صورت زخمی
تونی مونتانا (Tony Montana) موفق میشود در جریان مهاجرت ماریل در سال ۱۹۸۰ از کوبا خارج شود. او سر از یک اردوگاه پناهندگان در فلوریدا درمیآورد، اما دوستش مانی (Manny) راهی برای خروج آنها پیدا میکند: انجام یک قتل قراردادی در ازای دریافت کارت سبز. او به زودی برای یک قاچاقچی مواد مخدر به نام فرانک لوپز (Frank Lopez) شروع به کار میکند و وقتی معامله با قاچاقچیان کلمبیایی به هم میخورد، جنم خود را نشان میدهد. او همچنین سطح جدیدی از خشونت را به میامی میآورد. تونی نسبت به خواهر کوچکترش بسیار حساس و محافظکار است، اما مادرش میداند او از چه راهی نان میخورد و او را طرد میکند. تونی بیصبر است و همه چیز را با هم میخواهد، از جمله امپراتوری فرانک و معشوقهاش الویرا هنکاک (Elvira Hancock). با این حال، وقتی به اوج میرسد، اقدامات افسارگسیخته تونی او را به یک هدف تبدیل میکند و همه چیز فرو میپاشد.
سال انتشار: 1983 کارگردان: Brian De Palma ژانر: Crime، Drama نویسندگان: Oliver Stone، Howard Hawks، Ben Hecht امتیاز: 8.3نقدها و نظرات
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
یک درام جنایی فوقالعاده با بازیهای عالی و فیلمنامهای درجهیک از الیور استون (Oliver Stone) - این رو منی میگم که اصلاً طرفدارش نیستم - و کارگردانی برایان دیپالما (Brian De Palma). موسیقی متن عالیه، هرچند هنوز عاشق آهنگ "Take It to the Limit" در صحنه پولشویی هستم. هنوز چند پله پایینتر از فیلمهایی مثل پدرخوانده (The Godfather) و مخمصه (Heat) قرار میگیره، اما همچنان یک فیلم شگفتانگیزه که خیلی خوب مونده. **۴.۵ از ۵**
2019-10-23
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
با وجود تمام هایپها و تعریفها، فکر نمیکنم این فیلم به خوبی نسخه سال ۱۹۳۲ پل مونی باشه. نمیگم فیلم بدیه، یا آل پاچینو (Al Pacino) تلاش خوبی نکرده؛ حرفم اینه که فیلم خیلی پر زرق و برق و توخالیه. زبان و اکشن فیلم هیچ ظرافت یا مهارتی نداره. خشونت رو ستایش میکنه - موضوع فقط این نیست که خشونت در دنیای «تونی مونتانا» یک شر ضروریه، بلکه طوری به نظر میرسه که انگار فیلمنامه چیزی نداشته و باید فیلم رو یه جوری پر میکردن، پس گفتن بیایم وحشیگری رو بیشتر کنیم. در شخصیتپردازی هم ظرافت خیلی کمی دیده میشه و بعد از مدتی رو اعصاب میره. البته تولید و موسیقی متن در سطح بالاییه و بازیگران مکمل مثل رابرت لوجیا و استیون باوئر هم خوب کار کردن، اما برای من فیلم خیلی «تو چشم» بود، در حالی که با کمی تلاش بیشتر و فیلمنامه بهتر میشد خیلی بهترش کرد. خوبه، ولی عالی نیست.
