Cal

CinemaSerf (منتقد)

«کال» کاتولیک (با بازی جان لینچ) با پدرش (دونال مک‌کان) در منطقه‌ای کاملاً پروتستان‌نشین زندگی می‌کند و دائماً با خطر به آتش کشیده شدن خانه مواجه است. آن‌ها مصمم هستند که اجازه ندهند مجبور به ترک خانه‌شان شوند، حتی زمانی که اوضاع به خشونت کشیده می‌شود، اما این تنها مواجهه این مرد جوان با اوباش‌گری نیست. او راننده «کریلی» (ستیوان ریمکوس)، آدم‌کش جمهوری‌خواه، و رئیس او «اسكيفینگتون» (جان کاوانا) بوده و همین موضوع راز تاریکی را بر دوش او گذاشته و تمایلی به پیوستن به جنگ صلیبی آن‌ها ندارد. در این میان، او به «مارسلا» (ههلن میرن)، کتابدار بیوه محلی که در خارج از شهر و در مزرعه خانوادگی‌شان زندگی می‌کند، علاقه‌مند شده است. شوهر مارسلا افسر پلیس RUC بوده که در آستانه خانه‌اش به گلوله بسته شده و پدربزرگش نیز به شدت زخمی شده است. «کال» اکنون نقشه‌ای می‌کشد تا با این زن دوست شود و با پیش رفتن داستان، بیشتر در مورد آنچه این دو را به هم پیوند می‌دهد و در نهایت ممکن است نابودشان کند، پی می‌بریم. به نظرم تا حد زیادی به لطف شخصیت سرسخت «دانلوپ» با بازی ری مک‌آنالی، این فیلم ارزیابی گویایی از «درگیری‌ها» در ایرلند شمالی است (جایی که فیلمبرداری در آنجا بسیار خطرناک تشخیص داده شد). شخصیت‌پردازی او از مدیر مزرعه‌شان این واقعیت را متبلور می‌کند که «آدم‌های عوضی در هر دو طرف وجود داشتند» و خشونت تصادفی - هرچند برای جلوگیری از افراطی شدن به شکل سبک‌پردازی‌شده‌ای به تصویر کشیده شده - تا حدی نشان‌دهنده نه تنها نفرت، بلکه وسعتی است که این نفرت در جامعه‌ای که به شدت دودسته شده بود، نفوذ کرده بود. پرچم‌ها در اینجا به اندازه نبرد بوین نماد و سلاح بودند. میرن در اینجا بهترین بازی خود را ارائه نمی‌دهد. تلاش‌های نه‌چندان قوی او گاهی به لودگی پهلو می‌زند و با توجه به اینکه پایان‌بندی از همان ابتدا کاملاً قابل پیش‌بینی است، خود داستان واقعاً هرگز اوج نمی‌گیرد. مارک نافلر موسیقی متن را ساخته است، اما حتی آن هم به جای چیزهای قابل توجه‌تر، تنها گاهی چند میزان آشنا را ارائه می‌دهد و شاید این موضوع فقط این را خلاصه کند که فیلم یک رمانس تکه‌تکه است که در فضایی نه چندان بهتر از یک منطقه جنگی چریکی روایت می‌شود. تماشای آن خالی از لطف نیست و قطعاً با توجه به اینکه IRA و یک دولت تازه نفس و مجدداً انتخاب شده بریتانیا در آن زمان هیچ نشانه‌ای از سازش بروز نمی‌دادند، طنین‌اندازتر بود، اما باز هم ماهیت شوم زندگی روزمره - برای هر دو سنت - را بسیار کم‌رنگ جلوه می‌دهد.