکننده ایجاد می‌کنه. تمایل او به آزمایش تکنیک‌های مختلف جلوه‌های ویژه در سراسر فیلم مشهوده؛ حتی کمی انیمیشن و روتوسکوپی هم توش دیده میشه.
> «خیلی خب ریون، حالا می‌خوام با چوب جادوییت منو شوک الکتریکی بدی!»

جرد مارتین (Jared Martin)، بازیگر آمریکایی، نقش قهرمان ما رو بازی می‌کنه. او در سال ۱۹۷۸ با سریال تلویزیونی «دالاس» (Dallas) به شهرت رسید. او واقعاً در این فیلم عالیه و من خیلی دوست داشتم او رو در آثار ایتالیایی دیگه‌ای هم می‌دیدم. او نقش «دریک»، محبوب‌ترین ستاره تلویزیونی جهان رو بازی می‌کنه که اخیراً برای اجرای خودسرانه قانون و قتل مهاجمان همسرش پاپوش براش دوختن. به او این فرصت داده میشه تا اگر در یک مسابقه تلویزیونی جدید به سبک گلادیاتور برای یک شبکه در حال ورشکستگی (مسابقه گلادیاتوری WBS) شرکت کنه، بی‌گناهیش رو ثابت کنه. وقتی فیلم اوج می‌گیره، مارتین به خوبی از پس نقش برمی‌آید. همذات‌پنداری با او کار سختی نیست چون خیلی دوست‌داشتنیه و تلاش‌هاش برای فرار و زور گفتن به دیگران سرگرم‌کننده بود.

> «دریک! محبوب‌ترین قهرمان موتورسیکلت مرگبار جهان! حالا به جرم کشتن سه مردی که به همسر زیبایش تجاوز کردند، به اعدام محکوم شده است. AVOXO»

بازیگران فیلم به نوبه خودشان نسبتاً خاص و متفاوت هستند. فرد ویلیامسون (Fred Williamson) مشهورترین فرد این جمع است و این فیلم دقیقاً وسط ماجراجویی‌های ایتالیایی او قرار دارد. ما قبلاً بازی او را در پروژه‌هایی مثل «مأمور انتقام» (Vigilante) و «۱۹۹۰: جنگجویان برانکس» دیده‌ایم. او همیشه یک آدم‌سخت‌سرِ خشن و جذاب است و حضورش روی صفحه تلویزیون همیشه خوشایند است. چند چهره آشنای دیگر هم دیدم، از جمله بازیگر ایتالیایی آل کلیور (Al Cliver) (از فیلم‌های شکارچی شیطان و پایان‌بازی) که همیشه عالیست و البته هیچ‌وقت زنده نمی‌مونه 😂؛ و همین طور کلودیو کاسینلی (Claudio Cassinelli) (شیر بیابان و عقربی با دو دم). او در سینمای ایتالیا چهره مهمی محسوب می‌شود و برای این فیلم فولچی کاملاً مناسب است.

نکته دیگری که به لذت من از این اثر اضافه کرد، موسیقی متن ریز اورتولانی (Riz Ortolani) به عنوان یک بخش برجسته بود. موسیقی خوبی است و دقیقاً همان چیزی که انتظار داشتم. تم اصلی کاملاً با اکشن و تعلیق فیلم همخوانی دارد و من تمام روز داشتم آن را زمزمه می‌کردم. همچنین خوشحال شدم که دیدم موسیقی متن به عنوان یک پاداش عالی برای طرفداران، در نسخه بلو-ری شرکت سورین (Severin) گنجانده شده است.

حالا برسیم به چند تا ایراد کوچک. با وجود اینکه فیلم از تیم نویسندگان بااستعدادی بهره می‌برد، فیلم‌نامه کمی ناتمام و عجولانه به نظر می‌رسد. ماجرای پاپوش دوختن برای دریک و ربوده شدن او توسط WBD می‌توانست بیشتر پرداخته شود. حتی تمرکز روی توسعه برنامه گلادیاتوری هم جای کار بیشتری داشت و فیلم در پیشبرد طرح داستان کمی شتاب‌زده عمل می‌کند. اما این انتقادات خیلی آزاردهنده نیستند و بیشتر جزء ویژگی‌های فیلم‌های علمی-تخیلی ارزان‌قیمت ایتالیایی محسوب می‌شوند. من خیلی اذیت نشدم و این نقص‌ها از لذت کلی‌ام از فیلم کم نکرد. فیلم در تمام طول مدت سرگرم‌کننده و جذاب باقی می‌ماند و تماشای چندباره‌اش جزئیات و ظرافت‌های جدیدی را آشکار می‌کند. ترکیب منحصربه‌فرد فیلم از اکشن، تعلیق و طنز سیاه، آن را برای تماشای دیروقت شبانه در برنامه‌هایی مثل مانستر ویژن (MonsterVision) به گزینه‌ای بی‌نقص تبدیل کرده است. تماشای فیلم‌های فولچی همیشه یک تجربه هیجان‌انگیز است؛ هیچ‌وقت نمی‌دانی قرار است به کجا بروی یا چه اتفاقی قرار است بیفتد.

با اینکه «جنگجویان سال ۲۰۷۲» فاصله زیادی با بی‌نقص بودن دارد، اما به مراتب فیلم سرگرم‌کننده‌کننده‌تری نسبت به «مردی به نام خشم» (A Man Called Rage) و «موش‌ها: شب ترور» (Rats: Night of Terror) است. سه ستاره.

تاریخ انتشار: ۲۸ ژانویه ۱۹۸۴
امتیاز راتن‌پاپ: ★★★
کارگردان: لوسیو فولچی | نویسندگان: لوسیو فولچی، داردانو ساکتی، الیزا بریگانتی و چزاره فروگونی | بازیگران: جرد مارتین، فرد ویلیامسون، هووارد راس، النورا بریگلیاذوری و کوزیمو چینیری
استودیو: رجنسی پروداکشنز
کشور: ایتالیا
ژانرها: اکشن علمی-تخیلی