The Party Animal
«پوندو سیناترا» دانشجویی است که یک مشکل بزرگ دارد: زن‌ها اصلاً کاری به کارش ندارند. مشکل این نیست که او در یک مرغداری بزرگ شده و به معنای واقعی کلمه با پشت کامیون حمل شلغم به دانشگاه آمده است. مشکل این هم نیست که او هنوز باکره است و بدشانس، و هر حرکتی که در مقابل زن‌ها انجام می‌دهد نتیجه عکس می‌دهد. مشکل اینجاست که انگار زمین و زمان دست به دست هم داده‌اند تا پوندو باکره بماند. اما این وضعیت تا زمانی ادامه دارد که پوندو فرمول مخفی قوی‌ترین داروی محرک جنسی جهان را کشف می‌کند و تبدیل می‌شود به... «سلطان مهمانی‌ها»!
سال انتشار: 1984 کارگردان: David Beaird ژانر: Comedy، Fantasy نویسندگان: David Beaird، Alan C. Fox امتیاز: 4.9راهنمای والدین The Party Animal
نقدها و نظرات
vanhuffel (منتقد)
چی می‌تونم بگم، این یکی از اون فیلم‌هاییه که من و اکیپ دوستام وسط دهه ۸۰ میلادی خیلی باهاش حال می‌کردیم. شوخی نمی‌کنم، برای چند سال هفته‌ای یکی دو بار می‌نشستیم تماشاش می‌کردیم. فیلم کالت محبوبمون بود. چند سال پیش یه نسخه‌اش رو توی eBay پیدا کردم (فکر کنم از طرف همونایی بود که فیلم رو ساخته بودن). می‌بینم این روزها توی آمازون هم هست. فیلم یه کمدی تینیجری و سرگرم‌کننده خالصه. پوندو سیناترا دنبال اینه که مخ بزنه و با یکی بخوابه. کل فیلم هم درباره تلاش‌ها و شکست‌های پی‌درپی اونه. یه جاهایی فیلم حس و حال کارهای بنی هیل رو به خودش می‌گیره، چون پوندو مدام آزمون و خطا می‌کنه (که البته بیشترش خطاست!). اما بعدش توی آزمایشگاه شیمی به یه موفقیت بزرگ می‌رسه و ترکیبی رو کشف می‌کنه که زن‌ها رو گروه گروه به سمتش می‌کشونه؛ و هیچ راهی هم برای متوقف کردنش نیست. مثل لمس میداس (هر چی دست می‌زنه طلا میشه). وقتی ۱۵ سالم بود این فیلم خیلی برام خنده‌دار بود. الانم برام خنده‌داره. انگار زیاد بزرگ نشدم! اگه تونستید یه نسخه ازش پیدا کنید، حتماً ببینیدش. اجرای آهنگ «The General» توسط گروه «The Untouchables» واقعاً عالیه. نقدهای آمازون رو هم بخونید، اونا هم تقریباً همین رو میگن: نوستالژی، صحنه‌های باز، و کلی خنده و سرگرمی...
