The Bostonians

CinemaSerf (منتقد)

در این اقتباس نسبتاً معمولی از رمان هنری جیمز، جمله زیبایی از ونسا ردگریو وجود دارد که در آن با لحنی مشابه اعلام می‌کند برای اینکه حق رأی نداشته تا ابد ممنون است! این سکانس واقعاً لبخند به لبم آورد. متأسفانه این تنها چیزی بود که در این داستان شیک اما کش‌دار و فرساینده درباره‌ی جنبش نوپای حق رأی زنان در آمریکا به چشم می‌آمد. در میان این تقلا برای کسب حق رأی، «ورنا»ی باهوش (با بازی مادلین پاتر) با ابراز علاقه «بسیل» سنتی‌تر (با بازی کریستوفر ریو) مواجه می‌شود؛ مردی که او اصلاً نباید وقتش را صرفش کند. آیا کوچک‌ترین شانسی هست که چیزی بین آن‌ها شکل بگیرد؟ در ابتدا، گفتگوهای تند و تیزی میان شهروندان متمول ردوبدل می‌شود و دیالوگ‌ها رگه‌هایی از تأثیرگذاری دارند، اما خدای من - بعد از حدود نیم ساعت، هم‌چیز با سرعتی یخی کند می‌شود؛ فیلم‌نامه به شدت زیاده‌گویی دارد و حتی جسیکا تندی همیشه جذاب («میش بردزی») هم تقلا می‌کند تا به چیزی که باید یک درام تند، شوخ‌طبعانه و خوش‌ساخت درباره سیاست، توانمندسازی و - بله، عاشقانه‌ می‌بوده، زندگی ببخشد. ریو مثل یک تخته‌شور خشک و چوبی بازی کرده که اصلاً کمکی به فیلم نکرده و با اینکه پاتر تمام تلاشش را می‌کند، فیلم صرفاً فاقد جرقه، راندمان یا انرژی لازم است. طبق معمولِ فیلم‌های مرچنت آیوری، همه‌چیز یک میلیون دلار به نظر می‌رسد، اما هیچ توجیهی برای ضعف‌های همه‌جانبه‌ی اینجا وجود ندارد و فیلم هم خیلی طول می‌کشد.