De leeuw van Vlaanderen

CinemaSerf (منتقد)

در اوایل قرن چهاردهم، فلاندر استانی از پادشاهی فرانسه بود و اهالی آن به معنای واقعی کلمه توسط اربابان مغرور و استثمارگر خود زیر یوغ کشیده شده بودند. وقتی پادشاه (پیتر ته نویل) توسط همسر شرورش (ژوزین فان دالسوم) تحریک می‌شود تا فرماندار بی‌رحم‌تری بفرستد، کنت پیر تلاش می‌کند پادشاه را متقاعد کند، اما این کار فقط منجر به دستگیری او می‌شود و روبْر فان بتون (فرانك آندن‌بووم) را ترغیب می‌کند تا ارتش دهقانی را برای مقابله با نیروهای افسانه‌ای پادشاه - که مجهز به خارهای زرین خود هستند - گرد هم آورد. در برابر چنین شانس‌های ناچیزی، دسته‌ای از کشاورزان که فقط به شقاوت و چنگک مجهز هستند چه شانسی دارند؟ این تاریخ است و برای صادق بودن، این بهترین تولیدی از آن نیست که ممکن است آرزویش را داشته باشید، اما چیزی در ماهیت روستایی‌تر این اثر وجود دارد که به دل می‌نشیند. مردم تحت ستم به شکلی متقاعدکننده در اینجا به تصویر کشیده شده‌اند و همین‌طور اربابان فئودال منفورشان، و وقتی به صحنه‌های نبرد می‌رسد، تسلیحات و طراحی مبارزات در میان گل‌ولای، خون و سلاح‌های واقعاً وحشتناکی که بشر برای قطع کردن اعضای بدن و سر دشمنانش ابداع کرده بود، بسیار مؤثر عمل می‌کنند. مشخص است که بودجه محدودی در اینجا وجود داشته و این هم بر عکاسی در مقیاس بزرگ در برخی مواقع تأثیر گذاشته و هم بر برخی از بازیگری‌ها - به ویژه بازی به‌شدت چوبیِ ته نویل، اما فکر می‌کنم فان دالسوم نقش ملکه بدجنس را به خوبی اجرا کرد و فیلم در طول نود دقیقه خسته‌کننده پیش نمی‌رود، بلکه همچنان جشن جالبی به سبک داوود و جالوت از یک کرمِ طغیان‌کرده است.