2013-02-23RottenPop (منتقد)
بیایید واقع‌بین باشیم، پروژه‌های شخصی که بازیگرها برای خودشون می‌سازن (Vanity projects) اکثراً فاجعه از آب درمی‌ان. شاید بشه بهشون خندید و سرگرم شد، اما معمولاً کارهای شکست‌خورده‌ای هستن که هدف خاصی جز بالا بردن اعتمادبه‌نفس ستاره‌شون ندارن. فیلم «سلطان مهمانی‌ها» محصول ۱۹۸۴ قطعاً یکی از همین فاجعه‌هاست. یه اثر غم‌انگیز، رقت‌انگیز و اغلب بدجنسانه که بیشتر به خاطر طرح روی جلد نوار ویدئویی‌اش (VHS) توی مغازه‌ها تو یادها می‌مونه تا هر چیز دیگه‌ای که بخواد سرگرمتون کنه. بله، این فیلم سعی داره خودش رو کمدی جلوه بده، اما این ادعا خیلی زیاده‌رویه. تنها شخصیت واقعی هم که داریم «پوندو» هست که متیو کاوزی (Matthew Causey) نقشش رو بازی می‌کنه. اون واقعاً غیرقابل‌تحمله. آدم با خودش فکر می‌کنه چطور یه فیلم می‌تونه موفق بشه وقتی شخصیت اصلیش کسیه که ازش متنفری؟ این فیلم دقیقاً همینه: مجموعه‌ای از کارهای احمقانه این آدم عوضی برای بیش از شصت دقیقه. بدتر از همه اینه که اون توی هر موقعیتی مثل یه آدم بیشعور رفتار می‌کنه و همه هم متوجه این قضیه میشن. همین باعث میشه لذت بردن از فیلم خیلی سخت‌تر بشه. یه صحنه هست که اون وارد یه مهمانی میشه و اون‌قدر مواد مصرف می‌کنه که نزدیکه خفه بشه. همه توی مهمانی فقط ایستادن و دارن مصرف کردنش رو تماشا می‌کنن. هیچ‌کس باهاش همراهی نمی‌کنه. اون فقط یهو وارد مهمانی شد، همه‌چیز متوقف شد و همه با تعجب بهش زل زدن. همین! صحنه بعدی. صحنه بعدی هم بدون هیچ ارتباط منطقی با قبلی شروع میشه. دیگه اثر مواد روی سرش نیست و هیچ عارضه‌ای نداره. فقط یه موقعیت جدیده. فیلم خیلی شلخته و بی‌ربطه. فقط یه سلف‌سرویس از ماجراجویی‌های جنسی و تصادفی این آدم زن‌ستیزه. دیوید بیرد (David Beaird) کارگردان فیلم، این صحنه‌ها رو طوری ساخته که ما دلمون برای این شخصیت بسوزه و شاید فکر کنیم پوندو می‌تونه تغییر کنه. اما اصلاً این‌طور نیست. این هم کمکی نمی‌کنه که این آدم رو مخ، خودش رو با پرچم شورشی‌های آلاباما (پرچم کنفدراسیون) تزیین کرده تا مثلاً نشون بده چقدر خودش یا کارگردان فیلم شورشی هستن. اما این ایده هم شکست می‌خوره. واقعاً نمی‌تونم با کلمات توصیف کنم که چرا این کمدی جنسی اصلاً ساخته شده. مشخصه که می‌خواستن داستانی تعریف کنن و اگه بخوام روی نکات مثبت تمرکز کنم، شاید به خاطر باورنکردنی بودن چیزهایی که می‌دیدم، چند باری خندیدم. اما با اطمینان می‌تونم بگم که موسیقی متن فیلم بد نیست. کارهایی از بازکاکس (The Buzzcocks)، آر.ئی.ام (R.E.M)، فلشتونز (The Fleshtones)، دریم ۶ (Dream 6) و هنرمندهای دیگه. اگه سبک اسکای (ska) دوست دارید، یه موزیک ویدیو برای آهنگ «The General» از گروه «The Untouchables» توی فیلم هست. در واقع، موزیک ویدیوهای زیادی توی فیلم هست که بیشترشون پوندو رو در حال لودگی نشون میدن و این‌ها بهترین بخش‌های فیلم هستن. پیشنهاد کردن این فیلم برام خیلی سخته. بی‌ادبانه، بی‌رحمانه، توهین‌آمیز و پر از صحنه‌های خجالت‌آوره. اما در عین حال، سرشار از حس و حال دهه هشتاده؛ از مد و لباس گرفته تا موسیقی و اتمسفر. اگر هیچ ویژگی دیگه‌ای نداشته باشه، حداقل یه کپسول زمان از یه دوران کاملاً متفاوته. نگاهی به این که فیلم‌سازی بدون هیچ قانونی و با کلی کوکائین چطور می‌تونه باشه!
2025-12-27