2023-06-08
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
**فیلمی بسیار خشن درباره قاچاق مواد مخدر و پارانویا، با تیم بازیگری و تولید عالی، اما جایی که همه چیز نمایشی و اغراقآمیز است.**
دیروز این فیلم رو توی تلویزیون دیدم و تصمیم گرفتم کامل تماشاش کنم. قبلاً دربارهاش و بازی دراماتیک خوب آل پاچینو شنیده بودم، برای همین گفتم وقتشه خودم ببینم. فیلم به کارگردانی برایان دیپالما، در زمان خودش جریانساز بود اما الان کمی فراموش شده. قابل درکه: علاوه بر خشونت بیدلیل و خامی در پرداختن به موضوع قاچاق مواد، ما اینجا هیچ شخصیتی نداریم که بتونیم دوستش داشته باشیم و این یک دیوار بین فیلم و بیننده میسازه. دیپالما کارگردان خیلی قرص و محکمیه. متأسفانه اونقدری که دوست داشتم فیلماش رو ندیدم: از «کری» که به نظرم شاهکارشه و «تسخیرناپذیران» خیلی خوشم اومد. در این فیلم، او کارش رو به خصوص از نظر فنی خیلی خوب انجام داده، اما فیلم روح نداره و بعد از مدتی فقط شبیه یک کشتار محض به نظر میرسه. صحنه اره برقی و همچنین تیراندازی نهایی، لایق موندگار شدن هستن. از نظر فنی، فیلم بینقصه و لمسهای تولیدی لوکسی داره: فیلمبرداری زیباست، خورشید و درخشش فلوریدا رو خیلی خوب نشون میده و حس واقعی آب و هوای استوایی رو به ما میده. دکورها و لباسها نه تنها با دهه هشتاد همخوانی دارن، بلکه حس «نوکیسه» بودن و صعود سریع شخصیتها رو هم برجسته میکنن. البته فیلم به طرز مضحکی «کیتش» (عامیانه و بازاری) هست، حتی موسیقی متن هم این رو میگه! اما خب، از شخصیتهایی بدون سلیقه، بدون فرهنگ، بدون تحصیلات و با خروارها پول برای پز دادن، انتظار دیگهای نمیشه داشت! با این حال، موافقم اگه کسی بگه فیلم خیلی طولانیه و بعضی صحنههاش اضافی یا غیرقابلباوره (اون صحنهای که جینا از روی عصبانیت خودش رو به برادرش عرضه میکنه، مثال خوبیه). با کمی تلاش میشد حدود نیم ساعت از فیلم رو حذف کرد تا خوشساختتر بشه. فیلمنامه بر اساس بازسازی نسخهای از سال ۱۹۳۲ هست که خیلیها نمیشناسن. شاید اسم فیلم هم کمی از شخصیت آل کاپون الهام گرفته شده باشه که لقب نه چندان جالب «صورتزخمی» رو داشت. آل پاچینو در یکی از قابلتوجهترین بازیهای دوران کاریش، نمایشی، ناخوشایند و به شدت پارانوئیده. اغراق عمدی ممکنه زننده باشه، اما به نظر میرسه با فیلمی که همه چیزش اغراقآمیزه همخوانی داره. با این حال، من این رو یکی از بهترین کارهای این بازیگر نمیدونم و از دیدنش در نقشهای دیگه بیشتر لذت بردم. رابرت لوجیا و استیون باوئر نقشهای مکمل خوبی دارن، اما میشل فایفر کار زیادی جز سکسی و مغرور به نظر رسیدن نداره. مری الیزابت ماسترانتونیو و اف. موری آبراهام هم شخصیتهایی دارن که واقعاً از پتانسیلشون استفاده نشده.
Warning: Array to string conversion in /var/www/moqava.com/wp-includes/formatting.php on line 1128
Array
Warning: Undefined array key "isCritic" in /var/www/moqava.com/wp-content/themes/morakab/index.php on line 49
مثل اکثر فیلمهای گانگستری، صورتزخمی (Scarface) اولین فیلمیه که بعد از سالها ساخته شده و بعضیها حتی نمیدونستن که این در واقع بازسازی نسخه سیاه و سفید اصلیه. وقتی به این فکر میکردم، دیدم که فیلم به خاطر کارگردانی برایان دیپالما، خشونت رو به سطح کاملاً جدیدی برده. میدونستم که اون فیلم رو اونقدر خشن نمیکنه که درجه NC-17 بگیره. آل پاچینو در نقش تونی مونتانا همون چیزیه که همه عاشقشن؛ شخصیتش با اون لهجه کوبایی و دیالوگهاش فوقالعادهست. اون دوستش مانی و یک خواهر کوچکتر داره و بعداً جای فرانک لوپز رو میگیره و به کوکائین معتاد میشه. این اولین باریه که استیون باوئر و مری الیزابت ماسترانتونیو رو در یک فیلم میبینید. من عاشق موسیقی متن این فیلمم. موسیقی متن واقعاً عالی و شگفتانگیزه. این فیلم در واقع قبل از بازی Grand Theft Auto III اومده که جالبه. عاشق همه آهنگهای فیلمم مثل "Rush Rush"، "Shake It Up" و آهنگ مورد علاقهام "Push It To The Limit". اگه فکر کردید صورتزخمی آل پاچینو نسخه اصلیه، دوباره فکر کنید. این بازسازی فیلم سیاه و سفید دهه ۳۰ هست. صورتزخمی اصلی در دهه ۳۰ ساخته شده و حالا شما دارید به خفنترین گانگستر تاریخ نگاه میکنید! آل پاچینو در نقش تونی مونتانا عالی کار کرده. اون در این نقش فراموشنشدنیه. «میخوای خشن بازی کنی؟ باشه. به دوست کوچولوی من سلام کن!» و فیلمنامه عالیه و توسط کارگردان الیور استون نوشته شده که نکته غافلگیرکنندهایه. اون خودِ تونی مونتانا بود. دنیا او رو با اسم دیگهای به یاد میآره... صورتزخمی.
2025-08-19